Algemeen
Eva Hermans-Kroot uit Over Mijn Lijk op 26-jarige leeftijd overleden
Eva Hermans-Kroot (26), deelnemer aan Over Mijn Lijk, 0verleden: ‘Ik hou van het leven en blijf er altijd een beetje bij’
Op 26-jarige leeftijd is Eva Hermans-Kroot, bekend van het tiende seizoen van Over Mijn Lijk, 0verleden. Het nieuws werd zaterdag bekendgemaakt via haar Instagram-account Longgeneeslijk, waar ze al sinds haar diagnose haar z!ekteproces met indrukwekkende openheid deelde. Het afscheid kwam in besloten kring, in het bijzijn van haar naasten.
Een strijder tot het einde
In een laatste bericht aan haar volgers schreef Eva: “Als je dit leest, betekent het dat ik er niet meer ben. Voor mij veel te vroeg, want het leven was zo leuk. Ik heb genoten van elke minuut samen met mijn familie, vrienden en mijn grote liefde Matthijs.” Ze benadrukte dat ze haar strijd tegen k*nker niet als verloren beschouwde: “K*nker kent geen winnaars of verliezers, maar deze strijd heb ik kei hard gestreden.”
Eva’s boodschap aan haar volgers was er een van inspiratie en urgentie: “Plan niet heel je toekomst, leef je leven nu. Kijk wat het leven je brengt.” Ondanks haar zware z!ekteproces bleef Eva optimistisch en dankbaar. “Ik hou van het leven en zal er altijd toch een beetje bij blijven,” schreef ze.
Een publiekslieveling en inspirator
Eva’s verhaal begon in 2021, toen ze wakker werd met een grote bult in haar nek. Na onderzoek in het z!ekenhuis kreeg ze de verpletterende diagnose longk*nker in stadium 4. Kort daarna hoorde ze dat ze ongeneeslijk z!ek was. “Pure pech,” was de verklaring van haar arts. Wat volgde, was een periode waarin Eva, ondanks haar z!ekte, het beste uit haar leven probeerde te halen.
Met haar openheid en energie wist Eva duizenden mensen in Nederland te inspireren. Haar Instagram-account Longgeneeslijk groeide uit tot een platform waar bijna een half miljoen volgers haar verhaal volgden. Ze werd in 2022 uitgeroepen tot beste Instagrammer, een titel die haar vermogen om anderen te raken met haar boodschap onderstreepte.
Belangrijke mijlpalen
Hoewel haar z!ekte haar toekomst onzeker maakte, stelde Eva zichzelf duidelijke doelen. In 2023 wilde ze haar 25e verjaardag halen en aanwezig zijn bij de diploma-uitreiking van haar hbo-studie Communicatie. Beide doelen wist ze te realiseren. Een jaar eerder trouwde ze met Matthijs, haar grote liefde. Dit waren momenten van licht in een periode die vaak overschaduwd werd door z!ekte en behandelingen.
In juni 2023 verraste Eva opnieuw: na een moeilijke periode knapte ze op en leek het even beter te gaan. “Ik dacht eerder dat ik er in 2024 niet meer zou zijn, maar nu kan ik misschien zelfs mijn 26e verjaardag meepakken,” vertelde ze toen. Haar veerkracht en positiviteit maakten haar tot een lichtpuntje voor velen.
Een onmisbare stem in Over Mijn Lijk
Eva’s deelname aan het tiende seizoen van het BNNVARA-programma Over Mijn Lijk bracht haar verhaal bij een nog breder publiek. Ze vertelde openhartig over haar z!ekte, de moeilijke keuzes die ze moest maken, en haar dromen. Haar optimisme en humor bleven haar handelsmerk, zelfs in de meest uitdagende tijden. Tim Hofman, presentator van het programma, zei over haar: “Ze geven alles, soms op de rand van hun sterfbed nog. Ik mag alles vragen, ze geven altijd antwoord.”
Eva vergezelde Hofman in oktober nog op het Gouden Televizier-Ring Gala, waar hij haar bedankte tijdens zijn speech. “Dankjewel Eef! Je bent een inspiratie voor ons allemaal,” sprak Hofman emotioneel.
Het laatste hoofdstuk
De laatste maanden van Eva’s leven werden gekenmerkt door een snelle achteruitgang. Eind oktober schreef ze op Instagram: “Het gaat niet meer zo goed.” Haar energie nam af, en de z!ekte eiste steeds meer van haar lichaam. Toch bleef ze schrijven en delen, vastberaden om haar volgers te blijven inspireren.
In haar laatste bericht gaf Eva aan dat ze niet meer in staat was om zelf berichten te typen. “Ik slaap zowat de hele dag,” schreef ze. Haar laatste dagen bracht ze door met haar inner circle, in rust en liefde. Op 27 november, drie dagen voor haar 0verlijden, werd haar boek Longgeneeslijk vervroegd gepresenteerd. Samen met co-auteur Hanneke Mijnster schreef ze hierin over haar leven, haar z!ekteproces en de lessen die ze onderweg leerde.
Dit bericht op Instagram bekijken
Een bijzondere erfenis
Eva’s impact reikt verder dan haar Instagram-account en haar deelname aan Over Mijn Lijk. Haar openheid over leven met k*nker en het belang van leven in het moment hebben duizenden mensen geraakt. Haar boek, dat halverwege december zou uitkomen, is een blijvend testament van haar kracht en inspiratie.
Eva’s 0verlijden laat een grote leegte achter bij haar familie, vrienden en iedereen die haar verhaal volgde. Toch is haar boodschap duidelijk: geniet van het leven, maak plannen, maar laat ruimte voor onverwachte wendingen. Zoals ze zelf zei: “Ik hou van het leven en zal er altijd toch een beetje bij blijven.”
Reacties van steun en verdriet
Na haar 0verlijden stromen de reacties binnen. Velen laten hartjes en lieve berichten achter op haar laatste Instagram-post. “Je was een inspiratie voor ons allemaal,” schrijft een volger. “Rust zacht, Eva. Bedankt voor alles wat je hebt gedeeld.”
Eva’s 0verlijden is een groot verlies, maar haar levenslust en boodschap zullen nog lang in de harten van velen blijven voortleven. Zoals ze zelf schreef: “K*nker kent geen winnaars of verliezers, maar deze strijd heb ik kei hard gestreden.”
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.