Algemeen
Wendy van Hout vertelt hoe het nu gaat met Mark Gillis
Mark Gillis ligt inmiddels al tien dagen op de 1ntensive care. De zoon van Peter Gillis v*cht nog altijd voor zijn leven, zoals gisteren bekend werd gemaakt.
Wendy van Hout, de stiefschoonmoeder van Mark, is erg verdrietig en heeft via Instagram van zich laten horen. Ze geeft aan dat er nog veel onzekerheid is rondom de gezondheid van Mark.
Mark Gillis op de int*nsive c@re
Vijf dagen geleden werd bekend dat Mark sinds vrijdag 28 juni in het ziekenhuis ligt. In eerste instantie was er geen duidelijkheid over de reden van zijn opname, maar uiteindelijk bleek hij een long0ntsteking te hebben opgelopen.
Terwijl hij in het ziekenhuis lag, kreeg hij ook nog een tweede longontsteking. Volgens zijn vader Peter was de situatie zeer kritiek. De artsen besloten om Mark in een kunstmatige coma te brengen, zodat zijn lichaam de nodige rust kon krijgen en de antibiotica effectief kon zijn werk doen.
Update van de familie
De familie Gillis wil vooral rust, maar voelt zich toch genoodzaakt om een update te geven. Dit komt doordat er websites zijn die schokkende en onjuiste verhalen over Mark verspreiden.
Zo werd er gesuggereerd dat de artsen Mark ‘niet meer wakker’ zouden kunnen krijgen en dat de familie zou moeten besluiten om de behandeling te stoppen. Dit soort verzinsels zijn niet alleen onjuist, maar ook erg schadelijk voor de familie.
Peter Gillis gaf gisteren een update via Instagram waarin hij de huidige stand van zaken rond Mark’s gezondheid beschreef. Hij liet weten dat er een nieuwe antibioticakuur was gestart en dat de ontstekingswaarden en koorts eindelijk begonnen te dalen.
Andere belangrijke cijfers gingen de goede kant op. Peter schreef: “We waren enorm blij verrast toen Mark vandaag zijn ogen even open deed. Langzaam aan hopen we dat dit het begin is van een stijgende lijn. De vooruitzichten zijn goed als het op deze manier verder gaat, maar het blijft nog onzeker.”
Reactie van Wendy van Hout
Wendy van Hout heeft nu ook via Instagram van zich laten horen. Ze prijst de dokters voor de uitstekende zorg die Mark krijgt en deelt meer goed nieuws.
“De laatste behandeling lijkt gelukkig aan te slaan en de ontstekingswaarden en koorts zijn aan het zakken. We zijn voor het eerst hoopvol, maar het is nog heel onzeker. Bedankt voor alle lieve berichten en de rust die ons als familie wordt gegund.”
Mark’s familie blijft positief en hoopt dat de verbeteringen zullen doorzetten. De steun van vrienden, familie en volgers op social media biedt hen veel troost in deze moeilijke tijd. Terwijl Mark blijft vechten voor zijn leven, blijft de familie dankbaar voor elke kleine vooruitgang en de professionele zorg die hij krijgt.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.