Algemeen
Belgische Parken van Peter Gillis zijn een vieze bedoening: ´Lijken wel h0rrorparken!´
Peter Gillis heeft onlangs afstand gedaan van zijn Nederlandse vakantieparken, maar blijft actief in België. Helaas blijken ook de Belgische parken van Gillis veel problemen te hebben. Vooral park Hengelhoef ligt momenteel onder vuur na een stortvloed aan negatieve recensies van gasten. De klachten variëren van vieze faciliteiten tot ernstige overlast en een gebrek aan veiligheid.
Hengelhoef: van geliefd park naar teleurstelling
Hengelhoef, een van de bekendste Belgische vakantieparken van Peter Gillis, krijgt momenteel harde kritiek. Een vakantieganger deelde zijn ervaring op de Facebook-pagina van het park en vertelde hoe het park de laatste jaren sterk achteruit is gegaan. Hij beschreef de camping als vies en verwaarloosd. Volgens hem worden voorzieningen nauwelijks onderhouden en is er een groot probleem met zwerfafval.
Tv-opnames brengen schoonmaak op gang
Een opvallende gebeurtenis tijdens het verblijf van de gast was de komst van een filmploeg voor tv-opnames. Volgens de vakantieganger ontstond er plotseling commotie, en werd er onmiddellijk schoonmaakpersoneel ingezet. “Normaal wordt er nooit schoongemaakt, maar zodra er camera’s in zicht zijn, gebeurt dat ineens wel,” aldus de gast. Deze situatie toont volgens de vakantieganger de prioriteiten van het management: schoonmaken gebeurt alleen als het imago van het park op het spel staat.
Overlast en onveilige situaties
Naast het gebrek aan hygiëne kampt Hengelhoef met ernstige overlast, vooral in de avonden en nachten. Gasten klagen over harde muziek en rumoerige nachten, waardoor kinderen niet kunnen slapen. Een andere gast verklaarde dat hij geen zeikerd is, maar dat hij het verblijf als de slechtste ooit ervoer. Veel vakantiegangers voelden zich genoodzaakt om te vertrekken naar een andere camping om rust te vinden.
Andere parken ook problematisch
Hengelhoef is niet het enige park van Peter Gillis dat onder vuur ligt. Ook vakantiepark Parelstrand in België ontvangt heftige kritiek. Op Tripadvisor wordt het park zelfs beschreven als een ‘horrorplek’. Een van de recensies vergelijkt het park met een asielcentrum en stelt dat het verblijf een nachtmerrie was. De gast in kwestie gaf aan dat ze zich als vrouw nooit veilig heeft gevoeld tijdens haar verblijf in het park.
Gesloten faciliteiten en rondlopend ’tuig’
De problemen op Parelstrand beperken zich niet alleen tot de hygiëne en overlast. Verschillende gasten meldden dat essentiële voorzieningen zoals het restaurant en het café gesloten waren, terwijl ze op de website juist werden aangeprezen. Eén gast gaf aan dat het park in werkelijkheid totaal niet voldeed aan de verwachtingen die door de website werden geschetst. “Op de website lijkt het een droom, maar in de realiteit is het een nachtmerrie,” aldus een teleurgestelde vakantieganger.
Problemen stapelen zich op
De toenemende klachten over de parken van Peter Gillis werpen een schaduw over zijn toekomst in de recreatiebranche. Hoewel Gillis zijn Nederlandse parken al heeft verkocht, blijven de problemen in België zich opstapelen. Gasten spreken van een gebrek aan onderhoud, slechte hygiëne, en een onveilige sfeer. Deze aanhoudende kritiek kan de reputatie van Gillis verder beschadigen.
Wat doet Peter Gillis hieraan?
Hoewel er veel klachten zijn, blijft het voorlopig stil vanuit het kamp van Peter Gillis zelf. Gasten hebben wel aangegeven dat ze meerdere malen hun klachten hebben doorgegeven aan het management, maar dat er weinig of niets mee werd gedaan. De kritiek blijft zich opstapelen en de vraag is of Peter Gillis stappen gaat ondernemen om de situatie te verbeteren.
Toekomst van de Belgische parken
Voor nu lijkt het erop dat de Belgische parken van Peter Gillis hun imago moeten herstellen. Het blijven ontvangen van negatieve recensies kan grote gevolgen hebben voor de toekomst van de parken. Als Gillis niets doet aan de klachten van de gasten, zal het vertrouwen in zijn vakantieparken alleen maar verder afbrokkelen.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.