Algemeen
Moeder hoort dat zoon klasgenoten heeft gepest – haar controversiële straf verdeelt het internet
Pesten is een verafschuwde kwestie over de hele wereld, maar het is een probleem dat helaas diepgeworteld is in de samenleving.
Het is belangrijk om kinderen vanaf zeer jonge leeftijd te leren dat pesten in welke vorm dan ook onacceptabel is, en dit is een les die de meeste ouders en leraren proberen te benadrukken.
Echter, het is praktisch onmogelijk om het volledig uit te roeien, dus wat doe je als een kind betrapt wordt op het pesten van een ander?
Nou, een moeder uit Texas had een nogal controversiële methode om haar zoon te straffen nadat ze had gehoord dat hij andere kinderen in zijn klas “idioten” en “stom” had genoemd. De vrouw, alleen bekend als Star, heeft het internet doen opschudden met haar keuze voor berisping.
Volgens de Britse krant The Daily Star wilde de moeder het gedrag van haar zoon uitroeien en, nadat ze genoeg had van zijn streken, bedacht ze haar eigen vorm van terechtwijzing.
Ze vertelde aan ABC13 dat ze een “ouderwetse ouder” is die gelooft in sterke morele waarden.
“Ik verwen mijn kinderen niet. Ik maak de wereld niet mooier voor ze”, zei ze.
In plaats van hem simpelweg te berispen, of hem zelfs op te dragen om excuses aan te bieden aan de getroffen kinderen, besloot Star om haar zoon een t-shirt aan te trekken met de tekst “IK BEN EEN PESTKOP”.
Ze maakte vervolgens foto’s van hem voordat hij naar school ging en plaatste die op Facebook zodat iedereen het kon zien.
Natuurlijk heeft haar beslissing gemengde reacties opgeroepen. Veel mensen steunen haar keuze voor een strenge straf, hoewel anderen vinden dat ze misschien te ver is gegaan.
Om mensen ervan te verzekeren dat ze het niet op Facebook heeft geplaatst om haar zoon te vernederen, vertelde Star aan ABC13: “Ik heb het geplaatst om contact te leggen met de ouders van kinderen die mijn zoon misschien heeft gepest, zodat elk van hen persoonlijke excuses zou kunnen krijgen.”
Ze verwijderde later de post na negatieve reacties, maar ze blijft achter haar beslissing staan.
“Ik wilde weten wat hij ervan geleerd had en hij zei: ‘Ik heb geleerd dat ik het gevoel niet leuk vond en ik wil niet dat iemand anders zich zo voelt vanwege mij. Dat is precies wat ik wilde dat hij eruit haalde.'”
Deskundigen geloven dat de acties van Star meer kwaad dan goed kunnen doen, maar de moeder zelf beweert dat haar zoon al beter gedrag vertoont.
“Hij zal het overleven. En hij behandelt zijn zussen al beter. Hij behandelt zijn neefjes en nichtjes al beter. Hij heeft ervan geleerd. Dat is het enige dat telt,” zei ze.
Star’s acties zijn zeker controversieel, maar als haar zoon zijn gedrag heeft verbeterd, heeft hij misschien een les geleerd die alle kinderen op een bepaald moment moeten leren. Wat denk je? Ging Star te ver? Laat ons weten wat je ervan vindt in de reacties.
Ondertussen, deel dit artikel om je steun te tonen voor de anti-pestbeweging. Samen kunnen we werken aan een toekomst waarin pesten tot een absoluut minimum wordt beperkt.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.