Algemeen
Familie Ahmed niet blij met bijstandsuitkering: ”Veel te weinig”
De familie Ahmed leeft dagelijks met de uitdagingen van een bestaan op bijstandsniveau. Het gezin worstelt om rond te komen en om hun driejarige zoontje een gelukkige en zorgeloze jeugd te bieden. Maar zelfs eenvoudige vreugdes, zoals een uitstapje naar de dierentuin of een ijsje in het park, zijn financieel buiten bereik. “Ik wil werken,” zegt de vader met nadruk. “Maar het is niet zo eenvoudig als mensen denken.”
Leven met beperkingen
Voor het gezin is elke euro belangrijk. Ze wonen in een klein appartement waar alles functioneel is ingericht. Prioriteiten bepalen de uitgaven: eerst wordt de huur betaald, daarna de boodschappen en vervolgens de energierekening. Wat daarna overblijft, is niet genoeg om iets extra’s te doen. “Hoe leg je een kind uit dat een dagje naar de dierentuin niet mogelijk is? Of dat zelfs een ijsje te duur is?” vraagt de moeder zich hardop af.
Ze wil haar zoon een normale jeugd bieden, maar steeds weer ‘nee’ moeten zeggen, doet haar pijn. Vooral tijdens de feestdagen is het contrast pijnlijk. “Op sociale media zie je blije gezichten en feestelijke momenten. Voor ons zijn dat dagen zoals alle anderen. We kunnen niet meedoen, en dat breekt je hart.”
De wil om te werken
De vader, die sterk de behoefte voelt om voor zijn gezin te zorgen, vertelt over zijn frustratie. “Ik wil werken, echt waar. Maar het is moeilijker dan mensen zich voorstellen,” legt hij uit. “Werkgevers zien mijn gebrekkige Nederlands en het feit dat ik weinig werkervaring heb, en dan houdt het op.” Toch geeft hij niet op. Hij volgt een cursus in de hoop zijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. “Ik wil mijn zoon laten zien dat hard werken belangrijk is en dat het loont. Maar hoe kan ik dat doen als ik vastzit in dit systeem?”
Zijn vrouw knikt instemmend. Ook zij voelt de pijn van hun situatie. “Hij doet echt zijn best, maar het voelt alsof we gevangen zitten in een systeem dat ons niet laat ontsnappen. Mensen denken dat de bijstand makkelijk is, maar dat is echt niet waar. Het is overleven.”
Relatie onder druk
Naast de financiële zorgen brengt de situatie ook emotionele spanning met zich mee. “We hebben vaak woorden over geld,” zegt de moeder. “Niet omdat we elkaar de schuld geven, maar omdat de druk zo groot is. Het voelt alsof je altijd in overlevingsmodus zit. Dat is slopend.”
Toch proberen ze elkaar te steunen. “We willen het beste voor onze zoon. Hij verdient een betere toekomst, en wij doen alles wat we kunnen om dat mogelijk te maken. Het is soms moeilijk om hoop te houden, maar we moeten wel,” zegt ze.
Het gevoel van onrecht
Voor de vader is het niet alleen de financiële krapte die hem frustreert, maar ook de manier waarop hij wordt beoordeeld. “Mensen kijken naar je alsof je lui bent, alsof je niets doet om vooruit te komen. Maar dat klopt niet. Ik wil bewijzen dat ik mijn best doe, niet alleen voor mezelf, maar vooral voor mijn gezin. Het voelt alsof het systeem ons tegenwerkt.”
Hij noemt voorbeelden van regels en bureaucratie die het moeilijk maken om de stap naar werk te zetten. “Als je in de bijstand zit en werk vindt, kun je ineens veel geld verliezen door het terugbetalen van toeslagen. Het voelt alsof je wordt gestraft voor je inspanningen. Dat ontmoedigt enorm.”
Dromen van betere tijden
Ondanks alles blijven ze dromen van een betere toekomst. “Ik hoop dat mijn man zijn cursus afmaakt en een goede baan vindt. Dan kunnen we eindelijk vooruitkijken,” zegt de moeder. Ze fantaseert over simpele dingen, zoals samen een dagje uit of een taart bakken met hun zoon.
De vader deelt die hoop. “Ik wil dat mijn zoon trots kan zijn op ons. Dat hij later kan zeggen: mijn ouders hebben gevochten en het uiteindelijk gered. We willen laten zien dat we nooit hebben opgegeven.”
Toch blijft het een uitdaging om hoopvol te blijven in een systeem dat weinig ruimte biedt voor groei. “We houden vol,” zegt de moeder vastberaden. “Voor onze zoon. Voor ons gezin. We moeten doorgaan, hoe zwaar het ook is.”
De behoefte aan verandering
De situatie van de familie Ahmed laat zien hoe kwetsbaar gezinnen in de bijstand zijn en hoe moeilijk het is om te ontsnappen aan de vicieuze cirkel van armoede. Het verhaal benadrukt de noodzaak van een eerlijker systeem, dat mensen niet ontmoedigt om stappen te zetten richting werk, maar hen juist ondersteunt.
Voor gezinnen zoals de Ahmeds is hoop niet genoeg. Ze hebben concrete veranderingen nodig: betere begeleiding naar werk, meer mogelijkheden om bij te verdienen zonder meteen toeslagen kwijt te raken en ondersteuning om een betere toekomst op te bouwen.
Een boodschap van kracht
Ondanks de dagelijkse strijd blijft de familie Ahmed vechten. Ze dromen van betere tijden, van stabiliteit en kansen. Hun verhaal is er een van doorzettingsvermogen en hoop, zelfs in de moeilijkste omstandigheden. Het herinnert ons eraan dat achter de cijfers en statistieken over armoede echte mensen schuilen met dromen, verlangens en de wil om te verbeteren.
“Het is zwaar, maar we geven niet op,” besluit de vader. “We willen een betere toekomst voor ons gezin. En op een dag, dat weet ik zeker, zal het ons lukken.”
Over een paar dagen gaat het nieuwe seizoen van Winter Vol Liefde van start, en één van de deelnemers die nu al veel indruk maakt, is Klaas van Walderveen (52). Achter zijn rustige uitstraling en liefde voor de bergen schuilt een levensverhaal dat getekend is door intens geluk, abrupt verlies en een lange weg terug naar hoop. In interviews en podcasts vertelt Klaas openhartig over wat hem gevormd heeft, en waarom hij nu, jaren later, opnieuw ruimte voelt voor liefde.
Een leven vol avontuur en gezinsgeluk
Jarenlang leidde Klaas een leven waar velen alleen maar van kunnen dromen. Hij woonde met zijn vrouw Jikke in het Oostenrijkse Lech, een plaats omringd door bergen, sneeuw en ongerepte natuur. Samen genoten ze van een actief bestaan, dicht bij de natuur en ver weg van de hectiek van alledag. Hun geluk leek compleet toen ze ouders werden van een tweeling. Het jonge gezin vormde het middelpunt van Klaas’ wereld.
Het leven in de bergen paste bij hem. Klaas is gediplomeerd berggids en voelt zich thuis op steile paden en in uitdagende omstandigheden. Avontuur en verantwoordelijkheid gingen bij hem hand in hand. Dat gold ook voor Jikke, die werkte op een manege en dagelijks met paarden bezig was. Ze deelden een liefde voor het buitenleven en voor elkaar.
De laatste ochtend samen
In 2016 veranderde alles. In de DroomplekPodcast vertelt Klaas over de ochtend die hij nooit meer zal vergeten. Het was vroeg, nog voor zonsopgang, toen hij vertrok voor een zware bergwandeling. Zulke tochten waren niet zonder risico, en daarom namen hij en Jikke altijd bewust afscheid op momenten dat hij iets gevaarlijks ging doen.
Die ochtend sliep Jikke nog. Klaas vertelt hoe hij haar zachtjes kuste, net zo lang tot ze wakker werd en begon te lachen. Het was een klein, liefdevol moment, zonder te weten dat het hun laatste samen zou zijn. Daarna vertrok hij de bergen in, terwijl Jikke zich klaarmaakte voor haar werk op de manege.
Een noodlottig moment op de manege
Later die dag ging het mis. Jikke begeleidde paarden van de wei naar de stal, een routineklus die ze al talloze keren had gedaan. Op dat moment sloegen twee paarden plotseling op hol. Normaal gesproken zou je in zo’n situatie het leidsel loslaten om jezelf in veiligheid te brengen. Maar voor Jikke liep er meer op het spel.
Voor haar liepen kinderen. In een reflex probeerde ze de dieren onder controle te houden, om te voorkomen dat zij gevaar zouden lopen. Die beslissing, ingegeven door zorg en verantwoordelijkheid, pakte rampzalig uit. De paarden waren niet meer te houden en Jikke raakte ernstig gewond.
Wachten op de berg
Terwijl dit alles gebeurde, bevond Klaas zich hoog in de bergen, ver weg van de bewoonde wereld. Op een bergpad kreeg hij een telefoontje. Hem werd verteld dat Jikke betrokken was geraakt bij een zwaar ongeval en dat hij zo snel mogelijk terug moest komen. Maar wie ooit in de bergen heeft gelopen, weet dat ‘zo snel mogelijk’ daar een andere betekenis heeft.
Het zou nog uren duren voordat hij weer beneden kon zijn. Even later kreeg hij zijn zoon aan de telefoon, die hem ook dringend vroeg om terug te komen. Ondertussen zag Klaas in de verte een traumahelikopter richting de manege vliegen. In zijn hoofd probeerde hij zichzelf gerust te stellen: ze is straks in goede handen, dit komt vast goed.
Samen met een vriend begon hij voorzichtig aan de afdaling. Elk stapje leek eindeloos te duren. De hoop hield hem op de been.
Het moment van de waarheid
Toen Klaas uiteindelijk in het dal aankwam, kreeg hij het nieuws dat zijn wereld voorgoed zou veranderen. Jikke had het niet gered. De vrouw met wie hij zijn leven had opgebouwd, de moeder van zijn jonge kinderen, was er niet meer.
Het verlies was allesomvattend. Niet alleen verloor hij zijn partner, maar ook het toekomstbeeld dat ze samen hadden. In één klap stond hij er alleen voor, met twee kleine kinderen en een intens verdriet dat nauwelijks te bevatten was.
Terug naar Nederland, en weer terug
Na ongeveer een jaar besloot Klaas om met zijn kinderen terug te verhuizen naar Nederland. Hij hoopte daar rust en steun te vinden, dichter bij familie en vertrouwde structuren. Maar al snel merkte hij dat hij zich er niet thuis voelde. De bergen, de ruimte en de levensstijl die hij in Oostenrijk had gekend, bleven aan hem trekken.
Uiteindelijk besloot hij terug te keren naar Oostenrijk. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het de plek was waar hij zichzelf kon zijn. Daar probeerde hij, zonder Jikke, het leven opnieuw vorm te geven. Stap voor stap, dag na dag.
Een nieuw bestaan in Weissenbach am Lech
In Weissenbach am Lech bouwde Klaas een nieuw bestaan op. Hij bezit inmiddels twee vakantiewoningen in een boerderij. Zelf woont hij in een deel van het pand. Daarnaast werkt hij drie dagen per week als timmerman, een beroep dat hem structuur en voldoening geeft. Ook is hij actief als berggids, iets wat hem helpt om zijn passie voor de natuur te blijven leven.
Zijn kinderen groeien op, slaan langzaam hun vleugels uit en vinden steeds meer hun eigen weg. Dat geeft Klaas ruimte om na te denken over zijn eigen toekomst. Waar hij jarenlang volledig in het teken stond van overleven en zorgen, ontstaat nu voorzichtig weer ruimte voor persoonlijke wensen.
Openstaan voor nieuwe liefde
Die nieuwe fase is precies de reden waarom Klaas meedoet aan Winter Vol Liefde. Hij voelt dat hij weer open kan staan voor een relatie, zonder het verleden te ontkennen of te vergeten. Voor hem is het belangrijk dat een eventuele partner begrijpt wat familie voor hem betekent, en respect heeft voor zijn geschiedenis.
Klaas verwoordt het zelf nuchter en eerlijk: zijn kinderen worden zelfstandiger en hij heeft meer tijd, ruimte en vrijheid om zijn eigen leven opnieuw in te richten. Die vrijheid zou hij graag delen met een vrouw die warm, sportief en empathisch is. Iemand die het leven kent, met zijn mooie én moeilijke kanten.
Geen zoektocht uit gemis, maar uit groei
Wat Klaas’ verhaal bijzonder maakt, is dat zijn deelname niet voortkomt uit een vlucht voor verdriet, maar uit groei. Hij zoekt geen vervanging voor wat hij heeft verloren, maar een nieuw hoofdstuk dat naast zijn verleden mag bestaan. Zijn verhaal is er één van rouw, veerkracht en het langzaam terugvinden van vertrouwen in het leven.
In Winter Vol Liefde zal hij ongetwijfeld veel kijkers raken met zijn openheid en rust. Niet als iemand die alles achter zich heeft gelaten, maar als iemand die heeft geleerd dat liefde meerdere vormen kan aannemen, en dat het leven, zelfs na de grootste klappen, weer voorzichtig vooruit kan kijken.