Algemeen
Meest geliefde foto’s van prinses Diana gelekt op haar 67e verjaardag
Prinses Diana, een naam die synoniem staat voor medeleven en verandering, werd een internationaal symbool van liefdadigheid en menselijkheid. Haar huwelijk met Prins Charles, dat werd uitgezonden en bekeken door miljoenen mensen wereldwijd, was slechts het begin van haar diepgaande invloed op de wereld.
Diana’s vermogen om warmte en medeleven uit te stralen, ook in de meest formele instellingen, maakte haar tot een geliefde figuur, zowel binnen als buiten de koninklijke grenzen.
Diana Frances Spencer werd geboren in een adellijke familie met sterke banden met het Britse koningshuis, waardoor haar latere verloving met Charles bijna als voorbestemd leek.
Hun huwelijk in juli 1981 was een wereldwijd spektakel, met alle pracht en praal die men van een koninklijke bruiloft zou verwachten. Echter, achter de schermen was Diana’s aanpassing aan het leven in de schijnwerpers een uitdaging, waarbij haar oprechtheid en vriendelijkheid vaak botsten met de stijve koninklijke protocol.
Terwijl ze in het openbaar een beeld van gratie en kalmte uitstraalde, worstelde Diana privé met de eisen van het koninklijke leven en de ontrouw van haar echtgenoot.
Deze strijd culmineerde in een zeer openbare scheiding, die officieel werd afgerond in 1996. Deze periode in haar leven werd breed uitgemeten in de media, waardoor de sympathie voor haar persoonlijke strijd alleen maar toenam.
Het leven van Diana nam een tragische wending toen ze in augustus 1997 0verleed na een auto-ongeluk in Parijs, terwijl ze werd achtervolgd door paparazzi.
Haar plotselinge d00d veroorzaakte een wereldwijde golf van verdriet en bracht de risico’s van roem en de intensieve media-aandacht voor beroemdheden scherp in beeld. Haar begr@fenis werd bijgewoond door beroemdheden, koninklijke figuren en fans, en haar d00d werd door miljoenen over de hele wereld betreurd.
Na haar d00d bleef Diana’s impact voelbaar door haar uitgebreide liefdadigheidswerk. Ze had een blijvende invloed op verschillende goede doelen, vooral die gericht op de bestrijding van landmijnen en de ondersteuning van kinderen en mensen met HIV/AIDS.
Haar benadering heeft de koninklijke familie blijvend veranderd, waardoor latere generaties royals meer betrokken raakten bij humanitaire kwesties.
Prins William en Prins Harry hebben de compassie en toewijding van hun moeder geërfd, zoals blijkt uit hun eigen liefdadigheidsinitiatieven en publieke diensten.
Ze hebben niet alleen de tradities van hun moeder voortgezet, maar ook haar naam en spirituele nalatenschap doorgegeven aan hun kinderen, wat de blijvende invloed van Diana op toekomstige generaties onderstreept.
Het standbeeld van Prinses Diana, onthuld in Kensington Palace op haar 60e verjaardag in 2021, staat als een blijvend eerbetoon aan haar leven en werk. Het is een plek van reflectie voor velen die zich haar nalatenschap herinneren en waarderen.
De geschiedenis van Prinses Diana is er een van buitengewone openbare dienstverlening, gekenmerkt door zowel hoogtepunten als dieptepunten.
Haar levensverhaal weerspiegelt de complexiteit van haar karakter en de diepe indruk die ze heeft achtergelaten op de wereld. Haar levenswerk en persoonlijke offers blijven een bron van inspiratie voor velen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.