Algemeen
Loretta Schrijver woedend op Koffietijd-collega: ‘Ik liep op mijn tenen’
De periode van Loretta Schrijver bij Koffietijd was er een van hoogtepunten, maar ook van uitdagingen. In een openhartig gesprek met De Telegraaf kijkt de voormalig presentatrice terug op haar tijd bij het programma. Hoewel ze veel mooie herinneringen heeft, waren er ook momenten waarop ze zich onbegrepen voelde en moeite had om zich staande te houden in een veranderende werkomgeving.
Een einde en een nieuw begin
Toen Koffietijd na jaren van uitzendingen stopte, voelde Loretta gemengde emoties. Aan de ene kant betreurde ze het afscheid van een programma waaraan ze zoveel had bijgedragen, maar aan de andere kant was het ook een opluchting. “Ik wist mij geen houding meer te geven,” vertelt ze. “Het was tijd voor iets anders. Tijd voor dingen die echt belangrijk voor mij zijn.”
Perfectionisme en onbegrip
Loretta’s perfectionisme speelde een grote rol in haar ervaringen bij Koffietijd. Ze was vaak kritisch over de voorbereidingen en merkte dat niet iedereen haar hoge standaarden deelde. “Met mijn favoriete co-host Quinty Trustfull had ik een geweldige samenwerking. Wij vormden echt een front en hebben een vriendschap voor het leven opgebouwd,” legt ze uit. “Maar er gebeurden regelmatig dingen waar ik het niet mee eens was. Dan kreeg ik een lijst met onderwerpen en dacht ik: ‘Wie heeft dit samengesteld?’”
Haar behoefte aan perfectie werd volgens Loretta niet altijd begrepen door haar collega’s en de redactie. “Dat onbegrip vrat energie. Het is iets dat ik pas met terugwerkende kracht volledig besef. Mijn perfectionistische aard was voor sommigen misschien lastig, maar voor mij voelde het alsof ik constant tegen een muur aanliep.”
Een veranderende werkomgeving
De laatste seizoenen van Koffietijd werden voor Loretta steeds moeilijker. Ze voelde zich niet alleen onbegrepen, maar merkte ook dat de dynamiek binnen de productie veranderde. “Het hele wereldje werd krampachtig,” zegt ze. Deze verandering kwam mede door de bredere maatschappelijke discussie over grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer, een thema dat de afgelopen jaren veel aandacht heeft gekregen.
Loretta vertelt: “Na alle zogeheten grensoverschrijdende gevallen ontstond er juist een angstcultuur op andere plekken. Niemand durfde meer een ander te corrigeren. Het was volledig doorgeslagen. En dat gold voor alle lagen binnen het bedrijf, van hoog tot laag.”
Deze angstcultuur had een grote impact op Loretta. Ze voelde zich beperkt in haar mogelijkheden om problemen aan te kaarten of haar mening te geven. “Ik durfde niemand te corrigeren, ook al was ik het soms totaal niet eens met bepaalde keuzes. Het zorgde ervoor dat ik mij steeds meer op mijn tenen voelde lopen.”
Een passend afscheid
Uiteindelijk was het stoppen van Koffietijd voor Loretta het juiste moment om afscheid te nemen. Ze beschrijft het als een natuurlijk einde aan een periode die steeds minder goed bij haar paste. “Het laatste jaar voelde ik mij niet meer thuis in de wereld van Koffietijd. Het programma ophield, kwam voor mij precies goed uit. Het was mooi geweest.”
Met het einde van Koffietijd kwam er voor Loretta ruimte om na te denken over wat echt belangrijk voor haar is. “Ik kijk terug op een mooie tijd, maar ook op een periode waarin ik veel heb geleerd over mezelf. Het was tijd voor nieuwe dingen.”
Samenwerking met Quinty Trustfull
Een van de lichtpunten in Loretta’s tijd bij Koffietijd was haar samenwerking met Quinty Trustfull. De twee presentatrices ontwikkelden niet alleen een professionele band, maar ook een hechte vriendschap. “Met Quinty had ik altijd een klik,” vertelt Loretta. “We konden elkaar vertrouwen en vulden elkaar aan. Die band blijft voor het leven, ongeacht wat er verder gebeurt.”
De steun van Quinty was belangrijk voor Loretta, vooral in de moeilijkere periodes. Samen wisten ze het programma jarenlang op de kaart te houden en een vertrouwde plek te creëren voor kijkers.
Een breder perspectief
Loretta’s verhaal past in een bredere discussie over de veranderingen in de mediawereld. De afgelopen jaren hebben veel bedrijven en producties te maken gekregen met veranderende normen en verwachtingen. De opkomst van discussies over grensoverschrijdend gedrag heeft geleid tot meer bewustwording, maar volgens Loretta ook tot een vorm van krampachtigheid.
“Er moet een balans zijn,” benadrukt ze. “Het is belangrijk dat mensen zich veilig voelen op de werkvloer, maar het moet ook mogelijk blijven om elkaar aan te spreken en kritisch te zijn. Die balans was in mijn laatste jaar bij Koffietijd ver te zoeken.”
De toekomst voor Loretta
Nu Koffietijd tot een einde is gekomen, richt Loretta zich op andere projecten en persoonlijke doelen. Ze is dankbaar voor de ervaring die ze heeft opgedaan, maar kijkt ook uit naar wat de toekomst haar brengt. “Het is tijd voor dingen die echt belangrijk voor mij zijn,” zegt ze.
Hoewel Loretta haar tijd bij Koffietijd achter zich heeft gelaten, blijven de lessen die ze heeft geleerd een belangrijk deel van haar verhaal. Haar openheid over de uitdagingen die ze heeft ervaren, biedt een waardevol inzicht in hoe het is om te werken in een veranderende en soms moeilijke werkomgeving.
Conclusie: Een bewogen periode
Loretta Schrijver blikt met gemengde gevoelens terug op haar tijd bij Koffietijd. Hoewel ze mooie momenten heeft beleefd en een hechte vriendschap met Quinty Trustfull heeft opgebouwd, waren er ook uitdagingen die haar energie kostten.
Haar perfectionisme en de veranderende dynamiek binnen het team maakten het laatste seizoen van het programma zwaar.
Het stoppen van Koffietijd bood Loretta de kans om verder te kijken en zich te richten op wat echt belangrijk voor haar is. Met haar verhaal werpt ze niet alleen licht op haar persoonlijke ervaringen, maar ook op bredere thema’s in de mediawereld.
Het is een afscheid van een tijdperk, maar ook een nieuw begin voor een presentatrice die altijd trouw blijft aan zichzelf.
Over een paar dagen gaat het nieuwe seizoen van Winter Vol Liefde van start, en één van de deelnemers die nu al veel indruk maakt, is Klaas van Walderveen (52). Achter zijn rustige uitstraling en liefde voor de bergen schuilt een levensverhaal dat getekend is door intens geluk, abrupt verlies en een lange weg terug naar hoop. In interviews en podcasts vertelt Klaas openhartig over wat hem gevormd heeft, en waarom hij nu, jaren later, opnieuw ruimte voelt voor liefde.
Een leven vol avontuur en gezinsgeluk
Jarenlang leidde Klaas een leven waar velen alleen maar van kunnen dromen. Hij woonde met zijn vrouw Jikke in het Oostenrijkse Lech, een plaats omringd door bergen, sneeuw en ongerepte natuur. Samen genoten ze van een actief bestaan, dicht bij de natuur en ver weg van de hectiek van alledag. Hun geluk leek compleet toen ze ouders werden van een tweeling. Het jonge gezin vormde het middelpunt van Klaas’ wereld.
Het leven in de bergen paste bij hem. Klaas is gediplomeerd berggids en voelt zich thuis op steile paden en in uitdagende omstandigheden. Avontuur en verantwoordelijkheid gingen bij hem hand in hand. Dat gold ook voor Jikke, die werkte op een manege en dagelijks met paarden bezig was. Ze deelden een liefde voor het buitenleven en voor elkaar.
De laatste ochtend samen
In 2016 veranderde alles. In de DroomplekPodcast vertelt Klaas over de ochtend die hij nooit meer zal vergeten. Het was vroeg, nog voor zonsopgang, toen hij vertrok voor een zware bergwandeling. Zulke tochten waren niet zonder risico, en daarom namen hij en Jikke altijd bewust afscheid op momenten dat hij iets gevaarlijks ging doen.
Die ochtend sliep Jikke nog. Klaas vertelt hoe hij haar zachtjes kuste, net zo lang tot ze wakker werd en begon te lachen. Het was een klein, liefdevol moment, zonder te weten dat het hun laatste samen zou zijn. Daarna vertrok hij de bergen in, terwijl Jikke zich klaarmaakte voor haar werk op de manege.
Een noodlottig moment op de manege
Later die dag ging het mis. Jikke begeleidde paarden van de wei naar de stal, een routineklus die ze al talloze keren had gedaan. Op dat moment sloegen twee paarden plotseling op hol. Normaal gesproken zou je in zo’n situatie het leidsel loslaten om jezelf in veiligheid te brengen. Maar voor Jikke liep er meer op het spel.
Voor haar liepen kinderen. In een reflex probeerde ze de dieren onder controle te houden, om te voorkomen dat zij gevaar zouden lopen. Die beslissing, ingegeven door zorg en verantwoordelijkheid, pakte rampzalig uit. De paarden waren niet meer te houden en Jikke raakte ernstig gewond.
Wachten op de berg
Terwijl dit alles gebeurde, bevond Klaas zich hoog in de bergen, ver weg van de bewoonde wereld. Op een bergpad kreeg hij een telefoontje. Hem werd verteld dat Jikke betrokken was geraakt bij een zwaar ongeval en dat hij zo snel mogelijk terug moest komen. Maar wie ooit in de bergen heeft gelopen, weet dat ‘zo snel mogelijk’ daar een andere betekenis heeft.
Het zou nog uren duren voordat hij weer beneden kon zijn. Even later kreeg hij zijn zoon aan de telefoon, die hem ook dringend vroeg om terug te komen. Ondertussen zag Klaas in de verte een traumahelikopter richting de manege vliegen. In zijn hoofd probeerde hij zichzelf gerust te stellen: ze is straks in goede handen, dit komt vast goed.
Samen met een vriend begon hij voorzichtig aan de afdaling. Elk stapje leek eindeloos te duren. De hoop hield hem op de been.
Het moment van de waarheid
Toen Klaas uiteindelijk in het dal aankwam, kreeg hij het nieuws dat zijn wereld voorgoed zou veranderen. Jikke had het niet gered. De vrouw met wie hij zijn leven had opgebouwd, de moeder van zijn jonge kinderen, was er niet meer.
Het verlies was allesomvattend. Niet alleen verloor hij zijn partner, maar ook het toekomstbeeld dat ze samen hadden. In één klap stond hij er alleen voor, met twee kleine kinderen en een intens verdriet dat nauwelijks te bevatten was.
Terug naar Nederland, en weer terug
Na ongeveer een jaar besloot Klaas om met zijn kinderen terug te verhuizen naar Nederland. Hij hoopte daar rust en steun te vinden, dichter bij familie en vertrouwde structuren. Maar al snel merkte hij dat hij zich er niet thuis voelde. De bergen, de ruimte en de levensstijl die hij in Oostenrijk had gekend, bleven aan hem trekken.
Uiteindelijk besloot hij terug te keren naar Oostenrijk. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het de plek was waar hij zichzelf kon zijn. Daar probeerde hij, zonder Jikke, het leven opnieuw vorm te geven. Stap voor stap, dag na dag.
Een nieuw bestaan in Weissenbach am Lech
In Weissenbach am Lech bouwde Klaas een nieuw bestaan op. Hij bezit inmiddels twee vakantiewoningen in een boerderij. Zelf woont hij in een deel van het pand. Daarnaast werkt hij drie dagen per week als timmerman, een beroep dat hem structuur en voldoening geeft. Ook is hij actief als berggids, iets wat hem helpt om zijn passie voor de natuur te blijven leven.
Zijn kinderen groeien op, slaan langzaam hun vleugels uit en vinden steeds meer hun eigen weg. Dat geeft Klaas ruimte om na te denken over zijn eigen toekomst. Waar hij jarenlang volledig in het teken stond van overleven en zorgen, ontstaat nu voorzichtig weer ruimte voor persoonlijke wensen.
Openstaan voor nieuwe liefde
Die nieuwe fase is precies de reden waarom Klaas meedoet aan Winter Vol Liefde. Hij voelt dat hij weer open kan staan voor een relatie, zonder het verleden te ontkennen of te vergeten. Voor hem is het belangrijk dat een eventuele partner begrijpt wat familie voor hem betekent, en respect heeft voor zijn geschiedenis.
Klaas verwoordt het zelf nuchter en eerlijk: zijn kinderen worden zelfstandiger en hij heeft meer tijd, ruimte en vrijheid om zijn eigen leven opnieuw in te richten. Die vrijheid zou hij graag delen met een vrouw die warm, sportief en empathisch is. Iemand die het leven kent, met zijn mooie én moeilijke kanten.
Geen zoektocht uit gemis, maar uit groei
Wat Klaas’ verhaal bijzonder maakt, is dat zijn deelname niet voortkomt uit een vlucht voor verdriet, maar uit groei. Hij zoekt geen vervanging voor wat hij heeft verloren, maar een nieuw hoofdstuk dat naast zijn verleden mag bestaan. Zijn verhaal is er één van rouw, veerkracht en het langzaam terugvinden van vertrouwen in het leven.
In Winter Vol Liefde zal hij ongetwijfeld veel kijkers raken met zijn openheid en rust. Niet als iemand die alles achter zich heeft gelaten, maar als iemand die heeft geleerd dat liefde meerdere vormen kan aannemen, en dat het leven, zelfs na de grootste klappen, weer voorzichtig vooruit kan kijken.