Algemeen
Zoon van wereldster overlijdt twee weken na tragisch ongeval in de rivier.
Levi Wright, de jonge zoon van rodeoster Spencer Wright, is 0verleden. De driejarige jongen 0verleed na het oplopen van een traumatisch hersenl*tsel door een bijna-verdr!nkingsincident op 21 mei.
Levi werd opgenomen in een z!ekenhuis in Salt Lake City nadat hij per 0ngeluk een speelgoedtractor in een rivier nabij het huis van de familie had gereden op 21 mei. De lokale wetshandhavers vonden Levi bewustel00s ongeveer een mijl stroomafwaarts.
Hoewel hij aanvankelijk hersend00d werd verklaard en niet verwacht werd te overleven, begon de jongen tekenen van verbetering te vertonen.
“LEVI IS WAKKER GEWORDEN! Ik ben geschokt, we weten niet veel, maar de dokter zei dat het oké was om daar enthousiast over te zijn en DAT BEN IK! Mijn baby is zo sterk!” schreef zijn moeder Kallie Wright op Facebook.
Helaas waren de resultaten van een MRI de volgende dag “niet goed.”
“We zijn kapot, maar het zijn slechts beelden die een bepaalde kwaliteit van leven suggereren. Onze echte graadmeter zal zijn wat Levi de komende dagen doet,” deelde Kallie.
Terwijl Levi in het z!ekenhuis v0cht, bleven zijn familie en vrienden om gebeden vragen.
Op 2 juni deelde Kallie hartverscheurend nieuws.
“Na meerdere slapeloze nachten, veel onderzoek, meerdere
gesprekken met ’s werelds beste neurologen en miljoenen gebeden
staan we hier tegenover onze grootste angst,” schreef ze.
“Levi toonde ons net genoeg om ons tijd te geven voor dit alles. We baden dat deze tekenen hem waren die de verwachtingen trotseerden en ons bewezen dat hij hier wilde blijven, maar nu zien we dat hij ons tijd wilde geven om vrede te vinden met het laten gaan.”
Na talloze tests, scans en consultaties besloot de familie Wright om Levi van de beademing te halen.
De volgende dag, op 3 juni, bevestigde een familievriend, Mindy Sue Clark, op Facebook dat Levi was 0verleden.
“Ik kan niet eens beginnen uit te leggen hoe zwaar de afgelopen twee weken zijn geweest. Vanaf het moment dat mijn telefoon ging op de avond van zijn 0ngeluk, tot gisteravond toen ik het bericht kreeg dat hij moest gaan. I
k wil me niet concentreren op het slechte of verdrietige, ook al voelt het alsof iemand mijn hart eruit heeft gerukt en het recht voor mijn ogen heeft fijngeknepen.
Ik wil me richten op de vele wonderen die we allemaal in die 12 dagen hebben mogen meemaken.”
“De meest perfecte driejarige die er ooit was. Zo perfect dat we
hem niet mochten houden. Deze babyjongen heeft de afgelopen 12
dagen bergen verzet.
Hij bracht zoveel mensen samen. In een wereld die zo donker is, kregen we licht te zien dankzij een kind. Hij is alles wat zijn moeder en vader ooit hadden kunnen wensen.”
Onze gebeden gaan uit naar de familie Wright in deze extreem moeilijke tijd.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.