Algemeen
Vreselijk verdriet voor Kees Stevens: ”Mijn hart huilt”
Op deze maandagochtend is er triest nieuws naar buiten gekomen. Kees Stevens, de echtgenoot van zanger John de Bever, heeft via zijn Instagram-pagina bekendgemaakt dat zijn oma, Oma Miep, is 0verleden.
Kees deelde dat zijn oma een lange en zware lijdensweg heeft doorgemaakt.
Een Jaar van Zware Tegenslagen
Kees Stevens vertelde een jaar geleden in een interview met De Telegraaf dat zijn oma ernstig z!ek was. “Dat kwam vreselijk hard binnen,” vertelde hij destijds.
Het nieuws was extra zwaar omdat Kees zijn oma niet alleen als zijn grootmoeder, maar ook als een moederfiguur beschouwde.
Kees heeft geen contact meer met zijn eigen ouders, en zijn vader 0verleed vorig jaar op 86-jarige leeftijd.
Kort na het 0verlijden van zijn vader kreeg Kees te horen dat zijn oma longk*nker had, met uitgebreide uitzaaiingen.
De artsen hadden al een tijd geleden besloten om geen verdere behandeling meer in te zetten, wat een zeer moeilijke periode voor de familie inluidde.
Een Emotioneel Afscheid
Op Instagram deelde Kees een foto van zichzelf samen met zijn
oma, vergezeld van een emotionele boodschap. “Je was m’n Oma Miep,
vriendin en vertrouwenspersoon.
Ik hield van niemand meer dan van jou. Mijn hart huilt maar ben blij dat je geen pijn meer hebt,” schreef hij.
Hij drukte zijn hoop uit dat er een hiernamaals bestaat waar zijn oma weer herenigd kan worden met zijn opa.
“Bedankt samen voor alles wat jullie hebben gedaan voor mij. Door jullie ben ik wie ik nu ben. Met trots was je ‘Oma Worssie’. Wat zal ik je missen.❤”
In zijn bericht tagde Kees ook zijn man John de Bever, die Oma Miep natuurlijk ook goed kende en liefhad. John de Bever deelde het bericht van Kees eveneens op zijn eigen Instagram-pagina, waarmee hij zijn medeleven en steun betuigde.
Herinneringen aan Oma Miep
Oma Miep was een centrale figuur in het leven van Kees Stevens. Haar invloed en liefde hebben hem gevormd tot de persoon die hij vandaag de dag is.
De sterke band die hij met haar had, blijkt duidelijk uit de woorden die hij in zijn emotionele post gebruikte. Kees benadrukte hoe belangrijk zij voor hem was, niet alleen als oma maar ook als vriendin en vertrouwenspersoon.
Het verlies van Oma Miep is een groot gemis voor Kees, vooral omdat hij haar zag als zijn moederfiguur.
Haar 0verlijden markeert het einde van een tijdperk waarin zij een bron van steun en liefde was voor hem, vooral in moeilijke tijden zoals na het verlies van zijn vader en het gebrek aan contact met zijn biologische ouders.
Steun en Troost
De steun en troost die Kees ontvangt van zijn man John en hun volgers op social media zijn van onschatbare waarde.
De vele reacties op hun Instagram-berichten getuigen van de warmte en het medeleven van hun fans en vrienden.
Dit soort steun kan helpen bij het verwerken van het verdriet en het bieden van een gevoel van gemeenschap in tijden van rouw.
Een Leven Gevierd
Hoewel het een tijd van verdriet is, is het ook een moment om
het leven van Oma Miep te vieren. Haar impact op Kees en de liefde
die zij hem gaf, zijn blijvende erfenissen die hij zal
koesteren.
De herinneringen aan haar liefde, wijsheid en steun zullen Kees blijven inspireren en troost bieden in de komende dagen.
De Toekomst
Het verlies van Oma Miep zal altijd een leegte achterlaten in het leven van Kees Stevens en John de Bever. Toch zullen zij haar blijven eren door de herinneringen aan haar levendig te houden en de lessen die zij hen heeft geleerd, voort te zetten.
Het is duidelijk dat Oma Miep een blijvende indruk heeft achtergelaten op iedereen die haar kende, en haar nalatenschap zal voortleven in de harten van haar geliefden.
Met dit afscheid begint een nieuwe fase voor Kees, een fase waarin hij verder zal moeten zonder de fysieke aanwezigheid van zijn geliefde oma, maar met haar spirituele begeleiding en de herinneringen aan de liefde en steun die zij hem altijd gaf.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.