Algemeen
Monique Westenberg deelt foto van haar zwangerschapsbuikje
Monique Westenberg straalt van geluk tijdens zwangerschap: “Ik voel me nog steeds een ‘lekkere chick’”
Monique Westenberg (46), de partner van zanger en presentator André Hazes (30), geniet met volle teugen van haar zwangerschap. Het stel verwacht volgende maand hun kindje, een jongetje. Op Instagram deelt Monique haar vreugde over hoe goed haar zwangerschap verloopt. Bij een stijlvolle foto schrijft ze zelfverzekerd: “Ik vind mezelf nog best een ‘lekkere chick.’”
Zwangerschap verloopt soepel ondanks griep
Monique, die deze week terugkeerde van een vakantie in Bangkok, is inmiddels 33 weken zwanger. Ondanks dat ze tijdens haar verblijf in Thailand werd getroffen door griep, kijkt ze positief terug op haar zwangerschap. “Ik voel me al die maanden héél goed en had van tevoren niet gedacht dat ik mezelf nog best een ‘lekkere chick’ zou vinden tijdens het groeien,” vertelt ze openhartig.
De blondine, die sinds 2014 een stel vormt met André, benadrukt hoe bijzonder deze fase in haar leven is. Samen bereiden ze zich voor op het ouderschap en genieten ze van de laatste weken voordat hun “kleine wondertje” ter wereld komt.
De glow van het moederschap
Monique noemt zichzelf dankbaar voor de zogenaamde zwangerschapsglow die ze ervaart. Ze voelt zich stralend en mooi, wat haar extra zelfvertrouwen geeft in deze bijzondere tijd. “Daarom durf ik ook best een foto als deze te plaatsen,” schrijft ze bij een zwart-wit kiekje waarop ze in een stijlvolle zwarte bikini onder een buitendouche poseert.
“Trots op dat ik mama mag worden van, voor ons, een wondertje,” voegt ze eraan toe. Haar volgers reageren massaal met hartverwarmende felicitaties en complimenten, waarmee ze de liefde en steun vanuit haar fans voelt.
Een bijzonder avontuur samen
Monique en André, die in de zomer van 2014 hun relatie begonnen, kijken vol verwachting uit naar de komst van hun zoon. Voor Monique is dit haar eerste zwangerschap, en hoewel ze al eerder openhartig heeft gesproken over de uitdagingen die ze heeft ervaren om zwanger te raken, noemt ze deze periode een “droom die uitkomt.” André, die ondanks zijn jonge leeftijd al een drukke carrière heeft als artiest, is volgens Monique een betrokken en liefdevolle partner tijdens deze reis.
De vakantie in Bangkok was voor het stel een kans om nog even samen te ontspannen voordat de baby komt. Hoewel Monique last had van griep tijdens de reis, benadrukt ze dat de tijd samen met André bijzonder waardevol was.
Liefde en steun van volgers
Op Instagram wordt Monique overspoeld met steun en lieve woorden van haar volgers. Veel mensen prijzen haar zelfverzekerdheid en uitstraling. “Je ziet er prachtig uit, Monique! Stralend zoals altijd,” schrijft een volger. Een ander reageert: “Wat een mooie mama word jij. Je kindje mag zich gelukkig prijzen met zulke ouders.”
Het delen van deze intieme momenten heeft haar alleen maar dichter bij haar fans gebracht. Monique is altijd open geweest over haar leven en kiest ervoor om deze bijzondere periode te vieren, ondanks dat ze soms kritiek ontvangt op sociale media.
Een nieuw hoofdstuk voor André en Monique
Voor André is het ouderschap een nieuw avontuur. Hoewel hij pas 30 jaar oud is, kijkt hij volgens Monique met veel enthousiasme uit naar zijn rol als vader. Het stel heeft samen al veel meegemaakt, waaronder de druk van een leven in de schijnwerpers. Toch hebben ze elkaar altijd gesteund en zijn ze vastbesloten om samen een liefdevolle omgeving te creëren voor hun zoon.
De zwangerschap heeft André en Monique nog dichter bij elkaar gebracht. Ze genieten niet alleen van de voorbereidingen op het ouderschap, maar ook van de kleine momenten samen. Het stel heeft laten weten dat ze zich goed voorbereiden op hun nieuwe gezinsleven en dat ze met vertrouwen uitkijken naar wat komen gaat.
Trots op het moederschap
Monique’s trotse houding ten opzichte van haar zwangerschap inspireert veel vrouwen. Haar openheid over de veranderingen in haar lichaam en haar gevoelens benadrukt dat het moederschap een prachtige ervaring is, ongeacht de uitdagingen die het met zich meebrengt. Haar woorden: “Trots op dat ik mama mag worden van een wondertje,” resoneren bij veel volgers die hun bewondering voor haar blijven uiten.
Monique laat zien dat moederschap niet alleen een fysiek, maar ook een emotioneel en spiritueel avontuur is. Ze straalt niet alleen vanwege haar “glow,” maar ook door de liefde en vreugde die ze voelt terwijl ze zich voorbereidt op de komst van haar kindje.
Wat de toekomst brengt
De komende weken zijn spannend voor Monique en André. Met de uitgerekende datum in zicht bereiden ze zich voor op een nieuw hoofdstuk in hun leven. Monique heeft aangegeven dat ze blij is met de steun die ze van André krijgt en dat ze samen een sterk team vormen.
Hun reis naar het ouderschap wordt met veel liefde gevolgd door hun fans en vrienden. En terwijl Monique zich blijft focussen op haar gezondheid en het genieten van de laatste weken van haar zwangerschap, is het duidelijk dat dit stel klaar is om hun gezin te verwelkomen.
Monique eindigt haar Instagram-bericht met een boodschap die haar vreugde en dankbaarheid perfect samenvat: “Ik ben zo trots dat ik mama mag worden. Dit is een droom die uitkomt.”
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.