Algemeen
Johan Derksen haalt opnieuw uit naar René van der Gijp: ´Alles is k*t hier, behalve de kijkcijfers!´
De mannen van Vandaag Inside zaten dinsdagavond weer zoals gebruikelijk met z’n drieën aan tafel. De uitzending van maandag was echter alles behalve rustig verlopen.
Een verhitte discussie tussen Wilfred Genee (57), Johan Derksen (75) en René van der Gijp (63) zorgde voor onrust, en deze spanningen werden in de uitzending van dinsdag geëvalueerd. Vooral Johan bleef bij zijn eerder ingenomen standpunt en liet blijken dat de onenigheid nog niet helemaal voorbij is.
Pittige start van de uitzending
De dinsdagavondaflevering begon met een luchtige opmerking van Wilfred Genee. “Ja, ja, we zijn er weer. Johan Derksen en René van der Gijp zijn er ook gewoon bij.”
Maar al snel werd de toon serieuzer toen het gesprek direct ging over de commotie van de vorige avond. Johan haalde zijn eerdere kritische uitspraak aan: “Alles is k*t hier behalve de kijkcijfers.” Daarmee refereerde hij aan de frustratie die hij voelt over de inhoudelijke koers van het programma. Volgens Johan zijn de verschillen in visie over hoe het programma moet worden ingevuld de bron van de spanningen.
“We voelen elkaar niet aan”
Johan verduidelijkte dat hij zich aan het huidige format stoort. “We hebben totaal verschillende ideeën over hoe het programma moet worden. Gevoelsmatig wil ik een andere kant op, dat geeft frustraties,” zo lichtte hij toe.
Zijn kritiek was niet gericht op de kijkcijfers, die nog altijd hoog zijn, maar op de manier waarop het programma wordt gemaakt. Volgens hem ontbreekt het aan onderlinge afstemming en voelen de heren elkaar niet goed aan. “Kijkcijfers moeten je niet in slaap sussen. Je moet kritisch op jezelf blijven,” stelde hij.
Wilfred en René zien het anders
Wilfred begreep de kritiek van Johan niet volledig en gaf aan dat de positieve reacties van het publiek juist laten zien dat ze iets goed doen. “Je doet toch iets goed door alle positieve reacties die we ontvangen?” vroeg hij zich hardop af. René sloot zich daarbij aan en benadrukte ook dat hij veel positieve reacties van kijkers ontvangt. “Ik kom alleen maar mensen tegen op straat die ervan genieten,” zei René. De kritiek van Johan leek hem dan ook niet te deren.
Verschillende visies op de inhoud
De meningsverschillen tussen Johan en René kwamen vooral naar voren bij de discussie over de invulling van het programma. Johan gaf aan dat hij liever een inhoudelijker programma wil maken, vergelijkbaar met Op1, waarin hij vindt dat er meer diepgang moet zijn. Hij verweet René dat hij zich te weinig mengt in bepaalde onderwerpen. René verdedigde zich door te zeggen dat voetbal altijd de kapstok van het programma is geweest en dat hij daar zijn rol in ziet. “Daar zit ik dan voor,” stelde René duidelijk.
Spanningen blijven onder de oppervlakte
Ondanks de aanhoudende spanningen lijken de mannen voorlopig door te gaan met het programma. De discussie over de koers van Vandaag Inside is echter nog niet voorbij, en het blijft afwachten hoe deze dynamiek zich verder zal ontwikkelen. Johan blijft vasthouden aan zijn kritische blik, terwijl Wilfred en René tevreden lijken met hoe het programma nu loopt. Of deze spanningen in de toekomst nog verder zullen escaleren, is onduidelijk, maar voor nu zitten de mannen nog steeds samen aan tafel.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.