Algemeen
Mensen niet te spreken over astronomische prijzen restaurant Gordon
Na maanden van hard werken opende Gordon onlangs de deuren van zijn nieuwe restaurant, Blushing, in Blaricum. Het restaurant is een uitbreiding van zijn eerdere onderneming in Amsterdam, waar vooral koffie werd geserveerd.
In tegenstelling tot de vorige locatie, biedt het nieuwe restaurant niet alleen ontbijt en lunch, maar ook een volledig diner. Tijdens de ontwikkeling deelde Gordon regelmatig updates via Instagram, wat voor hem een emotionele achtbaan bleek te zijn. Vooral toen het restaurant bijna af was, barstte de zanger in tranen uit in een video. Toch ligt de focus van velen momenteel op een ander onderwerp: de prijzen in zijn restaurant.
Een Nieuwe Uitdaging voor Gordon
Hoewel Gordon eerder een lange tijd in Dubai verbleef, lijkt hij zijn geliefde plek voorlopig achter zich te hebben gelaten en is hij teruggekeerd naar Nederland.
Zijn nieuwe focus ligt op het runnen van Blushing in Blaricum. Dit is een nieuwe uitdaging voor de zanger en ondernemer, die in zijn carrière al meerdere horecagelegenheden heeft geopend. Toch lijken de spanningen rondom Gordon niet af te nemen, vooral binnen de wereld van bekende Nederlanders (BN’ers). Hij ligt met verschillende personen in de clinch, wat een teken zou kunnen zijn dat hij momenteel door een moeilijke periode gaat.
De Menukaart van Blushing
Blushing biedt nu een uitgebreider menu aan dan ooit tevoren. Waar je eerder alleen terecht kon voor koffie, ontbijt en lunch, kun je nu ook dineren in Gordon’s nieuwste restaurant.
De menukaart, die Gordon trots presenteerde op zijn Instagram, is samengesteld met een flinke dosis humor. Zo bevat de kaart creatieve namen voor de gerechten, die typisch zijn voor Gordon’s luchtige stijl. De menukaart lijkt goed ontvangen, maar er is vooral veel aandacht voor de hoge prijzen.
Prijzen van de Gerechten
De prijzen in Gordon’s nieuwe restaurant vallen bij velen op. Voorgerechten beginnen vanaf 20 euro, en een brioche broodje kost maar liefst 25,50 euro.
Wil je daarbij een portie friet? Dan betaal je 6,50 euro extra. De prijs van zijn gerechten doet zelfs vrienden van Gordon fronsen. Zo grapte een van zijn vrienden, Petra: “Dat lijken wel de prijzen à Paris mon chéri,” verwijzend naar de hoge prijzen die je in luxe restaurants in Parijs zou verwachten.
Gemengde Reacties op de Prijzen
De prijzen van de gerechten zorgen voor gemengde reacties onder het publiek. Sommigen vinden de prijzen aan de hoge kant, terwijl anderen het zien als passend voor een restaurant in een luxueuze plaats als Blaricum. De hogere prijzen zouden een weerspiegeling kunnen zijn van de exclusiviteit die Gordon met Blushing wil uitstralen. Toch is niet iedereen bereid om zoveel te betalen voor een eenvoudig gerecht, zoals een brioche broodje of een portie friet. Voor Gordon is het echter duidelijk dat hij zijn restaurant in een hoger segment wil plaatsen.
Gordon’s Emotionele Momenten
De reis om het restaurant op te bouwen was voor Gordon niet alleen fysiek zwaar, maar ook emotioneel. Via Instagram deelde hij verschillende updates over de voortgang van Blushing, en tijdens de afrondende fase van de verbouwing kon hij zijn emoties niet meer bedwingen. In een video die hij plaatste, barstte hij in tranen uit, overmand door trots en spanning. Zijn passie voor de horeca en de intensiteit van het proces werden duidelijk zichtbaar voor zijn volgers.
Toekomst van Blushing
Met Blushing lijkt Gordon een nieuwe stap te zetten in zijn ondernemerschap, waarbij hij zijn horecazaak naar een hoger niveau tilt. Of de hoge prijzen uiteindelijk hun vruchten afwerpen, moet nog blijken, maar de belangstelling voor zijn nieuwe restaurant is in ieder geval groot. Gordon’s unieke persoonlijkheid, gecombineerd met zijn culinaire avontuur, blijft de aandacht trekken, zowel in positieve als kritische zin.
Dit bericht op Instagram bekijken
De toekomst van Blushing hangt af van hoe de gasten de ervaring waarderen. De menukaart met humoristische namen, de exclusieve gerechten en de stevige prijzen zullen zeker de komende tijd gespreksonderwerp blijven, zowel in Blaricum als daarbuiten.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.