Algemeen
Collega schrikt zich hoedje van dikke Marco Borsato: ´Compleet opgeblazen´
In de zomer werden Nederlanders opgeschrikt door paparazzifoto’s van Marco Borsato, waarop de zanger te zien was met een opvallend grote buik. Geen normale gewichtstoename, maar een buik die velen deed denken aan een “wandelende skippybal”. De beelden leidden tot speculaties over zijn mentale en fysieke gezondheid, en velen vroegen zich af wat er met de ooit zo geliefde zanger was gebeurd.
Rick Engelkes geschokt
Ook theaterproducent en oud-acteur Rick Engelkes was diep geraakt
door de beelden. In een interview met het tijdschrift
Weekend liet hij weten hoezeer de foto van Marco hem
raakte. “Het was duidelijk dat hij zich heeft teruggetrokken uit
het leven. Wat mij trof, is dat dit niet alleen een kwestie van
fysieke verandering is, maar vooral het resultaat van de enorme
stress die hij ervaart.”
Marco’s zware situatie
Volgens Rick is Marco al jaren “gevangen” door de situatie waarin
hij verkeert. “Er zijn mensen die veroordeeld worden voor de ergste
misdaden, maar na een tijdje weer vrij rond mogen lopen. Marco zit
echter al een paar jaar gevangen. Dat vind ik echt erg. Zo’n
extreme situatie verdient hij niet. In feite is dit al zijn straf,
en dat zie je terug op die foto,” aldus Rick.
Zichtbaar opgeblazen door stress
Rick benadrukte dat de fysieke verandering bij Marco een direct
gevolg lijkt te zijn van de stress waarmee hij te maken heeft. “Het
is schrijnend hoe iemand volledig wordt gecanceld, terwijl de zaak
zelf nog niet eens is behandeld. Je ziet echt een andere man, hij
is zichtbaar opgeblazen door de enorme stress. Wat er op hem
afkomt, is echt niet niks.”
Een keerzijde van roem
Marco Borsato was jarenlang de lieveling van Nederland, maar zijn
reputatie nam een drastische wending na beschuldigingen die nooit
volledig werden opgelost. Volgens Rick is die plotselinge omslag
bijzonder zwaar. “Als je jarenlang de lieveling bent en ineens
uitgekotst wordt, dat is enorm heftig. Ik vind het ook schandalig
dat het OM zei: ‘We gaan dit snel behandelen’, terwijl dat nog
steeds niet is gebeurd.”
Foto die alles zegt
De foto waarop Marco met zijn grote buik over een parkeerterrein
loopt, symboliseert volgens Rick meer dan alleen een fysieke
verandering. “Het laat zien hoe stress en onzekerheid iemand kunnen
veranderen. Het beeld raakte me, want het gaat niet alleen om wat
we zien, maar om wat daarachter schuilt.”
Steun en medeleven
Rick hoopt dat Marco steun vindt in zijn directe omgeving en
uiteindelijk weer rust kan vinden. “Iedereen verdient een kans om
verder te gaan, ook Marco. We kunnen hem niet blijven veroordelen
zonder dat er een duidelijke uitspraak is. Dit doet niemand goed,
zeker hem niet.”
Een moeilijke weg vooruit
Hoewel Marco Borsato momenteel uit de publieke schijnwerpers
blijft, blijft zijn situatie een onderwerp van gesprek. De foto’s
hebben niet alleen zijn fysieke toestand, maar ook zijn mentale
gesteldheid blootgelegd. Het is duidelijk dat de weg naar herstel
lang en moeilijk zal zijn.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.