Algemeen
Belgische Parken van Peter Gillis zijn een vieze bedoening: ´Lijken wel h0rrorparken!´
Peter Gillis heeft onlangs afstand gedaan van zijn Nederlandse vakantieparken, maar blijft actief in België. Helaas blijken ook de Belgische parken van Gillis veel problemen te hebben. Vooral park Hengelhoef ligt momenteel onder vuur na een stortvloed aan negatieve recensies van gasten. De klachten variëren van vieze faciliteiten tot ernstige overlast en een gebrek aan veiligheid.
Hengelhoef: van geliefd park naar teleurstelling
Hengelhoef, een van de bekendste Belgische vakantieparken van Peter Gillis, krijgt momenteel harde kritiek. Een vakantieganger deelde zijn ervaring op de Facebook-pagina van het park en vertelde hoe het park de laatste jaren sterk achteruit is gegaan. Hij beschreef de camping als vies en verwaarloosd. Volgens hem worden voorzieningen nauwelijks onderhouden en is er een groot probleem met zwerfafval.
Tv-opnames brengen schoonmaak op gang
Een opvallende gebeurtenis tijdens het verblijf van de gast was de komst van een filmploeg voor tv-opnames. Volgens de vakantieganger ontstond er plotseling commotie, en werd er onmiddellijk schoonmaakpersoneel ingezet. “Normaal wordt er nooit schoongemaakt, maar zodra er camera’s in zicht zijn, gebeurt dat ineens wel,” aldus de gast. Deze situatie toont volgens de vakantieganger de prioriteiten van het management: schoonmaken gebeurt alleen als het imago van het park op het spel staat.
Overlast en onveilige situaties
Naast het gebrek aan hygiëne kampt Hengelhoef met ernstige overlast, vooral in de avonden en nachten. Gasten klagen over harde muziek en rumoerige nachten, waardoor kinderen niet kunnen slapen. Een andere gast verklaarde dat hij geen zeikerd is, maar dat hij het verblijf als de slechtste ooit ervoer. Veel vakantiegangers voelden zich genoodzaakt om te vertrekken naar een andere camping om rust te vinden.
Andere parken ook problematisch
Hengelhoef is niet het enige park van Peter Gillis dat onder vuur ligt. Ook vakantiepark Parelstrand in België ontvangt heftige kritiek. Op Tripadvisor wordt het park zelfs beschreven als een ‘horrorplek’. Een van de recensies vergelijkt het park met een asielcentrum en stelt dat het verblijf een nachtmerrie was. De gast in kwestie gaf aan dat ze zich als vrouw nooit veilig heeft gevoeld tijdens haar verblijf in het park.
Gesloten faciliteiten en rondlopend ’tuig’
De problemen op Parelstrand beperken zich niet alleen tot de hygiëne en overlast. Verschillende gasten meldden dat essentiële voorzieningen zoals het restaurant en het café gesloten waren, terwijl ze op de website juist werden aangeprezen. Eén gast gaf aan dat het park in werkelijkheid totaal niet voldeed aan de verwachtingen die door de website werden geschetst. “Op de website lijkt het een droom, maar in de realiteit is het een nachtmerrie,” aldus een teleurgestelde vakantieganger.
Problemen stapelen zich op
De toenemende klachten over de parken van Peter Gillis werpen een schaduw over zijn toekomst in de recreatiebranche. Hoewel Gillis zijn Nederlandse parken al heeft verkocht, blijven de problemen in België zich opstapelen. Gasten spreken van een gebrek aan onderhoud, slechte hygiëne, en een onveilige sfeer. Deze aanhoudende kritiek kan de reputatie van Gillis verder beschadigen.
Wat doet Peter Gillis hieraan?
Hoewel er veel klachten zijn, blijft het voorlopig stil vanuit het kamp van Peter Gillis zelf. Gasten hebben wel aangegeven dat ze meerdere malen hun klachten hebben doorgegeven aan het management, maar dat er weinig of niets mee werd gedaan. De kritiek blijft zich opstapelen en de vraag is of Peter Gillis stappen gaat ondernemen om de situatie te verbeteren.
Toekomst van de Belgische parken
Voor nu lijkt het erop dat de Belgische parken van Peter Gillis hun imago moeten herstellen. Het blijven ontvangen van negatieve recensies kan grote gevolgen hebben voor de toekomst van de parken. Als Gillis niets doet aan de klachten van de gasten, zal het vertrouwen in zijn vakantieparken alleen maar verder afbrokkelen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.