Algemeen
Collega schrikt zich hoedje van dikke Marco Borsato: ´Compleet opgeblazen´
In de zomer werden Nederlanders opgeschrikt door paparazzifoto’s van Marco Borsato, waarop de zanger te zien was met een opvallend grote buik. Geen normale gewichtstoename, maar een buik die velen deed denken aan een “wandelende skippybal”. De beelden leidden tot speculaties over zijn mentale en fysieke gezondheid, en velen vroegen zich af wat er met de ooit zo geliefde zanger was gebeurd.
Rick Engelkes geschokt
Ook theaterproducent en oud-acteur Rick Engelkes was diep geraakt
door de beelden. In een interview met het tijdschrift
Weekend liet hij weten hoezeer de foto van Marco hem
raakte. “Het was duidelijk dat hij zich heeft teruggetrokken uit
het leven. Wat mij trof, is dat dit niet alleen een kwestie van
fysieke verandering is, maar vooral het resultaat van de enorme
stress die hij ervaart.”
Marco’s zware situatie
Volgens Rick is Marco al jaren “gevangen” door de situatie waarin
hij verkeert. “Er zijn mensen die veroordeeld worden voor de ergste
misdaden, maar na een tijdje weer vrij rond mogen lopen. Marco zit
echter al een paar jaar gevangen. Dat vind ik echt erg. Zo’n
extreme situatie verdient hij niet. In feite is dit al zijn straf,
en dat zie je terug op die foto,” aldus Rick.
Zichtbaar opgeblazen door stress
Rick benadrukte dat de fysieke verandering bij Marco een direct
gevolg lijkt te zijn van de stress waarmee hij te maken heeft. “Het
is schrijnend hoe iemand volledig wordt gecanceld, terwijl de zaak
zelf nog niet eens is behandeld. Je ziet echt een andere man, hij
is zichtbaar opgeblazen door de enorme stress. Wat er op hem
afkomt, is echt niet niks.”
Een keerzijde van roem
Marco Borsato was jarenlang de lieveling van Nederland, maar zijn
reputatie nam een drastische wending na beschuldigingen die nooit
volledig werden opgelost. Volgens Rick is die plotselinge omslag
bijzonder zwaar. “Als je jarenlang de lieveling bent en ineens
uitgekotst wordt, dat is enorm heftig. Ik vind het ook schandalig
dat het OM zei: ‘We gaan dit snel behandelen’, terwijl dat nog
steeds niet is gebeurd.”
Foto die alles zegt
De foto waarop Marco met zijn grote buik over een parkeerterrein
loopt, symboliseert volgens Rick meer dan alleen een fysieke
verandering. “Het laat zien hoe stress en onzekerheid iemand kunnen
veranderen. Het beeld raakte me, want het gaat niet alleen om wat
we zien, maar om wat daarachter schuilt.”
Steun en medeleven
Rick hoopt dat Marco steun vindt in zijn directe omgeving en
uiteindelijk weer rust kan vinden. “Iedereen verdient een kans om
verder te gaan, ook Marco. We kunnen hem niet blijven veroordelen
zonder dat er een duidelijke uitspraak is. Dit doet niemand goed,
zeker hem niet.”
Een moeilijke weg vooruit
Hoewel Marco Borsato momenteel uit de publieke schijnwerpers
blijft, blijft zijn situatie een onderwerp van gesprek. De foto’s
hebben niet alleen zijn fysieke toestand, maar ook zijn mentale
gesteldheid blootgelegd. Het is duidelijk dat de weg naar herstel
lang en moeilijk zal zijn.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.