Algemeen
Ex-vriendin van Thomas Berge met grote spoed opgenomen
Elianne Zweipfenning (25), bekend van haar relatie met Thomas Berge, is onlangs met spoed opgenomen in het z1ekenhuis. Ze kampte al enkele dagen met extreme h00fdp1jn, wat uiteindelijk leidde tot een directe doorverwijzing door haar huis@rts.
Intense P1jn en Overbelasting
Sinds de breuk met Thomas is Elianne volledig verantwoordelijk voor haar twee jonge kinderen, waarvan de jongste pas in januari van dit jaar werd geboren. De dagelijkse zorg, gecombineerd met de str*ss van de sche1ding, heeft haar zwaar belast. Ze heeft op Instagram gedeeld: “Saint heeft zijn eerste driftbuien en ik heb mega migraine. Ik moest vandaag content opnemen en editten, wat eindeloos leek te duren. Saint wil alleen maar als een koala aan mij hangen en krijst in mijn oor. Sky Méa is nog steeds wat z1ekjes en dus ook hangerig.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Elianne’s ouders hebben tijdelijk voor de kinderen gezorgd, zodat ze wat rust kon krijgen. Maar de p1jn was zo intens dat ze zich door de grond zakte. “Mijn hoofd knalt uit elkaar en het lijkt alsof ik niet kan ontsnappen aan de huilende kinderen. Hopelijk kan ik deze nacht wat rust krijgen en kunnen de kinderen ook slapen,” vertelde ze gisteren.
Opname in het Z1ekenhuis
Toen Elianne vanochtend wakker werd, was de p1jn zo ondraaglijk dat ze alleen nog maar kon hu1len en veel overgeven. Ze besloot naar de huis@rts te gaan, die haar onmiddellijk naar het ziekenhuis stuurde. Haar nek was stijf en gezwollen, waardoor ze deze niet meer kon bewegen. “Mijn hoofd voelde alsof er een bom in zat die elk moment kon 0ntpl0ffen. Ik kon me nergens meer op concentreren en zelfs slapen lukte niet,” aldus Elianne op Instagram.
Dit bericht op Instagram bekijken
In het ziekenhuis onderging ze verschillende onderzoeken, waaronder bloedafname, een CT-scan en een ruggenprik om hersenvliesvloeistof te onderzoeken. De diagnose was snel duidelijk: hersenvlies0ntsteking.
Behandeling en Gezinsomstandigheden
Elianne krijgt nu @ntibiotica en zal nog enkele dagen in het ziekenhuis moeten blijven voor verdere behandeling. Het grootste verdriet voor haar is dat ze haar kinderen moet missen tijdens deze periode.
Terwijl ze in het ziekenhuis verblijft, worden Saint en Sky Méa opgevangen door vrienden en familie. Opmerkelijk genoeg zorgt vader Thomas niet voor de kinderen in deze moeilijke tijd.
Elianne’s situatie is een zware beproeving, zowel lichamelijk als emotioneel. Terwijl ze vecht tegen de hersenvlies0ntsteking, blijft ze hopen op een spoedig herstel en het weer kunnen omarmen van haar kinderen. De komende dagen zullen cruciaal zijn voor haar herstel en haar vermogen om weer terug te keren naar haar normale leven.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.