Algemeen
Ernstig zieke Frans uit De Augurkenkoning: ´Ook doen als je nog niets merkt, anders is het te laat!´
Het is wel duidelijk dat De Augurkenkoning een enorme hit is. De realityserie draait niet langer alleen om het tafelzuurimperium van Oos Kesbeke, maar ook om de trouwe werknemers Frans (76) en zijn vrouw Fenny, die onverwacht in de schijnwerpers staan. “Wie interesseert het nou wat wij de hele dag uitvreten?” zegt Fenny lachend, maar inmiddels weten we dat kijkers wél geïnteresseerd zijn in hun dagelijkse leven.
Frans’ Gezondheid en Openhartigheid
Frans is al 55 jaar werkzaam in het familiebedrijf Kesbeke Fijne Tafelzuren in Amsterdam. Ondanks zijn indrukwekkende carrière in de fabriek, heeft hij het afgelopen jaar te maken gehad met een ernstige gezondheidsklap: darmk*nker. In het derde seizoen van De Augurkenkoning zagen kijkers Frans in gesprek met zijn arts, waar hij helaas slecht nieuws kreeg. “RTL vroeg of ik over mijn z!ekte wilde praten. Het hoefde niet, maar ik vind het belangrijk om open te zijn. Ik wil dat 55-plussers hun uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek serieus nemen,” zegt Frans.
Herstel en Dagen van Rust
Frans onderging een ingrijpende 0peratie waarbij 25 centimeter uit zijn dikke darm werd verwijderd. Na een herstelperiode van elf dagen in het z!ekenhuis, is hij weer aan het werk, al moet hij nog steeds voorzichtig zijn met zware belastingen. “Op de bank liggen is niets voor Frans,” zegt Fenny.
“Rustig aandoen vindt hij lastig, werken is net therapie voor hem.” Ondanks zijn gezondheidsproblemen blijft Frans positief, en zelfs tijdens de feestdagen probeert hij te ontspannen. “Ik heb de arts gevraagd of ik een wijntje mag met kerst en dat is geen probleem,” zegt hij lachend.
Kerstfeest en Special
De feestdagen zijn altijd een belangrijk moment voor de familie Kesbeke, en dit jaar wordt het kerstfeest extra bijzonder. Frans en Fenny bereiden zich voor op het jaarlijkse benefietfeest waar honderd minderbedeelden worden uitgenodigd om te genieten van een maaltijd in de fabriek. Het feest wordt dit jaar opgenomen voor een kerstspecial van De Augurkenkoning, en de hele fabriek is in kerstsfeer gehuld. Frans en Fenny kijken ernaar uit, ondanks de drukte van de voorbereidingen. “Dat kerstfeest doen we al 25 jaar, zolang ik hier werk,” vertelt Frans.
Toekomst van De Augurkenkoning
Of er na de kerstspecial een vierde seizoen van De Augurkenkoning komt, is nog onzeker. “Dat is aan Oos,” legt Fenny uit. “RTL heeft hem al gevraagd, maar er is nog geen beslissing.” Het stel had niet verwacht dat de serie zo’n succes zou worden. “Wat interesseert het mensen nu wat wij de hele dag uitvreten?” zegt Fenny. Maar inmiddels weten ze dat kijkers hen waarderen om hun down-to-earth karakter.
Reacties van Fans en Kritieken
De populariteit van de show heeft ook zijn keerzijde: Fenny’s mailbox zit dagelijks vol met reacties, en de rondleidingen door de fabriek zijn al voor het komende jaar volgeboekt. “Ik kan het eigenlijk niet meer bijhouden, zoveel zijn het er,” zegt Fenny. De meeste reacties zijn positief, maar er is ook kritiek op het Amsterdamse taalgebruik in de fabriek. “Amsterdammers schelden elkaar op een gemiddelde werkdag nu eenmaal weleens verrot,” zegt Frans, die vaak moet uitleggen dat dit voor het team volkomen normaal is.
Frans’ Missie voor Gezondheid
Frans blijft zich inzetten om mensen bewust te maken van het belang van vroegtijdige opsporing van darmk*nker. “Lummel! Leg dat zakje nou niet naast je neer,” zegt hij tegen zijn collega’s als ze hun uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek negeren. “Doe het óók als je niks merkt, anders is het vaak al te laat.” Frans hoopt met zijn openhartigheid andere 55-plussers te inspireren om hun gezondheid serieus te nemen.
De Augurkenkoning Kerstspecial wordt uitgezonden op maandag 23 december om 20.30 uur op RTL 5.
Algemeen
Triest nieuws uit het ziekenhuis over de ernstige gezondheidsproblemen van Catherine Keyl (79)
De komende maanden viert Catherine Keyl een bijzondere mijlpaal: haar tachtigste verjaardag. Een leeftijd die ze zelf nooit als vanzelfsprekend heeft gezien. In een openhartig interview met weekblad Story blikt de bekende televisiepresentatrice terug op een jaar dat haar zowel fysiek als mentaal tot het uiterste dreef. Het werd een periode van pijn, onzekerheid en confrontatie, maar uiteindelijk ook van herstel, discipline en hernieuwde kracht.
Een lichaam dat plots niet meer meewerkte
Het afgelopen jaar werd voor Catherine volledig gedomineerd door ernstige gezondheidsklachten. Ze kampte met een zware hernia die haar dagelijkse leven ingrijpend veranderde. “Ik was slecht ter been en had overal pijn,” vertelt ze zonder omwegen. Simpele handelingen werden uitdagingen, bewegen voelde als een obstakel en haar zelfstandigheid kwam onder druk te staan.
Voor iemand die altijd actief is geweest, zowel professioneel als privé, was dat een harde klap. Catherine beschrijft hoe ze op momenten het gevoel had dat haar wereld kleiner werd. “Ik was er echt van overtuigd dat ik nooit meer zou kunnen reizen,” zegt ze. Dat vooruitzicht raakte haar diep, omdat reizen voor haar altijd symbool heeft gestaan voor vrijheid, nieuwsgierigheid en levenslust.
Angst voor blijvende beperkingen
De pijn en de beperkte mobiliteit brachten niet alleen fysieke ongemakken met zich mee, maar ook mentale onzekerheid. De vraag of het ooit nog beter zou worden, hing voortdurend boven haar hoofd. “Het voelde alsof sommige dingen voorgoed voorbij waren,” erkent ze. Die gedachte alleen al maakte de periode zwaar.
Voor Catherine, die jarenlang gewend was om voor de camera sterk en zelfverzekerd te zijn, was dit een confrontatie met een andere kant van het leven. Een kant waarin controle niet vanzelfsprekend is en waarin je afhankelijk kunt worden van artsen, behandelingen en tijd.
Keerpunt door discipline en doorzettingsvermogen
Toch bleef Catherine niet in die wanhoop hangen. Ze besloot, ondanks de pijn en de beperkingen, alles op alles te zetten om te herstellen. “Ik ben er weer bovenop gekomen dankzij hard werken en toewijding,” zegt ze. Dat herstel kwam niet vanzelf en ook niet snel. Het vroeg discipline, geduld en een strakke routine.
Ze begon intensief te werken aan haar fysieke conditie, onder begeleiding van professionals. Sportscholen werden opnieuw een vaste plek in haar week, net als een fysiopraktijk waar ze trainde met mensen die, net als zij, extra ondersteuning nodig hadden vanwege blessures of gezondheidsproblemen. “Als ik een week niet ben geweest, voel ik dat direct in mijn lichaam,” vertelt ze. Regelmatig bewegen is voor haar geen luxe meer, maar een absolute noodzaak.
Beweging als levenslijn
De rol van beweging in haar herstel kan nauwelijks worden overschat. Catherine benadrukt dat ze niet alleen trainde om sterker te worden, maar ook om vertrouwen terug te krijgen in haar lichaam. “Je moet je lichaam opnieuw leren vertrouwen,” legt ze uit. “Dat gaat niet in één keer.”
Ze merkte dat elke kleine vooruitgang, hoe bescheiden ook, haar motivatie versterkte. Het gevoel dat ze zelf invloed kon uitoefenen op haar herstel gaf haar kracht. Bewegen werd daarmee niet alleen een fysiek, maar ook een mentaal medicijn.
Openheid als steun voor anderen
De reden dat Catherine nu zo open spreekt over deze periode, is bewust. Ze wil anderen die met soortgelijke tegenslagen te maken hebben, laten zien dat ze niet alleen staan. “De wanhoop die ik voelde wilde ik bij hen wegnemen,” zegt ze eerlijk.
Ze beseft dat haar bekendheid haar een podium geeft, en dat ze dat ook op deze manier kan inzetten. Door haar verhaal te delen, hoopt ze dat mensen zich herkennen en moed putten uit het feit dat herstel mogelijk is, zelfs als het uitzichtloos lijkt.
Een verjaardag die voelt als een cadeau
Dat Catherine binnenkort tachtig wordt, ervaart ze zelf als een bonus. “Ik heb er geen seconde rekening mee gehouden dat ik die leeftijd zou halen,” vertelt ze. Toen ze dertig was, vond ze zichzelf al oud, zegt ze lachend. “En nu word ik 80, maar zo voel ik me helemaal niet.”
Ze benadrukt dat leeftijd voor haar vooral een getal is. Hoe ze zich voelt, wordt veel meer bepaald door haar mentale houding, haar sociale leven en haar nieuwsgierigheid. “Ik heb veel jongere vrienden en vriendinnen,” legt ze uit. “Dat houdt me jong.”
Leeftijd en vooroordelen
Catherine is uitgesproken over hoe de samenleving met leeftijd omgaat. Ze vindt dat mensen vaak te snel in hokjes worden geplaatst zodra ze een bepaalde leeftijd bereiken. “Er is veel leeftijdsdiscriminatie,” stelt ze. Vooral het idee dat mensen automatisch moeten stoppen met werken na hun 67ste, vindt ze onlogisch.
“Als je na je 67ste nog elke dag met plezier naar je werk gaat, waarom zou je daar dan mee moeten stoppen?” vraagt ze zich hardop af. Voor haar is stoppen geen doel op zich. Zolang ze zich goed voelt en energie haalt uit wat ze doet, ziet ze geen reden om stil te gaan zitten.
Nog lang niet klaar
Pensioenplannen heeft Catherine dan ook niet. Ze voelt zich nog steeds betrokken, nieuwsgierig en gemotiveerd. De moeilijke periode van het afgelopen jaar heeft haar dat alleen maar duidelijker gemaakt. Gezondheid is geen vanzelfsprekendheid, maar juist daarom wil ze alles uit het leven blijven halen wat erin zit.
Ze ziet haar herstel niet als een eindpunt, maar als een nieuw begin. Een fase waarin ze bewuster met haar lichaam omgaat, beter luistert naar signalen en haar grenzen respecteert — zonder haar levenslust te verliezen.
Een boodschap die verder reikt dan haar eigen verhaal
Met haar openhartigheid laat Catherine Keyl zien dat veerkracht geen leeftijd kent. Haar verhaal gaat niet alleen over een hernia of lichamelijk herstel, maar over omgaan met tegenslag, opnieuw vertrouwen opbouwen en jezelf niet laten definiëren door beperkingen.
Ze bewijst dat zelfs na een periode van pijn en onzekerheid ruimte kan ontstaan voor groei en nieuwe energie. Dat maakt haar verhaal niet alleen persoonlijk, maar ook inspirerend voor een breed publiek.
Levenslust als kompas
Wat uiteindelijk overeind blijft, is haar levenslust. Catherine straalt uit dat het leven, hoe grillig soms ook, altijd de moeite waard blijft om voor te vechten. “Het is nooit te laat,” lijkt haar boodschap te zijn. Niet om te werken aan je gezondheid, niet om actief te blijven en zeker niet om te genieten.
Met haar verhaal laat Catherine Keyl zien dat ouder worden geen achteruitgang hoeft te betekenen. Soms is het juist een fase waarin je, na alles wat je hebt meegemaakt, sterker en bewuster in het leven staat dan ooit tevoren.