Algemeen
Frans Bauer onder vuur vanwege groot aantal zoons: ´Dit is gewoon onredelijk´
Frans Bauer en zijn vrouw Mariska worden momenteel gevolgd in een kerstsoap op NPO 1, en dit heeft heel wat reacties opgeleverd. Eén daarvan komt van de tv-recensente van NRC Handelsblad, die zich uitsprak over het gezin Bauer en hun opmerkelijke gezinsuitbreiding. Het dagblad noemde het aantal kinderen van Frans en Mariska “onredelijk.” Het gaat om vier zoons: Christiaan, Jan, Frans Junior en Lucas, die binnen zeven jaar tijd zijn geboren.
Waarom ‘onredelijk’?
Het is niet helemaal duidelijk waarom het NRC het aantal
kinderen van Frans en Mariska als “onredelijk” bestempelt. Het kan
te maken hebben met de ecologische voetafdruk van het gezin,
aangezien vier kinderen in een korte tijdspanne meer middelen
consumeren dan twee, één of zelfs geen kinderen. In een tijd waarin
klimaatverandering steeds urgenter wordt, worden grote gezinnen
vaak als een belasting voor het milieu gezien.
Kerstsoap krijgt kritische beoordeling
Frans en zijn gezin verschijnen in de kerstsoap, waarin ze onder
andere te zien zijn in een tuincentrum. De recensente van
NRC vond het opvallend om het gezin met hun “onredelijk
grote aantal zoons” te zien lopen langs de kerstbomen. De
kerstspecial leverde echter gemengde reacties op. De recensente
geeft aan dat ze niet helemaal wist waar ze naar aan het kijken
was, maar dat ze wel Frans’ gevoel voor drama waardeerde. “Na zijn
dag in de tuinmarkt zeeg hij neer op de bank. ‘Ik ben helemaal
gebroken,’ kermde Frans,” schreef ze.
Frans Junior over de kerstsoap
Frans Junior, de oudste zoon van het gezin, gaf in een interview
met AD aan dat het waarschijnlijk bij één seizoen van de
kerstsoap blijft. “Papa heeft gezegd dat het bij één seizoen
blijft, en daar hoort ook deze kerstspecial bij. Ik vergelijk het
altijd met de Home Alone-films: de eerste was top, de
tweede was leuk, vanaf de derde heeft niemand er meer een actieve
herinnering aan,” aldus Frans Junior.
Stoppen op je hoogtepunt
Frans Junior is van mening dat het gezin Bauer moet stoppen met de
kerstspecials voordat ze te veel verwateren. “Er is in ieder geval
nog niks besproken over een volgend seizoen, maar ik denk: je moet
stoppen op je hoogtepunt,” zei hij. Dit lijkt te wijzen op een
voorkeur om niet door te gaan met de soap als het succes afneemt en
de show uiteindelijk zijn charme verliest.
Toekomstige tv-plannen
Ondanks het einde van de kerstsoap, is Frans Junior nog niet klaar
met tv-programma’s. Hij gaf aan in de toekomst graag weer mee te
doen aan een programma, zoals een BN’er-variant van Heel
Holland Bakt, waarvoor hij al is uitgenodigd. “Als ze me nog
een keer vragen voor een tv-programma, zeg ik volmondig ‘ja’,” zei
hij enthousiast.
Een grote familie en een kleine voetafdruk?
Het blijft onduidelijk of de kritiek op de gezinsgrootte van Frans
Bauer voortkomt uit zorgen over het milieu of uit andere
persoonlijke overwegingen. Wat wel duidelijk is, is dat het gezin
Bauer een grote indruk blijft maken op het Nederlandse publiek. Of
hun televisie-avonturen verder zullen gaan, is nog onzeker, maar ze
blijven een opvallende aanwezigheid in de media.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.