Algemeen
Gordon blijkt familie te zijn van wereldberoemde Amerikaanse zanger
Onze grote vriend Gordon Heuckeroth zorgt wel vaker voor opschudding met zijn uitspraken, maar deze keer slaat hij de plank behoorlijk mis. Gordon beweert namelijk dat hij familie is van de legendarische overleden zanger Elvis Presley. Dat lijkt bijna te ongeloofwaardig voor woorden, en toch lijkt Gordon er serieus in te geloven. Maar wie zou dat nou echt geloven? Het is dan ook geen wonder dat deze bewering veel stof doet opwaaien.
Gordon en Hélène Hendriks leggen ruzie bij
Naast de opvallende bewering over zijn familieband met Elvis, is Gordon ook weer in het nieuws vanwege een andere kwestie. Hij had namelijk een ruzie met Hélène Hendriks, maar gelukkig werd dat weer goedgemaakt. De twee kwamen elkaar opnieuw tegen tijdens het maken van de kerstpromo voor SBS. Gordon, altijd goed voor een grapje, zei: “Je raadt het nooit, maar we doen de kerstpromo voor SBS en het blonde schaap is gevonden.” Hélène kon er wel om lachen, maar het is duidelijk dat Gordon zelf nog niet altijd de humor kan inzien. Zijn imago heeft door dit soort opmerkingen helaas niet veel verbeterd, zeker niet na de documentaire Dit Ben Ik: Gordon….
Beelden van Gordon’s familieband met Elvis
Wat Gordon nu echt op de kaart heeft gezet, is de foto die hij deelde van een stamboom, waarin stond dat hij familie zou zijn van de beroemde Elvis Presley. De stamboom toont de achternaam Van Bunschoten, die ook twee keer voorkomt. Dit is bijzonder, omdat de moeder van Gordon ook de achternaam Van Bunschoten droeg, wat volgens Gordon een link naar Elvis zou kunnen zijn. De manier waarop Gordon deze ontdekking deelt, doet denken aan iemand die een prijs heeft gewonnen. “Jongens dit geloof je toch niet! Ben ik gewoon familie van Elvis. Mijn moeder is Bunschoten en uit Huizen,” schrijft hij bij de foto van de stamboom.
De stamboom en de link naar Elvis Presley
Natuurlijk roept dit veel vragen op bij de fans van Gordon, die zich afvragen hoe serieus deze bewering werkelijk is. Het lijkt haast te gek voor woorden om een directe link naar Elvis Presley te leggen, vooral als je bedenkt dat de naam Van Bunschoten eerder voorkomt in de stamboom van Gordon. Maar volgens Gordon zelf is dit een ‘vondst’ die hij niet kan negeren. Of dit ook daadwerkelijk betekent dat hij een verre bloedband heeft met de iconische zanger, is echter nog maar de vraag.
De muzikale geschiedenis van Gordon’s familie
Gordon’s claim om familie te zijn van Elvis is niet de eerste keer dat hij zich uitspreekt over zijn muzikale achtergrond. Eerder dit jaar deelde hij zijn emoties in het programma Verborgen Verleden, waar hij ontdekte dat zijn verre voorouders ook zeer muzikaal waren. Gordon was zichtbaar geëmotioneerd toen hij ontdekte dat zijn voorvader Martin Heuckeroth een bekende muzikant was in de negentiende eeuw. De familie van Martin, met acht kinderen, bleek ook erg muzikaal te zijn in de jaren 1860. Dit gegeven gaf Gordon de bevestiging dat muziek altijd al een belangrijke rol heeft gespeeld in zijn familie.
De zoektocht naar familiegeschiedenis
De ontdekking van zijn muzikale voorouders heeft Gordon duidelijk geraakt, en het lijkt alsof hij steeds meer op zoek is naar zijn wortels. Of zijn claim om familie te zijn van Elvis Presley serieus is of niet, het zet wel aan tot nadenken over hoe mensen hun familiegeschiedenis zien en interpreteren. Gordon lijkt in ieder geval geen moeite te hebben met het delen van deze bijzondere ontdekkingen, zelfs als ze wat ongeloofwaardig overkomen.
Wat betekent dit voor Gordon’s imago?
Of Gordon nu echt familie is van Elvis Presley of niet, deze bewering draagt niet echt bij aan een sterkere reputatie. Het lijkt meer een poging om opnieuw in de schijnwerpers te staan, wat hem misschien tijdelijk wat aandacht oplevert. De documentaire Dit Ben Ik: Gordon… bracht al veel persoonlijke verhalen van de zanger naar buiten, maar deze uitspraak over Elvis lijkt een stap te ver. Het is nog maar de vraag hoe zijn fans en het publiek hierop zullen reageren. Het lijkt erop dat Gordon, ondanks de vele kritiek, niet bang is om zichzelf op deze manier te presenteren.
De toekomst van Gordon’s imago
Gordon is altijd al een figuur geweest die zijn persoonlijke leven en uitspraken niet schuwt, en het lijkt erop dat hij dit in de toekomst nog wel vaker zal blijven doen. Of de bewering dat hij familie is van Elvis Presley serieus genomen zal worden, is twijfelachtig. Wat wel duidelijk is, is dat Gordon blijft provoceren en zijn imago blijft ontwikkelen, ook al is het niet altijd in de meest positieve zin. De vraag is of deze uitspraken ooit daadwerkelijk iets positiefs zullen opleveren voor zijn carrière.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.