Algemeen
Man denkt dat laatste uren van vrouw aan beademing geteld zijn, dan fluistert ze: ‘Haal me hier weg!’
Jonge stellen denken na hun huwelijk vaak dat ze tientallen jaren samen hebben om hun leven op te bouwen en te groeien. Maar zoals we weten, kan het leven uiterst onvoorspelbaar zijn en je met situaties confronteren die je nooit had verwacht.
Op een zaterdag in mei 2007 werd Ryan Finley wakker en alles leek normaal. Hij keek op de klok en realiseerde zich dat hij zijn vrouw, Jill Finley, ook moest wakker maken.
“Ik ging Jill wakker maken, wat op zich al een wonder is, want normaal gesproken doe ik dat nooit op zaterdagochtend,” herinnerde hij zich later. Hij riep haar naam, maar kreeg geen reactie. Verbaasd begon hij haar te schudden, maar ook dan bleef het stil. Ryan begon zich zorgen te maken en werd angstig. Hij belde onmiddellijk de hulpdiensten en begon tegelijkertijd met re@nimeren.
Toen de hulpverleners arriveerden, werd Jill snel naar een ambulance overgebracht en naar het z1ekenhuis vervoerd. Ryan volgde de @mbulance nauw op in zijn vrachtwagen.
Bij aankomst in het ziekenhuis, na beoordeling door de medische professionals, concludeerden zij dat Jill een h@rtstilstand had gehad. Jill onderging medische procedures om haar te stabiliseren, terwijl Ryan buiten de spoedeisende hulp wachtte en af en toe updates over de toestand van zijn vrouw kreeg.
Toen de dokter eindelijk naar buiten kwam om Ryan te informeren, eindigde hij zijn update met het advies om te bidden. Ryan besefte toen hoe ernstig de situatie was: “Wanneer een dokter je vertelt dat je moet gaan bidden, voel je dat het zo serieus is als het maar kan.”
Enkele dagen later informeerde de dokter Ryan dat zijn vrouw in een coma was geraakt. Het was moeilijk te geloven dat zijn 31-jarige vrouw, die normaal vol leven was, nu een gevecht om leven en d00d voerde. Tijdens de twee weken dat Jill in coma was, kwamen veel bezoekers langs om hun steun te betuigen aan Jill en Ryan. Een van Jill’s neven kwam met een Bijbel in zijn hand en las minstens een uur voor uit de Bijbel.
Hij liet de Bijbel achter bij Ryan en zei hem dat hij passages mocht lezen als hij dat wilde. Na die dag begon Ryan passages uit de Bijbel hardop voor te lezen aan zijn vrouw, in de hoop dat ze zou ontwaken. Na 11 dagen in coma besloot Ryan om alleen naar huis te gaan voor een korte tijd. Hij overwoog of hij Jill van de beademing moest halen, zoals de artsen hadden gesuggereerd. De artsen geloofden niet in verbetering van haar toestand en adviseerden om de beademing te stoppen.
Hoewel hij wist dat dit betekende dat Jill mogelijk snel zou overlijden, vertelde hij de artsen de volgende dag dat ze de beademing mochten stoppen. Op de 14e dag van haar coma werd de beademing verwijderd. Ongeveer 5 uur nadat de beademing was verwijderd, begon Jill te bewegen en te mompelen. Ryan kon de laatste momenten van zijn levendige vrouw niet verdragen en stapte naar de wachtkamer totdat ze was 0verleden.
Hij herinnert zich de volgende momenten duidelijk: “De verpleegkundige kwam naar buiten en zei: ‘Ik denk dat je moet komen, ze praat.’” Ryan ging naar binnen, verwachtend een laatste gesprek met zijn vrouw te hebben. Hij herinnert zich: “Ik liep binnen en Jill sprak. Het eerste wat ze zei was: ‘Haal me hier weg. Ik wil naar huis.’”
Ryan was gesch0kt maar twijfelde of het niet gewoon helder gemompel was. Hij stelde haar vragen die ze alleen goed kon beantwoorden als ze volledig bij bewustzijn was. Hij vroeg naar de namen van hun huisdieren en enkele rekensommen, die ze allemaal correct beantwoordde. Ze vroeg zelfs of ze naar haar favoriete Mexicaanse restaurant kon voor het avondeten.
Later zei Jill dat ze zich de coma niet herinnerde; ze voelde alleen dat ze een tijd weg was geweest en toen weer terugkwam. In een interview werd Ryan gevraagd wat hem deed geloven dat zijn vrouw terugkwam. Hij antwoordde onmiddellijk: “God. Goddelijke tussenkomst. Ik voel het echt zo.” Niet alles ging terug zoals het was na Jill’s ontwaken. Ze moest sommige motorische vaardigheden, zoals tandenpoetsen en veters strikken, opnieuw leren.
Het stel beschouwt dit als een tweede kans in hun leven en hun relatie en zorgt ervoor dat ze altijd aan elkaars zijde staan. Jill zegt dat Ryan de juiste beslissing heeft genomen door de be@deming te stoppen, omdat ze niet als een “groente” wilde leven. De @ngst en bezorgdheid van het hele voorval blijven bij Ryan. Hij zegt dat hij altijd controleert of ze nog steeds bij hem is. “Er is nog nooit een nacht voorbij gegaan dat ik niet wakker word. Ik trap meestal tegen haar, en als ze terugtrapt, weet ik dat alles oké is.”
Het geruchtencircuit draait op volle toeren: zou het huwelijk van John de Bever en Kees Stevens onder druk staan? Volgens paragnost Thomas Woolthuis is er in ieder geval reden om alert te zijn. In een interview met weekblad Party spreekt hij over signalen die erop zouden wijzen dat het stel momenteel door een lastige fase gaat. Niet met grote explosies of openlijke ruzies, maar met sluimerende spanningen die zich langzaam opstapelen.
Geen breuk, wel frictie
Woolthuis staat bekend om zijn uitgesproken uitspraken over het privéleven van bekende Nederlanders. Hij benadrukt echter dat hij niet meteen spreekt over een breuk. “Ik heb eerder voorspeld dat John en Kees het samen niet lang meer zouden uithouden,” zegt hij. “Maar misschien keek ik toen wat te ver vooruit. In iedere relatie zijn er nu eenmaal momenten waarop het wringt.” Die nuance is volgens hem belangrijk, omdat geen enkel huwelijk probleemloos verloopt – zeker niet wanneer beide partners volop in de schijnwerpers staan.
Toch ziet hij meer dan alleen de gebruikelijke relatiehobbels. Volgens Woolthuis zijn er tekenen dat de spanningen zich aan het opstapelen zijn. “Gaandeweg lijkt er toch echt een probleempje te ontstaan,” zegt hij voorzichtig. Het gaat daarbij niet om één concrete gebeurtenis, maar om een combinatie van factoren die samen voor druk zorgen.
Druk van buitenaf
Een belangrijke oorzaak zou volgens de paragnost liggen in stress en een overvolle agenda. John de Bever, bekend van zijn muziekcarrière en publieke optredens, is vrijwel constant onderweg. Optredens, televisie, interviews en andere verplichtingen vragen veel tijd en energie. Kees Stevens, die jarenlang naast John stond als steun en toeverlaat, heeft eveneens zijn eigen verantwoordelijkheden en bezigheden.
Wanneer twee levens zo volgepland zijn, blijft er soms weinig ruimte over voor rust en echte aandacht voor elkaar. Woolthuis verwoordt het als volgt: “Het lijkt alsof ze een beetje klaar zijn met een aantal dingen. Niet met elkaar, maar met de omstandigheden waarin ze leven.” Volgens hem is het juist die voortdurende druk die relaties kwetsbaar maakt, vooral als er te weinig tijd is om gevoelens uit te spreken.
Het belang van praten
Wat volgens Woolthuis nu cruciaal is, is communicatie. “Er zal eens flink gepraat moeten worden,” zegt hij. Dat klinkt als een open deur, maar in de praktijk is het vaak lastiger dan het lijkt. Drukke schema’s, vermoeidheid en de wens om conflicten te vermijden kunnen ervoor zorgen dat gesprekken worden uitgesteld. Intussen blijven kleine irritaties zich opstapelen.
De paragnost spreekt van “iets dat rammelt”. Dat hoeft niet meteen iets groots te zijn, maar het kan wel uitgroeien tot iets groters als het te lang blijft liggen. “Als je niet oplet, kan zo’n gevoel van onvrede langzaam tussen twee mensen in gaan staan,” waarschuwt hij.
Liefde in de spotlights
Het huwelijk van John en Kees is vanaf het begin zichtbaar geweest voor het publiek. Hun relatie werd door velen gezien als warm, open en liefdevol. Juist daarom zijn geruchten over mogelijke problemen extra gevoelig. Fans zijn gehecht aan het beeld van het stel en hopen dat het hen goed blijft gaan.
Tegelijkertijd brengt publieke aandacht ook extra druk met zich mee. Elk gerucht, elke uitspraak of vermeende blik wordt uitvergroot. Dat kan het lastiger maken om problemen binnenskamers te houden en op eigen tempo op te lossen. Woolthuis benadrukt dat bekende koppels vaak minder ruimte ervaren om even stil te staan en te reflecteren. “Alles gaat door, ook als je privé eigenlijk even op de rem zou willen trappen.”
Nuancering blijft belangrijk
Hoewel de woorden van de paragnost tot onrust kunnen leiden, is het belangrijk te benadrukken dat het hier gaat om interpretaties en signalen, niet om vaststaande feiten. John en Kees zelf hebben zich niet uitgelaten over relatieproblemen. Naar buiten toe tonen ze zich nog altijd als een hecht stel, dat samen lacht en het leven viert.
Woolthuis zelf lijkt zich daar ook bewust van. Hij spreekt niet in absolute termen en laat ruimte voor herstel en groei. “In veel relaties komt er een punt waarop je opnieuw moet kiezen voor elkaar,” zegt hij. “Dat hoeft geen slecht teken te zijn. Soms is het juist een kans om sterker terug te komen.”
Een fase, geen einde
Relaties kennen fases. Zeker na jaren samen kan de dynamiek veranderen. Wat ooit vanzelf ging, vraagt soms meer aandacht en inzet. Dat geldt voor ieder stel, beroemd of niet. Het verschil is dat bij bekende Nederlanders elke mogelijke wrijving meteen onderwerp van gesprek wordt.
Volgens Woolthuis is dit mogelijk zo’n fase voor John en Kees: een moment van herbezinning. “Ze moeten misschien opnieuw kijken naar wat ze belangrijk vinden en hoe ze hun leven samen willen vormgeven.” Dat klinkt minder dramatisch dan een naderende breuk, maar wel als een serieuze uitdaging.
Afwachten wat volgt
Of de zorgen van de paragnost terecht zijn, zal de tijd moeten uitwijzen. Voorlopig blijft het bij signalen en vermoedens. Fans hopen ongetwijfeld dat John en Kees samen de rust en ruimte vinden om eventuele spanningen te bespreken en achter zich te laten.
Wat vaststaat, is dat relaties – zeker langdurige – onderhoud vergen. Liefde alleen is soms niet genoeg; aandacht, communicatie en begrip zijn minstens zo belangrijk. Of zoals Woolthuis het samenvat: “Er rammelt iets, maar dat betekent niet dat het onherstelbaar is.”
Voor nu blijft het afwachten. Gaat het om een tijdelijke dip of om een structureel probleem? Alleen John en Kees kennen het echte antwoord. Eén ding is zeker: zolang zij zelf zwijgen, blijft voorzichtigheid geboden bij het trekken van conclusies.