Algemeen
Loretta Schrijver woedend op Koffietijd-collega: ‘Ik liep op mijn tenen’
De periode van Loretta Schrijver bij Koffietijd was er een van hoogtepunten, maar ook van uitdagingen. In een openhartig gesprek met De Telegraaf kijkt de voormalig presentatrice terug op haar tijd bij het programma. Hoewel ze veel mooie herinneringen heeft, waren er ook momenten waarop ze zich onbegrepen voelde en moeite had om zich staande te houden in een veranderende werkomgeving.
Een einde en een nieuw begin
Toen Koffietijd na jaren van uitzendingen stopte, voelde Loretta gemengde emoties. Aan de ene kant betreurde ze het afscheid van een programma waaraan ze zoveel had bijgedragen, maar aan de andere kant was het ook een opluchting. “Ik wist mij geen houding meer te geven,” vertelt ze. “Het was tijd voor iets anders. Tijd voor dingen die echt belangrijk voor mij zijn.”
Perfectionisme en onbegrip
Loretta’s perfectionisme speelde een grote rol in haar ervaringen bij Koffietijd. Ze was vaak kritisch over de voorbereidingen en merkte dat niet iedereen haar hoge standaarden deelde. “Met mijn favoriete co-host Quinty Trustfull had ik een geweldige samenwerking. Wij vormden echt een front en hebben een vriendschap voor het leven opgebouwd,” legt ze uit. “Maar er gebeurden regelmatig dingen waar ik het niet mee eens was. Dan kreeg ik een lijst met onderwerpen en dacht ik: ‘Wie heeft dit samengesteld?’”
Haar behoefte aan perfectie werd volgens Loretta niet altijd begrepen door haar collega’s en de redactie. “Dat onbegrip vrat energie. Het is iets dat ik pas met terugwerkende kracht volledig besef. Mijn perfectionistische aard was voor sommigen misschien lastig, maar voor mij voelde het alsof ik constant tegen een muur aanliep.”
Een veranderende werkomgeving
De laatste seizoenen van Koffietijd werden voor Loretta steeds moeilijker. Ze voelde zich niet alleen onbegrepen, maar merkte ook dat de dynamiek binnen de productie veranderde. “Het hele wereldje werd krampachtig,” zegt ze. Deze verandering kwam mede door de bredere maatschappelijke discussie over grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer, een thema dat de afgelopen jaren veel aandacht heeft gekregen.
Loretta vertelt: “Na alle zogeheten grensoverschrijdende gevallen ontstond er juist een angstcultuur op andere plekken. Niemand durfde meer een ander te corrigeren. Het was volledig doorgeslagen. En dat gold voor alle lagen binnen het bedrijf, van hoog tot laag.”
Deze angstcultuur had een grote impact op Loretta. Ze voelde zich beperkt in haar mogelijkheden om problemen aan te kaarten of haar mening te geven. “Ik durfde niemand te corrigeren, ook al was ik het soms totaal niet eens met bepaalde keuzes. Het zorgde ervoor dat ik mij steeds meer op mijn tenen voelde lopen.”
Een passend afscheid
Uiteindelijk was het stoppen van Koffietijd voor Loretta het juiste moment om afscheid te nemen. Ze beschrijft het als een natuurlijk einde aan een periode die steeds minder goed bij haar paste. “Het laatste jaar voelde ik mij niet meer thuis in de wereld van Koffietijd. Het programma ophield, kwam voor mij precies goed uit. Het was mooi geweest.”
Met het einde van Koffietijd kwam er voor Loretta ruimte om na te denken over wat echt belangrijk voor haar is. “Ik kijk terug op een mooie tijd, maar ook op een periode waarin ik veel heb geleerd over mezelf. Het was tijd voor nieuwe dingen.”
Samenwerking met Quinty Trustfull
Een van de lichtpunten in Loretta’s tijd bij Koffietijd was haar samenwerking met Quinty Trustfull. De twee presentatrices ontwikkelden niet alleen een professionele band, maar ook een hechte vriendschap. “Met Quinty had ik altijd een klik,” vertelt Loretta. “We konden elkaar vertrouwen en vulden elkaar aan. Die band blijft voor het leven, ongeacht wat er verder gebeurt.”
De steun van Quinty was belangrijk voor Loretta, vooral in de moeilijkere periodes. Samen wisten ze het programma jarenlang op de kaart te houden en een vertrouwde plek te creëren voor kijkers.
Een breder perspectief
Loretta’s verhaal past in een bredere discussie over de veranderingen in de mediawereld. De afgelopen jaren hebben veel bedrijven en producties te maken gekregen met veranderende normen en verwachtingen. De opkomst van discussies over grensoverschrijdend gedrag heeft geleid tot meer bewustwording, maar volgens Loretta ook tot een vorm van krampachtigheid.
“Er moet een balans zijn,” benadrukt ze. “Het is belangrijk dat mensen zich veilig voelen op de werkvloer, maar het moet ook mogelijk blijven om elkaar aan te spreken en kritisch te zijn. Die balans was in mijn laatste jaar bij Koffietijd ver te zoeken.”
De toekomst voor Loretta
Nu Koffietijd tot een einde is gekomen, richt Loretta zich op andere projecten en persoonlijke doelen. Ze is dankbaar voor de ervaring die ze heeft opgedaan, maar kijkt ook uit naar wat de toekomst haar brengt. “Het is tijd voor dingen die echt belangrijk voor mij zijn,” zegt ze.
Hoewel Loretta haar tijd bij Koffietijd achter zich heeft gelaten, blijven de lessen die ze heeft geleerd een belangrijk deel van haar verhaal. Haar openheid over de uitdagingen die ze heeft ervaren, biedt een waardevol inzicht in hoe het is om te werken in een veranderende en soms moeilijke werkomgeving.
Conclusie: Een bewogen periode
Loretta Schrijver blikt met gemengde gevoelens terug op haar tijd bij Koffietijd. Hoewel ze mooie momenten heeft beleefd en een hechte vriendschap met Quinty Trustfull heeft opgebouwd, waren er ook uitdagingen die haar energie kostten.
Haar perfectionisme en de veranderende dynamiek binnen het team maakten het laatste seizoen van het programma zwaar.
Het stoppen van Koffietijd bood Loretta de kans om verder te kijken en zich te richten op wat echt belangrijk voor haar is. Met haar verhaal werpt ze niet alleen licht op haar persoonlijke ervaringen, maar ook op bredere thema’s in de mediawereld.
Het is een afscheid van een tijdperk, maar ook een nieuw begin voor een presentatrice die altijd trouw blijft aan zichzelf.
In de Molukse wijk van Tiel is de afgelopen dagen een sfeer ontstaan die bewoners zich waarschijnlijk hun hele leven zullen blijven herinneren. Waar het leven doorgaans in een rustig, herkenbaar ritme voortkabbelt, is nu sprake van uitbundige vreugde, ongeloof en emotionele ontlading. De Postcode Loterij is hier gevallen, en dat betekent dat tientallen huishoudens in één klap miljonair zijn geworden. Bedragen variërend van ruim 1,8 miljoen tot zelfs 5,6 miljoen euro zorgen voor een ongekende impact op de wijk.
Ongeloof en emotie op straat
Op straat is het beeld bijna filmisch. Buren die elkaar in de armen vallen, mensen die met tranen in de ogen vertellen wat dit moment voor hen betekent en bewoners die zichtbaar moeite hebben om te bevatten wat hen is overkomen. “Het voelt alsof ik droom,” zegt een bewoner, terwijl hij zijn hoofd schudt en voorzichtig glimlacht. “Je speelt altijd mee, maar je denkt nooit dat dit jou écht overkomt.”
Die verwarring en euforie wisselen elkaar voortdurend af. Sommigen durven het bedrag nog niet eens hardop uit te spreken, bang dat het geluk anders weer verdwijnt. Anderen bellen meteen familieleden om het nieuws te delen, waarbij emoties hoog oplopen. De straat, normaal een plek van dagelijkse routine, is veranderd in een ontmoetingspunt van ongeloof en vreugde.
Meer dan alleen geld
Wat deze winst bijzonder maakt, is dat het niet alleen gaat om financiële rijkdom. Voor veel bewoners voelt het als een vorm van erkenning. De Molukse gemeenschap kent een geschiedenis van hard werken, doorzetten en zorgen voor elkaar. Juist daarom raakt het mensen diep dat het geluk hier is neergestreken. “Dit geeft rust,” vertelt een bewoonster. “Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn kinderen en kleinkinderen. Het idee dat ik me geen zorgen meer hoef te maken, dat is onbetaalbaar.”
Het geld betekent voor velen de mogelijkheid om eindelijk adem te halen. Schulden aflossen, een hypotheek verkleinen of helemaal afbetalen, investeren in de toekomst van de kinderen of simpelweg een buffer creëren voor onzekere tijden. Het zijn geen extravagante dromen die overheersen, maar juist praktische, nuchtere wensen die voortkomen uit jarenlang verantwoordelijk leven.
Dromen die nu bereikbaar worden
Naast die nuchtere plannen komen ook lang gekoesterde dromen ineens binnen handbereik. Een bewoner vertelt hoe hij al jaren droomt van een eigen onderneming, maar nooit het risico durfde te nemen. “Nu kan ik het doen zonder angst,” zegt hij. Anderen denken aan reizen die altijd te duur leken, het renoveren van een huis of het ondersteunen van familieleden die het minder breed hebben.
Opvallend is dat veel winnaars niet alleen aan zichzelf denken. Er wordt gesproken over het helpen van broers, zussen, ouders of kinderen. Ook initiatieven voor de buurt worden voorzichtig genoemd. “We zijn hier altijd een hechte gemeenschap geweest,” klinkt het. “Dit verandert dat niet, het versterkt het alleen maar.”
Saamhorigheid in de wijk
Die saamhorigheid is misschien wel het meest opvallende aspect van deze gebeurtenis. Waar geld soms jaloezie of afstand kan creëren, lijkt hier het tegenovergestelde te gebeuren. Bewoners gunnen elkaar het geluk oprecht. Er is sprake van collectieve trots: trots op de wijk, op de gemeenschap en op het feit dat juist hier zoveel positiviteit samenkomt.
Mensen blijven hangen op straat, praten met elkaar en delen verhalen. Er wordt gelachen, gehuild en teruggeblikt op moeilijke tijden. “Het voelt alsof we dit samen winnen,” zegt iemand. “Niet alleen individueel, maar als buurt.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Een nieuw perspectief op de toekomst
De impact van deze winst reikt verder dan het hier en nu. Voor veel gezinnen verandert het perspectief op de toekomst ingrijpend. Waar eerder onzekerheid over werk, gezondheid of financiën een constante factor was, ontstaat nu ruimte voor rust en planning. Die mentale verandering is minstens zo groot als de financiële.
“Je merkt het meteen,” vertelt een bewoner. “De spanning valt van mensen af. Je ziet het in hun houding, in hun ogen. Er is hoop.” Die hoop vertaalt zich in plannen, maar ook in een hernieuwd vertrouwen in het leven.
Verantwoord omgaan met het geluk
Tegelijkertijd is er ook voorzichtigheid. Veel winnaars geven aan dat ze tijd willen nemen voordat ze grote beslissingen nemen. Advies inwinnen, rustig nadenken en stap voor stap kijken wat verstandig is. Het besef dat dit geluk ook verantwoordelijkheid met zich meebrengt, is duidelijk aanwezig.
“Het is prachtig,” zegt een vrouw, “maar je wilt het niet verspillen. Dit is iets wat je zorgvuldig moet behandelen.” Die houding past bij de nuchterheid die veel bewoners typeert en die ook nu, midden in de euforie, zichtbaar blijft.
Collectieve trots en erkenning
Voor de Molukse wijk voelt deze dag als meer dan een loterijmoment. Het wordt ervaren als een symbolisch keerpunt, een lichtpunt na jaren waarin niet alles vanzelf ging. De verhalen die rondgaan, gaan niet alleen over geld, maar over waardigheid, erkenning en het gevoel gezien te worden.
Dat gevoel wordt gedeeld door jong en oud. Oudere bewoners spreken over rust na een leven van hard werken, jongere bewoners over kansen die ze hun kinderen nu kunnen bieden. Het is die gedeelde betekenis die de winst zo bijzonder maakt.
Een dag die geschiedenis schrijft
Terwijl de rust langzaam terugkeert en de eerste emoties zijn gezakt, blijft één ding overeind: deze dag zal nog lang onderwerp van gesprek zijn in de wijk. Niet alleen vanwege de miljoenen, maar vanwege wat het losmaakt tussen mensen. Het gevoel van samen winnen, samen hopen en samen vooruitkijken.
Voor de Molukse wijk in Tiel voelt het als een nieuw hoofdstuk. Geen garantie op een zorgeloos leven, maar wel een stevige basis en een gevoel van optimisme dat lang gemist werd. En misschien is dat wel de grootste winst van allemaal.