Algemeen
André Hazes vindt zichzelf een topvader: ”Maar wel op afstand”
André Hazes heeft de afgelopen tijd een flinke transformatie doorgemaakt. Na een roerige periode vol persoonlijke schandalen en veel media-aandacht, lijkt de zanger zijn leven nu op de rit te hebben. Hij is helder van geest en geniet van een nieuwe rol in zijn leven: voetbaltrainer van het team waarin zijn zoontje speelt. Hoewel André in het verleden vaak werd bekritiseerd om zijn afwezigheid als vader en zijn tumultueuze liefdesleven, ziet hij zichzelf nu als een toegewijde vader en een geweldige partner. Maar niet iedereen deelt zijn eigen hoge zelfbeeld.
Van Probleemgedrag naar Vaatwasserheld
André Hazes heeft een bewogen geschiedenis. Zijn naam is vaak in verband gebracht met schandalen die varieerden van relatieproblemen tot buitensporig alc0hol- en dr*gsgebruik. Zijn relatie met Monique Westenberg, de moeder van zijn zoon, heeft veel ups en downs gekend. Hij was meerdere keren het onderwerp van roddels over buitenechtelijke avonturen en onrust in zijn persoonlijke leven. In de media werd hij regelmatig afgeschilderd als een vader die niet altijd even betrokken was bij de opvoeding van zijn zoon.
Maar volgens André is die tijd nu voorbij. Hij beweert dat hij zijn oude leven heeft losgelaten en een nieuwe weg is ingeslagen. Hij vindt dat hij tegenwoordig een betrokken vader en partner is. Sterker nog, André lijkt er trots op te zijn hoe ver hij is gekomen, maar wat vooral opvalt, is dat hij zichzelf graag complimenteert.
Het lijkt bijna alsof hij zijn eigen prestatie als het achtste wereldwonder beschouwt. In plaats van te wachten op waardering van zijn omgeving, strooit hij zelf met lof over zijn eigen gedrag. Zo vertelt hij met enige trots dat hij nu af en toe de vaatwasser inruimt. “Mijn vrouw,” zegt hij, terwijl hij Monique bedoelt, “kijkt dan echt van: wie is deze man!? Twee jaar geleden had ik de vaatwasser echt nooit ingeruimd hoor, want ik ben André Hazes!”
Het is een uitspraak die veel wenkbrauwen doet fronsen. Velen vragen zich af of het inruimen van de vaatwasser nu echt zo’n prestatie is dat het vermeldenswaardig is. Waar voor de meeste mensen dit een alledaagse taak is, lijkt André het te zien als een bewijs van zijn nieuwe verantwoordelijkheidsgevoel.
De Afwezige Jaren als Vader
André heeft in interviews openlijk toegegeven dat hij een groot deel van de jeugd van zijn zoon heeft gemist. Zijn afwezigheid werd veroorzaakt door een combinatie van persoonlijke problemen, zijn carrière en zijn turbulente liefdesleven. Hazes ging door moeilijke periodes, waarin hij worstelde met versl*ving en zichzelf niet altijd de vader en partner toonde die hij wilde zijn.
Ondanks dat hij deze periodes achter zich heeft gelaten, is de schade die zijn afwezigheid heeft veroorzaakt, niet onopgemerkt gebleven. André heeft zelf toegegeven dat hij spijt heeft van de momenten die hij heeft gemist. Hij wil nu alles doen om dat goed te maken. Zijn nieuwe rol als voetbaltrainer voor het team van zijn zoon is een stap in de goede richting. Maar hoewel hij zichzelf nu als een toegewijde vader ziet, blijven er nog wel enkele opmerkelijke aspecten aan zijn levensstijl.
Geen Samenwonen met Monique
Hoewel André Hazes en Monique Westenberg al langere tijd een relatie hebben en hij haar ‘de liefde van zijn leven’ noemt, willen ze niet meer samenwonen. Hazes is wel de helft van de week bij Monique en hun zoon, maar hij blijft de rest van de tijd in zijn eigen huis. “Ik ben wel de helft van de week bij haar. Maar nu ga ik gewoon naar mijn eigen huisje en hoef ik met niemand rekening te houden,” zegt André.
Hij geeft aan dat deze situatie voor hem het beste werkt. Volgens André is het ook beter voor zijn zoon, omdat die hem anders ’s ochtends moe zou zien. “Dat vind ik niks,” voegt hij eraan toe. Het is een opmerkelijke reden, want veel mensen ervaren vermoeidheid als een normaal onderdeel van het dagelijks leven, zeker als ouder.
Deze uitspraak stuit op veel onbegrip bij zijn volgers. Op social media reageren mensen met enige verbazing. Een volger schrijft: “Stel dat je kind je moe ziet. Tijd voor een tweede woning!” Dit gevoel wordt door veel anderen gedeeld, die niet begrijpen waarom André een apart huis nodig heeft om zijn vermoeidheid voor zijn zoon te verbergen.
Zelfwaardering in Perspectief
Wat veel mensen opvalt, is dat André Hazes niet schroomt om zichzelf complimenten te geven voor taken die voor de meeste mensen als vanzelfsprekend worden beschouwd. Naast het inruimen van de vaatwasser en zijn poging om een betrokken vader te zijn, spreekt hij graag over zijn eigen verbeteringen.
Zijn zelfwaardering lijkt echter niet altijd in overeenstemming te zijn met hoe anderen naar zijn gedrag kijken. Terwijl Hazes zelf vindt dat hij enorme stappen heeft gezet, zijn er veel mensen die vinden dat hij nog een lange weg te gaan heeft. Natuurlijk is het goed om jezelf te waarderen voor de stappen die je maakt, maar in het geval van André lijkt het erop dat hij zijn prestaties soms wat overdreven viert.
Het roept de vraag op: is het voldoende om een paar huishoudelijke taken op te pakken en af en toe tijd door te brengen met je kind om jezelf een goede vader en partner te noemen? Voor André lijkt het antwoord ja te zijn, maar niet iedereen deelt die mening.
De Weg Vooruit
André Hazes heeft zonder twijfel een lange weg afgelegd van waar hij vandaan komt. Hij is niet langer de man die in het nieuws kwam vanwege schandalen en overmatig drankgebruik. Hij is nu iemand die probeert zijn leven op orde te krijgen, een betrokken vader te zijn en een betere partner voor Monique.
Toch blijft er bij veel mensen enige scepsis bestaan over zijn transformatie. Deels omdat hij zelf zo nadrukkelijk zijn eigen lof zingt, en deels omdat zijn keuzes soms nog wat vreemd overkomen. Het feit dat hij ervoor kiest om apart te wonen van Monique en zijn zoon, roept vragen op bij zijn volgers en zorgt voor enige verwarring.
André Hazes lijkt echter vastberaden om zijn leven op zijn eigen manier vorm te geven. Of dat betekent dat hij ooit weer volledig met Monique gaat samenwonen, is nog maar de vraag. Voor nu is hij tevreden met hoe de dingen gaan, en hij hoopt waarschijnlijk dat zijn fans dat ook zullen zijn.
Dit bericht op Instagram bekijken
Conclusie
André Hazes heeft in de afgelopen jaren een opmerkelijke reis afgelegd. Van een man die in het middelpunt stond van schandalen en media-aandacht vanwege zijn roerige privéleven, tot een vader die probeert zijn leven op de rit te krijgen. Hij is nu betrokken bij zijn zoon, neemt huishoudelijke taken op zich en ziet zichzelf als een verbeterde versie van de man die hij vroeger was.
Toch lijkt hij zijn eigen prestaties soms wat te overschatten. Het overmatig complimenteren van zichzelf voor alledaagse taken als het inruimen van de vaatwasser, roept bij veel mensen vragen op. Ook zijn keuze om niet samen te wonen met Monique en zijn zoon, onder het mom van ‘zijn zoon moet hem niet moe zien’, blijft een bron van verwarring voor zijn volgers.
De toekomst zal moeten uitwijzen of André Hazes echt de weg omhoog heeft gevonden en of zijn nieuwe levensstijl blijvend is. Wat in ieder geval duidelijk is, is dat hij vastbesloten is om zijn eigen pad te volgen, hoe ongewoon dat voor anderen ook lijkt.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.