Algemeen
Dit is het perfecte vrouwenlichaam per land – wat vind je van Nederland?
Schoonheid is een concept dat net zo divers en uniek is als de talrijke culturen die het definiëren. Deze variatie in schoonheidsnormen werd in 2014 op een indrukwekkende en inzichtelijke manier geïllustreerd door een simpel, maar krachtig experiment van journaliste Esther Honig.
Zij stuurde haar eigen portretfoto naar grafische ontwerpers over de hele wereld met een simpele opdracht: “Maak mij mooi.” Dit fascinerende project bracht de subjectieve en cultureel bepaalde aard van schoonheid aan het licht, en onthulde de diepgaande invloed van culturele en maatschappelijke verwachtingen op onze perceptie van schoonheid.
Schoonheid
Het experiment van Honig werd snel een virale sensatie en inspireerde anderen om het concept verder te verkennen. Personen zoals Priscilla Yuki Wilson, een vrouw van gemengde afkomst, en Marie Southward, die een plus-size perspectief introduceerde, namen de uitdaging aan.
Hun deelname verrijkte het debat over inclusiviteit binnen de schoonheidsnormen, waardoor een bredere discussie over universele versus lokale schoonheidsstandaarden ontstond.
Het project kreeg nog een extra dimensie toen OnlineDoctor.SuperDrug.com, in samenwerking met het contentmarketingbureau Fractl, een vergelijkbaar initiatief lanceerde door een stockfoto van een vrouw in ondergoed naar ontwerpers in 18 verschillende landen te sturen, met de vraag deze aan te passen aan de lokale schoonheidsstandaarden.
Interpretaties
De uitkomsten van deze experimenten waren verbazingwekkend divers en toonden duidelijk de variatie in schoonheidsnormen wereldwijd:
Filippijnen:
De aanpassingen benadrukten een voorkeur voor een slank figuur en donker haar, wat reflecteert hoe lichamelijke vorm en haarkleur cultureel bepaalde schoonheidskenmerken kunnen zijn in de Aziatische regio.
Verenigde Staten:
Kenmerkend waren de dijbeenopening, een plattere buik, en een sterk bewerkt gezicht, wat de nadruk legt op de hoge waarde die wordt gehecht aan jeugd en slankheid in de Amerikaanse schoonheidsindustrie.
China:
Dit land leverde de meest drastische veranderingen op, waarbij het gewicht van het model aanzienlijk werd verminderd en grote aanpassingen werden gedaan aan het gezicht en de algehele uitstraling, wat de extreme schoonheidsnormen daar onderstreept.
Colombia en Spanje:
Beiden behielden een ronder figuur, wat kan wijzen op een meer ontspannen houding ten opzichte van de lichaamsvorm en een waardering voor vollere vormen.
Italië:
Net als China toonde Italië een voorkeur voor extreme slankheid, weerspiegelend de invloed van mode- en ontwerpstandaarden die vaak uit deze regio komen.
Nederland:
De aanpassingen omvatten lichter haar en dunnere benen, wat kan duiden op een regionale voorkeur voor lichtheid en slankheid.
Elk van deze voorbeelden toont aan dat wat als mooi wordt beschouwd enorm kan variëren afhankelijk van geografische en culturele contexten.
Diversiteit
Deze reeks afbeeldingen benadrukt de subjectieve en vaak tegenstrijdige natuur van schoonheidsnormen wereldwijd. Wat in het ene land als hoogst aantrekkelijk wordt gezien, kan in een ander land minder begeerd zijn.
Deze visuele representaties bevestigen dat schoonheidsnormen dynamisch zijn en sterk worden beïnvloed door lokale culturen, sociale normen en zelfs economische factoren.
Nederland is opnieuw geraakt door een emotionele boodschap van Peter Gillis. De ondernemer en realityster, jarenlang het onmiskenbare gezicht achter Nederlandse vakantieparken én het populaire programma Massa is Kassa, heeft afscheid genomen van een plek die decennialang het middelpunt van zijn leven vormde. Het gaat niet om het loslaten van een persoon, maar om het vaarwel zeggen tegen een thuisbasis en levenswerk dat voor hem symbool stond voor familie, doorzettingsvermogen en een tijdperk dat onlosmakelijk met zijn naam verbonden is.
“Dit afscheid komt veel te vroeg voor mij,” liet Gillis weten, zichtbaar aangeslagen. Het zijn woorden die bij veel kijkers direct binnenkomen. Want wie Peter Gillis al jaren volgt, weet dat zijn parken en alles wat daarbij hoorde voor hem nooit slechts vastgoed waren. Het waren plekken waar hij leefde, werkte, plannen smeedde en herinneringen opbouwde. Waar successen werden gevierd, maar waar ook moeilijke momenten hun sporen nalieten. Dat juist dit hoofdstuk nu definitief wordt afgesloten, voelt voor velen als het einde van een tijdperk dat ze jarenlang van dichtbij hebben gevolgd.
Meer dan een zakelijke beslissing
Na jaren van twijfelen, uitstellen en innerlijke strijd heeft Gillis de knoop doorgehakt. De beslissing voelt allesbehalve zakelijk. “Dit is meer dan stenen en cijfers. Dit is mijn leven,” liet hij weten. Die uitspraak zegt veel over de emotionele lading van het besluit. Voor Gillis was zijn werk geen baan die hij aan het einde van de dag achter zich liet, maar een manier van leven die alles omvatte.
Mensen uit zijn directe omgeving vertellen dat er niet één duidelijke reden was voor dit afscheid, maar een opeenstapeling van omstandigheden. Juridische procedures, bestuurlijke druk, stijgende kosten en de constante publieke aandacht maakten het steeds lastiger om door te gaan. De energie die het vergde, begon zwaarder te wegen dan wat het hem nog bracht. Toch bleef hij lang hopen op een andere uitkomst. “Hij wilde nog door,” vertelt een naaste. “Maar op een gegeven moment moet je erkennen dat iets niet meer haalbaar is, hoe graag je ook zou willen.”
Een laatste ronde langs herinneringen
Ingewijden vertellen dat Peter Gillis onlangs bewust nog een laatste ronde maakte langs plekken die voor hem veel betekenis hebben gehad. Kantoren waar plannen werden gesmeed, ruimtes waar medewerkers samenkwamen en plekken waar familieverhalen ontstonden. Het was geen haastig afscheid, maar een moment van stilstaan. Bij een van die momenten zou hij hebben gezegd: “Hier begon het allemaal voor mij. Hoe laat je zoiets los?”
Die vraag raakt een universeel gevoel. Afscheid nemen van iets dat zo’n groot deel van je identiteit vormt, is voor niemand eenvoudig. Zeker niet als dat levenswerk jarenlang in de openbaarheid heeft gestaan en door miljoenen mensen is gevolgd. Voor veel kijkers voelt het alsof ze zelf een stukje los moeten laten, omdat ze Gillis’ reis van dichtbij hebben meegemaakt.
Steun en verdriet in de directe kring
Binnen zijn familie en directe kring overheerst begrip en steun, maar ook verdriet. Mensen zien hoe zwaar dit besluit hem valt. “Hij probeert sterk te blijven,” klinkt het, “maar dit raakt hem diep.” Het onderstreept dat dit afscheid geen simpele zakelijke overdracht is, maar een emotioneel proces waarin tijd nodig is om alles een plek te geven.
Peter Gillis heeft altijd de reputatie gehad van een harde werker met een dikke huid. Iemand die tegenslagen het hoofd bood en bleef doorgaan, ook als het tegenzat. Juist daarom raakt dit moment zo. Het laat een andere kant zien: die van iemand die moet erkennen dat niet alles maakbaar is, hoe groot de wilskracht ook is.
Publieke reacties: het einde van een tijdperk
Op sociale media stromen de reacties binnen. Sommigen spreken letterlijk van “het einde van een tijdperk”. Anderen steken Gillis een hart onder de riem en prijzen zijn doorzettingsvermogen en ondernemersmentaliteit. Er zijn ook mensen die terugblikken op de impact die hij heeft gehad op de recreatiesector en op televisie. Wat men ook van hem vindt, één ding is duidelijk: dit afscheid laat niemand onberoerd.
Voor veel kijkers voelde Massa is Kassa als meer dan alleen een realityprogramma. Het bood een inkijkje in een wereld van ondernemen, familiebanden en conflicten, maar ook van humor en herkenbaarheid. Het vertrek van Gillis uit deze omgeving voelt daarom als het sluiten van een boek dat jarenlang een vaste plek had in de Nederlandse huiskamers.
Terugkijken en vooruitzien
Hoewel het hoofdstuk nu wordt afgesloten, blijft de vraag wat de toekomst brengt. Gillis zelf heeft zich daar nog niet uitgebreid over uitgesproken. Voorlopig lijkt de focus vooral te liggen op verwerken, loslaten en rust vinden. Mensen uit zijn omgeving benadrukken dat hij tijd nodig heeft om alles te laten bezinken. “Dit doe je niet zomaar,” klinkt het. “Hier moet je doorheen groeien.”
Wat vaststaat, is dat de erfenis van zijn werk blijft bestaan. De herinneringen, de verhalen en de momenten die hij samen met zijn familie en medewerkers heeft opgebouwd, verdwijnen niet met één beslissing. Ze blijven onderdeel van wie hij is en van hoe mensen hem herinneren.
Een menselijk moment
Dit afscheid laat vooral zien dat achter de ondernemer en televisiester een mens schuilgaat. Iemand die net als ieder ander moeite heeft met loslaten, met het afsluiten van een periode die bepalend was voor zijn leven. Het maakt het verhaal van Peter Gillis menselijker dan ooit.
Voor kijkers en volgers voelt dit moment als een pauze, een adempauze na jaren van constante beweging. Of er nog nieuwe hoofdstukken volgen, zal de tijd leren. Voor nu overheerst vooral het besef dat een belangrijk deel van zijn levensverhaal is afgesloten.
En dat maakt dit afscheid zo beladen. Niet alleen voor Peter Gillis zelf, maar ook voor iedereen die zijn reis jarenlang van dichtbij heeft gevolgd. Het boek gaat dicht — en dat laat een stille echo achter.