Algemeen
Drama voor gezin Danny Froger
Het is een moeilijke periode voor zanger Danny Froger. Hij en zijn gezin hadden hun zinnen gezet op een nieuw huis, dat inmiddels volledig is gebouwd. Toch kunnen ze er voorlopig niet intrekken vanwege onverwachte complicaties. Het probleem? Het ontbreekt aan essentiële nutsvoorzieningen.
De bouw van een droomhuis
Danny Froger en zijn vriendin Dominique Wilten, met wie hij de dochters Fallon en Scottie heeft, kochten afgelopen maart twee percelen in Eemnes. Op deze percelen werd hun droomhuis gebouwd. Alles verliep aanvankelijk volgens plan, en de bouw werd recentelijk afgerond.
“Het huis is inmiddels af,” vertelt Danny in een interview met weekblad Story. De vreugde over de voltooiing van hun droomhuis is echter getemperd door onvoorziene problemen.
Een onverwachte hindernis
Hoewel het huis fysiek klaar is, blijkt bewoning voorlopig niet mogelijk. “De aannemer kan niet verder,” legt Danny uit. “Het idee was dat hij rond deze tijd aan de badkamer en keuken zou beginnen. Maar dat kan niet. Er zijn geen nutsvoorzieningen voorhanden.”
De oorzaak ligt bij een groter, nationaal probleem: het elektriciteitsnet is overbelast. Hierdoor kunnen er geen aansluitingen worden gerealiseerd.
Zonder elektriciteit is het onmogelijk om essentiële voorzieningen zoals de keuken en badkamer af te maken. Het gezin van Danny heeft hierdoor te maken met een vervelend uitstel, ondanks dat hun droomhuis technisch gezien gereed is.
Het wachten op oplossingen
Volgens Danny zal het waarschijnlijk nog enkele maanden duren voordat er een oplossing komt. “Waarschijnlijk komt er pas in februari of maart een aansluiting,” vertelt hij.
Tot die tijd ligt de verdere afwerking van hun huis stil. “Daar is het wachten dus op. Tot die tijd kan de aannemer niets doen.”
Ondanks de frustratie blijft Danny nuchter onder de situatie. “Het is niet zo dat we geen dak boven ons hoofd hebben,” zegt hij. Het gezin woont momenteel in een comfortabel huis in Huizen, waardoor ze gelukkig niet op straat staan.
Toch blijft het wachten op de voltooiing van hun droomhuis een bron van teleurstelling.
Een landelijk probleem
Het probleem dat Danny Froger en zijn gezin ervaren, is geen op zichzelf staand geval. De overbelasting van het elektriciteitsnet is een veelbesproken onderwerp in Nederland.
Nieuwe woningen, zoals die van Danny, lopen regelmatig tegen deze belemmering aan. De situatie benadrukt de dringende noodzaak om het elektriciteitsnet uit te breiden en te moderniseren om aan de groeiende vraag te voldoen.
Een nieuwe start in zicht
Hoewel het gezin voorlopig nog geduld moet hebben, blijft de hoop op een nieuwe start in hun droomhuis overeind. Voor Danny, Dominique, Fallon en Scottie zal het moment waarop ze eindelijk hun nieuwe woning kunnen betrekken, des te specialer zijn.
Tot die tijd richten ze zich op het positieve: hun huidige woning biedt hen alle comfort die ze nodig hebben, en het vooruitzicht van een prachtige nieuwe thuisbasis blijft in het verschiet.
Het verhaal van Danny Froger’s bouwdrama is een voorbeeld van de uitdagingen waarmee gezinnen in Nederland te maken kunnen krijgen bij het realiseren van hun woondromen.
Toch laat het ook zien hoe belangrijk het is om flexibel en positief te blijven in het licht van onvoorziene omstandigheden.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.