Algemeen
Marc de Hond en Bibian Mentel krijgen straatnamen: ‘Hier komen ze!’
Bibian Mentel en Marc de Hond worden op een bijzondere manier vereeuwigd in de nieuwe woonwijk Zuilense Vecht, gelegen op de grens van Utrecht en Maarssen-dorp. In deze wijk zijn meerdere straten vernoemd naar personen die een belangrijke rol hebben gespeeld in de sportwereld, waaronder Bibian Mentel en Marc de Hond. Deze eer is een erkenning voor hun grote bijdragen aan de sport en de samenleving.
Eervolle Straatnamen voor Sporthelden
Naast de Bibian Mentelstraat en Marc de Hondstraat, krijgen ook andere prominente namen hun eigen straat in de buurt van het nieuwe sportpark in de wijk. Zo zullen er ook straten vernoemd worden naar John Blankenstein, Wil Merkies en Gerard Vianen. Deze personen hebben zich op verschillende manieren ingezet om sport toegankelijk te maken voor iedereen en hebben letterlijk en figuurlijk de weg vrijgemaakt voor inclusiviteit binnen de sport.
De keuze voor het vernoemen van de straten naar deze vijf sporthelden is gemaakt in overleg met hun nabestaanden, die allen hebben ingestemd met deze eerbetuiging. Voor de gemeente Stichtse Vecht is het belangrijk om de inspanningen van deze personen te blijven herinneren, zodat hun bijdragen aan de samenleving niet worden vergeten.
Bibian Mentel: Inspiratie voor Velen
Bibian Mentel, die zelf ook een sportgebouw naar zich vernoemd heeft gekregen, was een groot voorbeeld voor velen. Als Paralympisch snowboardkampioen heeft ze niet alleen in de sportwereld, maar ook daarbuiten mensen geïnspireerd met haar doorzettingsvermogen en positieve instelling. Ondanks haar strijd tegen k@nker, wist Bibian keer op keer terug te komen en op het hoogste niveau te presteren. Haar nalatenschap gaat veel verder dan alleen haar sportprestaties; ze was ook een voorvechter voor inclusiviteit en toegankelijkheid in de sport.
Marc de Hond: Een Vechtj@s
Marc de Hond, die in 2020 0verleed aan de gevolgen van k@nker, was eveneens een inspirerende figuur. Na een dwarslaesie te hebben opgelopen, wist hij zich opnieuw uit te vinden en werd hij rolstoelbasketballer, schrijver en theatermaker. Zijn positieve houding en onverwoestbare wilskracht maakten hem tot een voorbeeld voor velen. Marc sprak openlijk over zijn strijd tegen zijn ziekte en zijn kijk op het leven, waarbij hij anderen wist te motiveren om altijd het beste uit zichzelf te halen, ongeacht de omstandigheden.
Andere Sporthelden
Naast Bibian en Marc, worden ook John Blankenstein, Wil Merkies en Gerard Vianen geëerd met een straatnaam. John Blankenstein was een van de eerste openlijk homoseksuele scheidsrechters in het Nederlandse voetbal en streed voor gelijke rechten binnen de sportwereld. Wil Merkies en Gerard Vianen hebben zich ook op bijzondere wijze ingezet voor de sport en hun namen blijven voortleven in de nieuwe straten van Zuilense Vecht.
Met deze straatnamen worden Bibian Mentel, Marc de Hond en de andere sportpioniers op een passende manier herinnerd. Hun inzet, veerkracht en toewijding aan de sport blijven een inspiratie voor toekomstige generaties.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.