Algemeen
Tamara Elbaz doet bizarre onthulling: ´Heb dringend een beurt nodig´
Tamara Elbaz, bekend van haar opvallende verschijning en uitgesproken persoonlijkheid, heeft een opmerkelijke onthulling gedaan via Instagram.
De influencer ontving een beledigende boodschap van een volger die haar vergeleek met Marijke Helwegen en haar ‘fake’ noemde vanwege haar uiterlijk. De kritiek was duidelijk gericht op Tamara’s lippen en stem, en de volger vroeg zich af of Tamara überhaupt weet wat ‘hard werken’ is.
Tamara’s scherpe reactie
In plaats van de kritiek te negeren, besloot Tamara de situatie om te draaien door het bericht van de volger, genaamd Sandra, te delen in haar Instagram Stories.
Daarbij maakte ze een opvallende opmerking: “Sandra heeft een beurt nodig.” Met deze opmerking speelde Tamara niet alleen in op de harde woorden van de volger, maar deed ze ook een onthulling over zichzelf: “We hebben toch meer gemeen dan gedacht, San,” voegde ze toe, wat de speculaties over haar eigen behoeften en gevoelens verder aanwakkerde.
Geweldsincident in Amsterdam
Tamara’s leven heeft de afgelopen tijd echter meer turbulentie gekend dan alleen online kritiek. Onlangs werd ze op brute wijze aangevallen op klaarlichte dag in Amsterdam. Voor de ogen van haar 4-jarige zoontje werd ze door twee minderjarige jongens tegen de grond gewerkt en geslagen. De aanval leek niet willekeurig te zijn, en de politie beschouwt het incident als een gerichte actie tegen Tamara. Hoewel de twee verdachten snel werden opgepakt, waren ze al binnen anderhalve week weer op vrije voeten.
Onbegrip over de rechtspraak
Tamara reageerde furieus op de snelle vrijlating van de daders. Via Instagram uitte ze haar frustratie over de situatie. “Het is echt onbegrijpelijk dat zij na deze bizar gewelddadige aanval nu alweer de straat op mogen, met als klap op de vuurpijl een coach mee naar huis,” schreef ze. Tamara voelde zich niet alleen in de steek gelaten door de rechtspraak, maar beklaagde zich ook over hoe misdaad in Nederland lijkt te lonen.
Mentaal en fysiek herstel
De aanval heeft diepe sporen achtergelaten bij Tamara, zowel mentaal als fysiek. Ze deelt dat ze worstelt met geheugen- en concentratieproblemen als gevolg van de klappen die ze tegen haar hoofd kreeg. Bovendien is de angst voor haar veiligheid nog steeds aanwezig. “De situatie rondom mijn veiligheid is onveranderd,” aldus Tamara, waarmee ze aangeeft dat ze zich nog steeds niet veilig voelt, zelfs na de arrestatie en vrijlating van de daders.
Vervolg
Ondanks de harde klappen en de kritiek blijft Tamara vechten, zowel online als in het dagelijks leven. Haar gedurfde reactie op sociale media en haar openheid over haar persoonlijke strijd tonen aan dat ze niet bang is om haar stem te laten horen. Of het nu gaat om beledigingen van volgers of de nasleep van een gewelddadige aanval, Tamara blijft rechtop staan en haar eigen weg volgen.
Met haar laatste onthullingen laat Tamara zien dat er achter het publieke masker van glamour en bekendheid vaak persoonlijke strijd en kwetsbaarheid schuilt.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.