Algemeen
Gordon is bang: ´Ik bied mijn excuses aan, anders kom ik in de hel!´
In de nieuwste aflevering van Dit Ben Ik: Gordon laat Gordon Heuckeroth duidelijk blijken dat hij niet blij is met de voortgang van de verbouwing van zijn koffiezaak in Blaricum. Met de opening gepland over slechts enkele weken, ontdekt de tv-persoonlijkheid dat er niemand aan het werk is in het pand. Zijn teleurstelling en frustratie zijn duidelijk zichtbaar.
Verwachtingen versus Realiteit
Bij aankomst bij de koffiezaak verwacht Gordon enige vooruitgang te zien. “Ik verwacht dat er progressie is. We gaan het meemaken. Ik ben heel nieuwsgierig,” zegt hij voordat hij het pand betreedt.
Zijn enthousiasme slaat echter snel om in verbazing wanneer hij ziet dat het pand leeg is. “Er is gewoon niemand aan het werk. Dit meen je niet,” roept hij uit. Hij loopt een rondje door de zaak in de hoop iemand tegen te komen, maar tevergeefs. “Nou, wat is dit nu? Vanaf 3 juni zouden ze volop bezig zijn. Volle bak. En dan kom ik hier, en dan is er niemand. Dan kun je me pisnijdig maken.”
Een Frustrerend Gesprek met de Aannemer
Gordon besluit meteen de aannemer Peter te bellen om verhaal te halen. “Waar zijn jouw mensen? Ik kom hier in een leeg pand en er is helemaal niks gedaan,” zegt Gordon geërgerd.
Peter reageert kalm en beweert dat er wel degelijk werk is verricht, maar Gordon blijft sceptisch. “Dit kan toch niet? We moeten over zes weken open. Hoe ga je dat doen, joh?” Ondanks Gordon’s bezorgdheid blijft Peter volhouden dat alles onder controle is, wat Gordon niet geruststelt.
Gordons Teleurstelling en Verwachtingspatroon
Voor de camera legt Gordon uit waarom hij zo fel reageerde. “Dat is dan mijn verwachtingspatroon,” zegt hij. “Ik kom als een klein kind die winkel binnen en ik denk: het staat er allemaal al.
En dan is er helemaal niks gebeurd. En tja, dan ben ik even teleurgesteld.” Zijn reactie is begrijpelijk, aangezien hij zich verheugd had op een goed gevulde winkel en in plaats daarvan een leeg pand aantrof.
Oplossing en Een Grappige Uitsmijter
Ondanks de opgelopen spanningen hebben Gordon en Peter hun conflict snel bijgelegd. “Dat duurt dan twee minuten, dan maak ik alweer een grap,” vertelt Gordon. Hij maakte een opmerking tegen Peter die in eerste instantie wat scherp leek. “Als het niet zo is, dan koop ik een kruis en loop ik naar een berg en spijker ik je vast,” grapt Gordon, waarna hij begint te lachen. Wetende dat Peter een gelovig man is, voegt hij eraan toe: “Hij is supergelovig, dat respecteer ik ook. Maar dan schiet ik weleens door.”
Excuses en Humor
Gordon biedt uiteindelijk zijn excuses aan voor zijn eerdere uitbarsting, deels uit respect voor Peter’s geloof. “Sorry Peter, ik bied mijn excuses aan. Anders kom ik in de hel. Wat ik overigens niet erg vind, want de hel schijnt veel leuker te zijn,” grapt hij. Deze luchtige opmerking toont de humoristische kant van Gordon, zelfs in stressvolle situaties.
De Weg naar de Opening
Met de opening van zijn koffiezaak snel naderend, blijft het spannend of alles op tijd afkomt. Gordon’s passie en betrokkenheid bij het project zijn duidelijk, en hoewel er nog veel werk te doen is, hoopt hij dat alles op tijd klaar is. Met zijn bekende humor en charme weet hij ondanks alles de situatie toch luchtig te houden.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.