Algemeen
Marc de Hond en Bibian Mentel krijgen straatnamen: ‘Hier komen ze!’
Bibian Mentel en Marc de Hond worden op een bijzondere manier vereeuwigd in de nieuwe woonwijk Zuilense Vecht, gelegen op de grens van Utrecht en Maarssen-dorp. In deze wijk zijn meerdere straten vernoemd naar personen die een belangrijke rol hebben gespeeld in de sportwereld, waaronder Bibian Mentel en Marc de Hond. Deze eer is een erkenning voor hun grote bijdragen aan de sport en de samenleving.
Eervolle Straatnamen voor Sporthelden
Naast de Bibian Mentelstraat en Marc de Hondstraat, krijgen ook andere prominente namen hun eigen straat in de buurt van het nieuwe sportpark in de wijk. Zo zullen er ook straten vernoemd worden naar John Blankenstein, Wil Merkies en Gerard Vianen. Deze personen hebben zich op verschillende manieren ingezet om sport toegankelijk te maken voor iedereen en hebben letterlijk en figuurlijk de weg vrijgemaakt voor inclusiviteit binnen de sport.
De keuze voor het vernoemen van de straten naar deze vijf sporthelden is gemaakt in overleg met hun nabestaanden, die allen hebben ingestemd met deze eerbetuiging. Voor de gemeente Stichtse Vecht is het belangrijk om de inspanningen van deze personen te blijven herinneren, zodat hun bijdragen aan de samenleving niet worden vergeten.
Bibian Mentel: Inspiratie voor Velen
Bibian Mentel, die zelf ook een sportgebouw naar zich vernoemd heeft gekregen, was een groot voorbeeld voor velen. Als Paralympisch snowboardkampioen heeft ze niet alleen in de sportwereld, maar ook daarbuiten mensen geïnspireerd met haar doorzettingsvermogen en positieve instelling. Ondanks haar strijd tegen k@nker, wist Bibian keer op keer terug te komen en op het hoogste niveau te presteren. Haar nalatenschap gaat veel verder dan alleen haar sportprestaties; ze was ook een voorvechter voor inclusiviteit en toegankelijkheid in de sport.
Marc de Hond: Een Vechtj@s
Marc de Hond, die in 2020 0verleed aan de gevolgen van k@nker, was eveneens een inspirerende figuur. Na een dwarslaesie te hebben opgelopen, wist hij zich opnieuw uit te vinden en werd hij rolstoelbasketballer, schrijver en theatermaker. Zijn positieve houding en onverwoestbare wilskracht maakten hem tot een voorbeeld voor velen. Marc sprak openlijk over zijn strijd tegen zijn ziekte en zijn kijk op het leven, waarbij hij anderen wist te motiveren om altijd het beste uit zichzelf te halen, ongeacht de omstandigheden.
Andere Sporthelden
Naast Bibian en Marc, worden ook John Blankenstein, Wil Merkies en Gerard Vianen geëerd met een straatnaam. John Blankenstein was een van de eerste openlijk homoseksuele scheidsrechters in het Nederlandse voetbal en streed voor gelijke rechten binnen de sportwereld. Wil Merkies en Gerard Vianen hebben zich ook op bijzondere wijze ingezet voor de sport en hun namen blijven voortleven in de nieuwe straten van Zuilense Vecht.
Met deze straatnamen worden Bibian Mentel, Marc de Hond en de andere sportpioniers op een passende manier herinnerd. Hun inzet, veerkracht en toewijding aan de sport blijven een inspiratie voor toekomstige generaties.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.