Algemeen
Jada Borsato doet bizarre bekentenis: ´Hij deed iets in mijn drankje!´
In de meest recente aflevering van het verborgen camera-experiment In Your Face op NPO 3 deed Jada Borsato een onthulling die veel losmaakte. De dochter van Marco en Leontine Borsato sprak openhartig over een ervaring waarin ze vermoedt gedrogeerd te zijn. Dit experiment, waarin sociaal gedrag van Nederlanders wordt getest, neemt deze keer de thematiek van drogering tijdens een date onder de loep.
Persoonlijk verhaal van Jada
Jada deelt in het programma haar traumatische ervaring. “Ik denk ooit gedrogeerd te zijn,” vertelt ze aan de makers, YouTubers Jaap en Benjamin. Ze beschrijft hoe ze een “blackout” ervaarde en zich later niets meer kon herinneren van een groot deel van de avond. “Ik was niet aanspreekbaar en wist niet meer wat er was gebeurd,” zegt ze. Bewijzen dat ze gedrogeerd is, bleek onmogelijk: “Die middelen verdwijnen snel uit je bloed, waardoor het vaak niet meer te achterhalen is.”
Deelname aan verborgen camera-experiment
Door haar eigen ervaring wilde Jada graag meedoen aan het programma. In de aflevering speelt ze een slachtoffer van drogering tijdens een date. Het experiment test hoe restaurantgasten reageren wanneer ze zien dat een man iets in haar drankje doet terwijl zij even weg is. De aflevering roept belangrijke vragen op over waakzaamheid en ingrijpen in sociale situaties.
Confronterende thema’s van het programma
Het programma In Your Face staat bekend om zijn indringende onderwerpen. Eerder was gravin Eloise te zien in een aflevering waarin een racistische conversatie in scène werd gezet. Twee acteurs speelden een gesprek waarin de één stelde dat hij een relatie met een zwarte vrouw niet kon accepteren. Eloise, die het gesprek opving, greep direct in: “What the fuck, ben jij fucking racistisch,” riep ze boos naar de acteur.
Emotionele reactie van Eloise
Nadat duidelijk werd dat het om een verborgen camera ging, reageerde Eloise geëmotioneerd. “Ik tril helemaal, ik kan hier zo slecht tegen,” zei ze. Haar actie leverde haar veel lof op, zowel van sociale media als van bekende Nederlanders. Tim Hofman noemde haar zelfs “onze nieuwe koningin” en riep gekscherend op om Amalia af te bellen.
Bewustwording door de aflevering
De aflevering met Jada zet een belangrijk probleem in de schijnwerpers: drogering tijdens uitgaan of dates. Het bespreekbaar maken van dit onderwerp kan anderen aanmoedigen om alert te zijn en in te grijpen wanneer zij iets verdachts zien gebeuren. Het programma benadrukt ook de moeilijkheden rondom bewijsvoering in dergelijke gevallen, wat het probleem extra schrijnend maakt.
Jada ontvangt lof
Net als Eloise ontvangt Jada veel lof voor haar deelname aan het programma. Haar openheid over haar persoonlijke ervaring en haar rol in het experiment zorgen voor meer bewustwording rondom dit ernstige probleem. Door het bespreekbaar maken van drogering geeft ze een krachtig signaal af.
Blijvende impact van In Your Face
Met afleveringen als deze laat In Your Face zien dat het mogelijk is om sociale problemen onder de aandacht te brengen en positieve verandering te stimuleren. Of het nu gaat om racisme of het voorkomen van drogering, het programma inspireert mensen om stil te staan bij hun eigen handelen én dat van anderen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.