Algemeen
Net binnen: Kylian Mbappé doet niet mee tegen Nederland
De grote vraag voorafgaand aan het EK-duel tussen Nederland en Frankrijk in Leipzig is of Kylian Mbappé aan de aftrap zal verschijnen. De 25-jarige steraanvaller heeft een gebroken neus, waardoor zijn inzetbaarheid onzeker is. Franse media melden dat Mbappé waarschijnlijk op de bank zal beginnen. Bondscoach Didier Deschamps staat voor een lastige keuze of hij het risico moet nemen om zijn sterspeler in te zetten of niet.
Alternatieven voor Mbappé in de Aanval
Indien Mbappé niet speelt, heeft Frankrijk verschillende alternatieven voor de centrale positie in de aanval. We bespreken drie mogelijke vervangers: Olivier Giroud, Randal Kolo Muani en Marcus Thuram.
Olivier Giroud: Het Laatste Kunstje
Olivier Giroud is een naam die niet onbekend is in het voetbal. Ooit twijfelde zelfs FC Utrecht aan zijn kwaliteiten, met het oordeel dat hij “balvast, maar niet explosief” was. Giroud speelde destijds in het tweede team van Grenoble in de Franse Ligue 2. Een transfer naar Utrecht kwam er niet; de club koos voor Marc-Antoine Fortuné.
Giroud klom langzaam op via Grenoble en Tours en debuteerde op 23-jarige leeftijd bij Montpellier op het hoogste niveau. Zijn carrière bracht hem daarna bij topclubs als Arsenal, Chelsea en AC Milan.
In 2018, tijdens het WK, verving Giroud de verbannen Karim Benzema als spits voor Frankrijk. Ondanks dat Frankrijk de wereldtitel veroverde, was Giroud onderwerp van discussie omdat hij geen enkele keer scoorde en geen van zijn doelpogingen op doel was. Na dit EK verruilt de 37-jarige Giroud AC Milan voor Los Angeles FC, wat waarschijnlijk zijn laatste kunstje als international zal zijn. Inmiddels is hij de topscorer aller tijden van Frankrijk met 57 goals. “Hij verdient erkenning,” aldus teamgenoot Antoine Griezmann. “Hij is de ideale teamspeler.”
Randal Kolo Muani: De Misser die Blijft Achtervolgen
Randal Kolo Muani beleefde een pijnlijk moment tijdens de WK-finale van 2022 tegen Argentinië. In de slotseconde van de verlenging kreeg hij een enorme kans om de wedstrijd te beslissen, maar zijn schot werd gestopt door de Argentijnse keeper Emiliano Martínez. Deze misser achtervolgt hem nog steeds. “Ik krijg er nog altijd een brok van in mijn keel,” zei Kolo Muani.
De 25-jarige aanvaller brak door in de Ligue 1 bij Nantes en maakte daarna indruk bij Eintracht Frankfurt. Vorig jaar maakte Paris Saint-Germain hem voor 75 miljoen euro over, plus 15 miljoen euro aan bonussen. Bij PSG was hij niet zeker van een basisplaats, maar het vertrek van Mbappé naar Real Madrid biedt hem nieuwe kansen.
Marcus Thuram: Aardje naar Zijn Vaartje
Marcus Thuram, zoon van de legendarische verdediger Lilian Thuram, heeft de voetbaltalenten van zijn vader geërfd. Lilian Thuram werd wereldkampioen in 1998 en Europees kampioen in 2000. Marcus werd geboren in Parma, Italië, waar zijn vader toen speelde.
Anders dan zijn vader, is Marcus een aanvaller. Hij staat ook bekend om zijn maatschappelijke betrokkenheid. Tijdens een recente persconferentie uitte hij samen met Mbappé zijn zorgen over de winst van het radicaal-rechtse Rassemblement National (RN) bij de Europese Parlementsverkiezingen.
Op het veld heeft Marcus Thuram zich opgewerkt via FC Sochaux-Montbéliard en En Avant de Guingamp naar Borussia Mönchengladbach in de Bundesliga. Hij verdiende een transfer naar Internazionale, waar hij mede dankzij dertien goals kampioen werd. Tijdens de WK-finale van 2022 verving hij Giroud en begon hij aan de linkerkant in de wedstrijd tegen Oostenrijk. Thuram is ook een optie om centraal te spelen, mocht Mbappé vanavond niet kunnen starten.
Verwachtingen voor de Wedstrijd
De afwezigheid van Kylian Mbappé zou een groot gemis zijn voor Frankrijk, maar de ploeg heeft genoeg talentvolle spelers om zijn plaats in te nemen. Met alternatieven zoals Olivier Giroud, Randal Kolo Muani en Marcus Thuram, heeft Didier Deschamps meerdere opties om het aanvallende gat op te vullen.
De wedstrijd tegen Nederland belooft spannend te worden. Oranje heeft een sterke ploeg en zal zeker profiteren van de mogelijke afwezigheid van Mbappé. Voor Frankrijk is het belangrijk om met een solide opstelling te beginnen en de juiste vervanger voor Mbappé te kiezen om hun aanvallende kracht te behouden.
Conclusie
Het EK-duel tussen Nederland en Frankrijk in Leipzig draait om meer dan alleen de vraag of Kylian Mbappé zal spelen. Frankrijk heeft voldoende alternatieven in de aanval, waaronder ervaren spelers zoals Olivier Giroud en jong talent zoals Randal Kolo Muani en Marcus Thuram. De keuze van Didier Deschamps zal cruciaal zijn voor de uitkomst van de wedstrijd.
Of Mbappé nu speelt of niet, Frankrijk blijft een formidabele tegenstander voor Nederland. De kijkers kunnen zich voorbereiden op een boeiend en competitief duel tussen twee topteams in Europa.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.