Algemeen
Monique Westenberg deelt foto van haar zwangerschapsbuikje
Monique Westenberg straalt van geluk tijdens zwangerschap: “Ik voel me nog steeds een ‘lekkere chick’”
Monique Westenberg (46), de partner van zanger en presentator André Hazes (30), geniet met volle teugen van haar zwangerschap. Het stel verwacht volgende maand hun kindje, een jongetje. Op Instagram deelt Monique haar vreugde over hoe goed haar zwangerschap verloopt. Bij een stijlvolle foto schrijft ze zelfverzekerd: “Ik vind mezelf nog best een ‘lekkere chick.’”
Zwangerschap verloopt soepel ondanks griep
Monique, die deze week terugkeerde van een vakantie in Bangkok, is inmiddels 33 weken zwanger. Ondanks dat ze tijdens haar verblijf in Thailand werd getroffen door griep, kijkt ze positief terug op haar zwangerschap. “Ik voel me al die maanden héél goed en had van tevoren niet gedacht dat ik mezelf nog best een ‘lekkere chick’ zou vinden tijdens het groeien,” vertelt ze openhartig.
De blondine, die sinds 2014 een stel vormt met André, benadrukt hoe bijzonder deze fase in haar leven is. Samen bereiden ze zich voor op het ouderschap en genieten ze van de laatste weken voordat hun “kleine wondertje” ter wereld komt.
De glow van het moederschap
Monique noemt zichzelf dankbaar voor de zogenaamde zwangerschapsglow die ze ervaart. Ze voelt zich stralend en mooi, wat haar extra zelfvertrouwen geeft in deze bijzondere tijd. “Daarom durf ik ook best een foto als deze te plaatsen,” schrijft ze bij een zwart-wit kiekje waarop ze in een stijlvolle zwarte bikini onder een buitendouche poseert.
“Trots op dat ik mama mag worden van, voor ons, een wondertje,” voegt ze eraan toe. Haar volgers reageren massaal met hartverwarmende felicitaties en complimenten, waarmee ze de liefde en steun vanuit haar fans voelt.
Een bijzonder avontuur samen
Monique en André, die in de zomer van 2014 hun relatie begonnen, kijken vol verwachting uit naar de komst van hun zoon. Voor Monique is dit haar eerste zwangerschap, en hoewel ze al eerder openhartig heeft gesproken over de uitdagingen die ze heeft ervaren om zwanger te raken, noemt ze deze periode een “droom die uitkomt.” André, die ondanks zijn jonge leeftijd al een drukke carrière heeft als artiest, is volgens Monique een betrokken en liefdevolle partner tijdens deze reis.
De vakantie in Bangkok was voor het stel een kans om nog even samen te ontspannen voordat de baby komt. Hoewel Monique last had van griep tijdens de reis, benadrukt ze dat de tijd samen met André bijzonder waardevol was.
Liefde en steun van volgers
Op Instagram wordt Monique overspoeld met steun en lieve woorden van haar volgers. Veel mensen prijzen haar zelfverzekerdheid en uitstraling. “Je ziet er prachtig uit, Monique! Stralend zoals altijd,” schrijft een volger. Een ander reageert: “Wat een mooie mama word jij. Je kindje mag zich gelukkig prijzen met zulke ouders.”
Het delen van deze intieme momenten heeft haar alleen maar dichter bij haar fans gebracht. Monique is altijd open geweest over haar leven en kiest ervoor om deze bijzondere periode te vieren, ondanks dat ze soms kritiek ontvangt op sociale media.
Een nieuw hoofdstuk voor André en Monique
Voor André is het ouderschap een nieuw avontuur. Hoewel hij pas 30 jaar oud is, kijkt hij volgens Monique met veel enthousiasme uit naar zijn rol als vader. Het stel heeft samen al veel meegemaakt, waaronder de druk van een leven in de schijnwerpers. Toch hebben ze elkaar altijd gesteund en zijn ze vastbesloten om samen een liefdevolle omgeving te creëren voor hun zoon.
De zwangerschap heeft André en Monique nog dichter bij elkaar gebracht. Ze genieten niet alleen van de voorbereidingen op het ouderschap, maar ook van de kleine momenten samen. Het stel heeft laten weten dat ze zich goed voorbereiden op hun nieuwe gezinsleven en dat ze met vertrouwen uitkijken naar wat komen gaat.
Trots op het moederschap
Monique’s trotse houding ten opzichte van haar zwangerschap inspireert veel vrouwen. Haar openheid over de veranderingen in haar lichaam en haar gevoelens benadrukt dat het moederschap een prachtige ervaring is, ongeacht de uitdagingen die het met zich meebrengt. Haar woorden: “Trots op dat ik mama mag worden van een wondertje,” resoneren bij veel volgers die hun bewondering voor haar blijven uiten.
Monique laat zien dat moederschap niet alleen een fysiek, maar ook een emotioneel en spiritueel avontuur is. Ze straalt niet alleen vanwege haar “glow,” maar ook door de liefde en vreugde die ze voelt terwijl ze zich voorbereidt op de komst van haar kindje.
Wat de toekomst brengt
De komende weken zijn spannend voor Monique en André. Met de uitgerekende datum in zicht bereiden ze zich voor op een nieuw hoofdstuk in hun leven. Monique heeft aangegeven dat ze blij is met de steun die ze van André krijgt en dat ze samen een sterk team vormen.
Hun reis naar het ouderschap wordt met veel liefde gevolgd door hun fans en vrienden. En terwijl Monique zich blijft focussen op haar gezondheid en het genieten van de laatste weken van haar zwangerschap, is het duidelijk dat dit stel klaar is om hun gezin te verwelkomen.
Monique eindigt haar Instagram-bericht met een boodschap die haar vreugde en dankbaarheid perfect samenvat: “Ik ben zo trots dat ik mama mag worden. Dit is een droom die uitkomt.”
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.