Algemeen
Kusjes van een hond kunnen leiden tot ernstige gezondheidsrisico’s – maar huisdiereigenaren blijven het risico nemen
Ondanks dat veel mensen weten waar de tong van hun huisdier is geweest, kunnen maar weinigen een kus van een schattige hond of kat weerstaan.
Wat veel mensen echter niet weten – of misschien niet interesseert – is dat het toestaan dat een hond of kat je gezicht likt, kan leiden tot ernstige bacteriële infecties. Deze infecties kunnen leiden tot mogelijk verlies van ledematen en in sommige gevallen zelfs fataal zijn.
Gevaarlijke Kussen
Mensen hebben verschillende meningen over het laten likken van hun mond door hun huisdier. De ene groep zegt enthousiast “geef me nog eentje”, terwijl de andere groep liever “nee bedankt” zegt. Hoewel puppy- en kattenkusjes schattig kunnen lijken, is het minder schattig als je bedenkt waar de tong van het dier allemaal is geweest – zoals in hun onderstreek of in met poep besmeurd gras.
Wanneer je harige vriend een schone plek van je huid likt, kan wat hij achterlaat levensbedre!gend zijn voor mensen. Een TikTok-gebruiker met de naam “medexplained2you”, een physician’s assistant (PA), waarschuwt in een video: “Kus jij je hond op de mond? Indien ja, dan is het tijd om te stoppen.” Hij vermeldt echter ook op zijn profiel: “geen professioneel medisch advies”.
Risico op Infecties
De TikTok-gebruiker legt uit: “Je kunt er zelfs je ledematen door verliezen. Ik maak helaas geen grapje, want je hond op de mond kussen kan een infectie veroorzaken met iets dat Capnocytophaga Canimorsus heet.” Volgens de Centers for Disease Control and Prevention (CDC) is Capnocytophaga een bacterie die leeft in de mond van honden en katten. Deze bacteriën, waar de dieren immuun voor zijn, kunnen zich verspreiden naar mensen via krassen, beten en andere vormen van nauw contact.
Ernstige Complicaties
Een infectie met Capnocytophaga kan ernstige complicaties veroorzaken, waaronder een hartaanval, nierfalen en gangreen. Bij sommige mensen kunnen vingers, tenen of zelfs ledematen geamputeerd moeten worden als gevolg van de infectie. Het CDC meldt dat mensen die de infectie hebben, binnen drie tot vijf dagen symptomen beginnen te vertonen. Ongeveer 3 op de 10 mensen die een ernstige infectie (zoals sepsis) ontwikkelen, zullen sterven.
Hoewel het zeldzaam is, kan de infectie snel verergeren en fataal zijn bij mensen met een verzwakt immuunsysteem, zoals ouderen, mensen die veel alcohol gebruiken en mensen zonder milt.
Bekende Gevallen
Er zijn enkele gevallen geweest die veel aandacht hebben gekregen. In augustus 2022 overleed de Zuid-Afrikaanse actrice Charlbi Dean onverwacht door bacteriële sepsis, mogelijk veroorzaakt door een infectie na de verwijdering van haar milt in 2009. De lijksch0uwer kon echter niet bevestigen of de infectie door een dier was veroorzaakt.
In 2019 werden bij Marie Trainer uit Ohio beide handen en benen geamputeerd na een zeldzame infectie doordat haar Duitse herder puppy aan een open wond likte. Ondanks deze ervaring, wilde Trainer haar honden niet wegdoen en liet ze hen zelfs in het z!ekenhuis bezoeken.
In juni 2018 werden in Wisconsin twee gevallen van Capnocytophaga canimorsus gemeld. Sharon Larson, 58, uit Milwaukee stierf na een klein kneepje van haar hond. Greg Manteufel, 48, uit West Bend, moest zijn beide handen en onderbenen laten amputeren na contact met honden, zonder gebeten te zijn.
Wat Te Doen?
De TikTok-gebruiker adviseert: “Waarom vermijd je al die problemen niet en stop je met je hond op de mond te kussen. Lijkt me een makkelijke oplossing.” Veel dierenliefhebbers spotten echter met dit advies en geven aan dat ze het risico accepteren.
Reacties variëren van: “Ik doe het al 60 jaar en ik heb nog steeds al mijn ledematen!!” tot: “Ik zal nooit stoppen. Het zijn geen honden, het zijn mijn kinderen.” Sommigen vinden humor in de post en vergelijken de mond van honden met die van mensen.
Verschillende Standpunten
Sommige mensen waardeerden het advies van de TikTok-gebruiker: “Absoluut mee eens! Ik kan niet geloven dat mensen honden zelfs de mond van kinderen laten kussen.” Anderen vonden het schattig als honden baby’s op de mond kussen en vonden het advies overdreven.
Wat Denk Jij?
Wat vinden jullie ervan? Ga je ermee akkoord of ben je ertegen dat honden mensen op de mond likken? Het is een persoonlijke keuze, maar het is belangrijk om je bewust te zijn van de mogelijke risico’s.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.