Algemeen
Niet zo elegante foto van prinses Alexia zorgt wereldwijd voor ophef: ‘Máxima niet blij!’
De Koninklijke familie maakt deze week volop indruk op de Olympische Spelen in Parijs. Koning Willem-Alexander, Koningin Máxima, Prinses Alexia en Kroonprinses Amalia zijn regelmatig in beeld en worden niet alleen door de Nederlandse media gevolgd, maar ook door internationale pers.
Dit betekent dat de royals constant in de schijnwerpers staan, en hun aanwezigheid heeft inmiddels geleid tot nogal wat ophef, vooral na een recente foto die op de Britse pers is verschenen.
De Britse krant Daily Mail heeft een foto gepubliceerd waarop Prinses Alexia op een nogal opvallende manier in beeld is gebracht. Op de foto kauwt Alexia ‘buitengewoon nonchalant’ op een stuk kauwgom terwijl ze naar de Olympische zwemwedstrijden kijkt. Dit werd door de Britse media als ‘prinses-onwaardig’ bestempeld.
De foto toont Alexia met haar tong uit haar mond, terwijl haar moeder, Koningin Máxima, zichtbaar geïrriteerd naar haar dochter kijkt. De krant schrijft: “De beelden tonen de normaal zo kalme koningin Máxima geïrriteerd.
De bron van ergernis van de 53-jarige lijkt haar dochter, prinses Alexia, te zijn, die openlijk kauwgom kauwt terwijl ze geboeid naar de finale van de 100 meter schoolslag kijkt.”
De foto heeft veel reacties uitgelokt, vooral omdat het niet de eerste keer is dat de Koninklijke familie onderwerp van discussie is op de Spelen. Eerder werden foto’s verspreid van Willem-Alexander en Máxima die enthousiast juichten voor de Nederlandse sporters, wat volgens sommigen ‘te ver’ ging voor hun status.
Critici vinden dat Koning en Koningin zich meer ‘terughoudend’ zouden moeten opstellen, maar de ophef over de foto van Alexia lijkt de aandacht te hebben getrokken.
Het blijkt dat, ongeacht hoe de Koninklijke familie zich gedraagt of waar ze ook verschijnen, ze altijd onder een vergrootglas liggen. De foto van Alexia met de kauwgom en de bijbehorende kritieken benadrukken de uitdaging waarmee leden van het Koninklijk Huis worden geconfronteerd als ze zich in het openbaar begeven.
Het is duidelijk dat geen enkel moment van hun publieke leven onopgemerkt blijft, vooral niet met de mondiale aandacht die de Olympische Spelen met zich meebrengen.
Deze situatie onderstreept de constante druk en het gebrek aan privacy waarmee de Koninklijke familie te maken heeft. Elke actie, hoe klein ook, kan worden vastgelegd en geanalyseerd door de media, zowel binnen Nederland als daarbuiten. De kritieken over de foto van Alexia zijn daar een goed voorbeeld van, waarbij elk detail wordt uitgelicht en beoordeeld door de wereldwijde pers.
Inmiddels blijft de vraag hoe de Koninklijke familie zich zal aanpassen aan deze constante publieke controle. Of de ophef rondom deze foto de komende dagen nog meer reacties zal opleveren, is afwachten. Eén ding is zeker: het leven van de royals blijft een bron van voortdurende belangstelling en discussie.
Mother first, Queen second! Máxima of the Netherlands shoots daggers at second daughter Alexia, 19, as she pops gum while watching the Olympic swimming https://t.co/8C4Y7HJp3o pic.twitter.com/vwvHvBxaRz
— Daily Mail Online (@MailOnline) July 29, 2024
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.