Algemeen
Okey, Let’s Go! Het Kermis-Jochie Nu: Hoe Gaat Het Jaren Later Met Deze Legendarische Viral-Ster?
Okey, Let’s Go! Het Kermis-Jochie Nu: Hoe Gaat Het Jaren Later Met Deze Legendarische Viral-Ster?
In 2016 werd een simpele maar hilarische uitspraak van een jonge jongen op de kermis onverwachts een nationale meme: “Okey, let’s go!” Het filmpje, waarin de jongen enthousiast reageerde op een ritje in een botsauto, verspreidde zich razendsnel over het internet en werd hét gezicht van een tijdperk van Nederlandse internetcultuur. Maar hoe gaat het nu, jaren later, met deze inmiddels volwassen geworden legende?
Van viral ster tot cultfiguur
Het filmpje, gemaakt door een toevallige omstander, ging binnen een paar dagen viraal. De pure energie, de enthousiasme en de spontaniteit van de jongen spraken mensen aan. “Okey, let’s go!” werd niet alleen een veelgebruikte uitspraak, maar ook een symbool van jeugdige onbevangenheid en plezier. Meme-pagina’s, YouTubers en zelfs reclamemakers gebruikten zijn woorden in talloze remixes, parodieën en commercials.
Ondanks zijn plotselinge bekendheid hield de jongen zich destijds buiten de schijnwerpers. Zijn identiteit werd lang een mysterie, wat de legende alleen maar groter maakte. Nu, jaren later, is hij echter niet meer de kleine jongen van toen. Inmiddels is hij een jongvolwassene met een eigen leven, maar nog steeds kijkt hij met een glimlach terug op het moment dat hem bekend maakte.
Hoe gaat het nu met hem?
De jongen, die destijds nog maar 9 jaar oud was, is inmiddels in zijn twintig. In een recent interview vertelde hij hoe het voelt om een van de bekendste memes van Nederland te zijn. “Ik had nooit gedacht dat iets wat toen zo spontaan was, zo’n impact zou hebben,” zegt hij lachend. “Het was gewoon een grappig moment, en nu, zoveel jaar later, word ik er nog steeds aan herinnerd.”
Hoewel hij zijn leven grotendeels buiten de media heeft gehouden, werkt hij tegenwoordig in de creatieve sector. Zijn ervaring als meme heeft hem naar eigen zeggen geholpen om zijn passie voor entertainment en digitale media te ontdekken. “Ik wist altijd al dat ik iets creatiefs wilde doen, en dit heeft daar zeker invloed op gehad.”
Hij krijgt nog regelmatig berichten van mensen die zijn legendarische woorden citeren. “Op feestjes hoor ik vaak iemand ineens ‘Okey, let’s go!’ roepen, en dan weten ze niet eens dat ik erbij sta,” vertelt hij lachend. “Het blijft leuk om te zien hoe mensen dat moment nog steeds waarderen.”
De blijvende impact van een simpele uitspraak
Het bijzondere aan “Okey, let’s go!” is hoe tijdloos de uitspraak is geworden. Het filmpje is meer dan alleen een grappig moment; het roept nostalgie op bij een generatie die is opgegroeid met vroege memes en virale video’s. Het is een herinnering aan een simpeler tijdperk van het internet, voordat sociale media werden gedomineerd door algoritmes en commerciële inhoud.
Ook nu, jaren later, wordt de uitspraak nog steeds gebruikt in TikToks, Instagram-memes en zelfs muziek. Voor de jongen zelf is dat een bewijs van hoe krachtig simpele momenten kunnen zijn. “Het is grappig om te zien hoe iets wat toen zo klein leek, nu nog steeds een plek heeft in de cultuur,” zegt hij.
Conclusie
Het verhaal van het “Okey, let’s go!”-jochie is meer dan alleen een meme; het is een verhaal over de kracht van spontaniteit en hoe kleine momenten een blijvende impact kunnen hebben. Hoewel hij inmiddels volwassen is geworden en zijn leven heeft opgebouwd, blijft zijn legendarische uitspraak een symbool van jeugdige vreugde en plezier. En wie weet, misschien horen we in de toekomst opnieuw iets van hem – maar één ding is zeker: “Okey, let’s go!” zal voor altijd in onze harten blijven.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.