Algemeen
Vrouw stapt uit lift van valt vier verdiepingen naar beneden
In de vroege uren van 1 juli heeft een tr@gisch 0ngeluk in het Italiaanse stadje Fasano een leven genomen. Clelia Ditano, een 25-jarige vrouw, viel vier verdiepingen in een liftschacht toen de deur van de lift openging naar een lege ruimte.
Clelia stapte nietsvermoedend door de deuropening, denkend dat de lift was gearriveerd, maar de lift bevond zich nog op de eerste verdieping van het appartementencomplex.
De sch0kkende val eindigde op het dak van de lift, die onbeweeglijk op de eerste verdieping stond. Clelia was op weg naar een afspraak en had de lift opgeroepen om naar de vierde verdieping te gaan. De liften in het gebouw waren normaal gesproken betrouwbaar, maar deze keer ging het gruwelijk mis.
De tr@gische gebeurtenis werd ontdekt door Clelia’s vader, die alarm sloeg nadat hij het geluid van haar mobiele telefoon uit de liftschacht hoorde komen.
Hij had herhaaldelijk geprobeerd haar te bereiken toen hij zich zorgen begon te maken. De telefoon bleef rinkelen zonder antwoord, totdat hij besloot het geluid te volgen.
Het geluid kwam van een ondenkbare plaats: de liftschacht. Hij belde onmiddellijk de hulpdiensten, die rond 8:00 uur ter plaatse kwamen.
Brandweerlieden vonden Clelia’s lichaam op het dak van de lift. Ze concludeerden dat ze bij de botsing om het leven was gekomen. De pijn en het verdriet van haar vader, die als eerste de afschuwelijke realiteit onder ogen zag, waren onbeschrijflijk.
Een onderzoek is nu gaande om te achterhalen waarom de deuren van de lift opengingen terwijl de cabine zich nog op de eerste verdieping bevond.
Volgens een lokale functionaris wijst alles op een storing in het sluitsysteem van de lift. “De deur mag alleen opengaan als de cabine op de juiste verdieping staat,” aldus de functionaris.
De politie werkt samen met de brandweer om elke mogelijke oorzaak te onderzoeken, inclusief technische gebreken en menselijke fouten.
Het Amerikaanse bedrijf Kings III Emergency Communications, gespecialiseerd in noodcommunicatiediensten voor liften, verklaarde dat liften zijn ontworpen om ervoor te zorgen dat de deuren alleen openen als de liftkooi op de overloop staat. Uitzonderingen, zoals onderhoud, kunnen echter afwijkingen veroorzaken.
Experts benadrukken dat dergelijke 0ngelukken zeldzaam zijn, maar wanneer ze voorkomen, de gevolgen vaak tr@gisch zijn. Dit specifieke incident heeft geleid tot verontwaardiging en roep om strengere veiligheidsmaatregelen.
Clelia’s laatste uren waren gevuld met vreugde en hoop. Slechts enkele uren voor haar d00d, plaatste ze een foto op Instagram waarin ze poseerde in een elegante zwarte jurk met de tekst: “Dit is wat ons te wachten staat.” De post weerspiegelde haar optimisme en plannen voor de toekomst.
Clelia was een jonge vrouw met dromen en ambities. Ze werkte hard en had een passie voor dansen en sport.
Ze had net een nieuwe baan aangenomen als schoonmaakster in verschillende bed & breakfasts in de omgeving, een rol die haar in staat stelde om zelfstandig te zijn en haar liefde voor mensen te uiten.
Haar vrienden beschrijven haar als een mooi en aardig persoon, vol levenslust en plannen voor de toekomst. Ze had net een feest met vrienden bijgewoond en was van plan om later die dag nog meer vrienden te ontmoeten.
Haar laatste sociale media-post was een bewijs van haar levendige persoonlijkheid en haar voorliefde voor mode en stijl.
Sinds het nieuws over haar d00d begon te circuleren, stromen er op sociale media eerbetuigingen binnen. Vrienden en kennissen delen hun verdriet en ongeloof. Een vriend schreef: “Het was niet de bedoeling dat het zo zou gaan. Het was de bedoeling dat je al je dromen waar zou maken…”
Anderen betuigden hun medeleven en hoopten dat haar familie de kracht zou vinden om deze zware tijd door te komen. Clelia’s 0verlijden heeft niet alleen haar directe familie geraakt, maar ook de bredere gemeenschap in Fasano en daarbuiten.
De uitingen van liefde en steun die haar vrienden en familie ontvangen, laten zien hoeveel ze betekende voor de mensen om haar heen. Een ander schreef: “RIP. Hoe kan iemand sterven door zoiets?
Dan krijg je zelfs de rillingen van de zin in dit bericht die twintig uur geleden werd geschreven ‘over wat er gaat komen’.”
Een derde voegde eraan toe: “Mijn liefste, mijn hart is in een miljoen stukjes.” Terwijl een vierde zei: “Rust in vrede, lieve engel. Moge je familie deze enorme en oneerlijke pijn overleven.”
Haar liefde voor dansen en uitgaan was bekend bij iedereen die haar kende, en haar enthousiasme was aanstekelijk. Ze was ook een grote sportfan en hield ervan om actief te blijven.
De tr@gische d00d van Clelia Ditano roept veel vragen op over de veiligheid van liftsystemen en het onderhoud ervan. Dit incident onderstreept het belang van regelmatige controles en onderhoud om dergelijke 0ngelukken in de toekomst te voorkomen.
De gemeenschap rouwt om het verlies van een jonge vrouw wiens leven abrupt werd beëindigd door een vermeend technisch falen. Haar d00d dient als een pijnlijke herinnering aan de kwetsbaarheid van het leven en de noodzaak van zorgvuldige veiligheidsmaatregelen in alledaagse situaties.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.