Algemeen
Heftige doodsoorzaak bekendgemaakt Moeder van Kees Momma, bekend van docu Kees vliegt uit
Henriëtte Momma, bekend van de televisie en geliefd bij vele Nederlanders, is eind vorige maand op 90-jarige leeftijd 0verleden.
Miljoenen mensen leerden haar kennen als de zorgzame en liefdevolle moeder van de autistische kunstenaar Kees Momma.
Belangrijke Rol in Bekroonde Documentaires
Henriëtte Momma speelde een cruciale rol in de bekroonde documentaires “Het beste voor Kees” en “Kees vliegt uit”.
Monique Nolte, de maker van beide documentaires, verklaart: “Zij heeft er alles aan gedaan om Kees een mooi en zo goed mogelijk leven te geven. Het is nu de vraag hoe hij het zonder haar gaat redden.” Nolte sprak met deze site over de impact van Henriëtte’s 0verlijden op Kees en zijn familie.
Wie is Kees Momma?
Kees Momma, een autistische man van inmiddels bijna 50 jaar, werd tien jaar geleden bekend door een ontroerende documentaire over hem en zijn ouders.
De film toont de beschermende, maar verouderende ouders van Kees en de worstelingen die hij ervaart met zijn autisme. Kees woont bij zijn ouders en heeft een eigen chalet in hun tuin.
De documentaire laat zien hoe zijn ouders dag en nacht voor hem klaarstaan en hoe ze proberen hem te beschermen tegen de prikkels van de ‘boze buitenwereld’ die hem angstig en depressief maken.
Impact en Bekendheid
De eerste documentaire, waarin onder andere een spraakmakende
scheldtirade van Kees over Duitsers te zien is, maakte hem in één
klap tot een bekende Nederlander.
Dit fragment werd miljoenen keren bekeken op sociale media en platforms zoals Dumpert. Het liet ook zien hoe Henriëtte met engelengeduld en veel liefde haar zoon probeerde te kalmeren.
Henriëtte oogstte daarmee veel lof en bewondering. Monique Nolte noemt het 0verlijden van Henriëtte “een groot verlies voor Kees en zijn familie”.
Een Sterke Persoonlijkheid
Monique Nolte vertelt: “De moeder van Kees was een ongelooflijk sterke persoonlijkheid met een duidelijke missie.
In een tijd waarin we nog weinig wisten over autisme, wist zij Kees te helpen zich te ontwikkelen door te focussen op zijn talenten, zoals tekenen, schilderen en schrijven. Hierdoor heeft Kees zich op een bijzondere manier kunnen ontplooien.”
De sterke band tussen Kees en zijn moeder leidde ertoe dat Kees zeer afhankelijk van haar werd. Nolte legt uit: “Kees is in zijn leven helemaal vergroeid geraakt met zijn moeder.
Haar 0verlijden heeft dan ook een grote impact op Kees. De gezinssituatie verandert nu drastisch en Kees moet een manier zien te vinden om daarmee om te gaan.”
Toekomstige Documentaires
Monique Nolte werkt momenteel aan een nieuwe documentaire die laat zien hoe Kees met het verlies van zijn moeder omgaat en hoe hij nu op zijn eigen benen staat.
Nolte wil nog niet te veel prijsgeven, maar geeft aan: “Hij
heeft natuurlijk veel verdriet, maar het gaat naar omstandigheden
goed met Kees.”
Er zijn in totaal twee nieuwe documentaires over Kees Momma in de maak. Een van de films is een direct vervolg op de bekroonde documentaire “Kees vliegt uit”.
Deze film richt zich op de overgangsperiode waarin Kees volledig zelfstandig gaat wonen. Nolte licht toe: “Kees vliegt uit eindigt met het nieuws dat Kees op zichzelf gaat wonen, maar uiteindelijk is hij toch nog thuis blijven wonen.”
Zelfstandig Wonen
In het tweede deel zien we hoe Kees echt op eigen benen komt te staan en hoe dat proces is geweest voor zijn moeder.
“De nieuwe film zal tonen hoe Kees zich aanpast aan het zelfstandig wonen en hoe zijn broers zich meer met zijn zorg moeten bezighouden. Dit alles maakt deel uit van het complexe proces van afscheid nemen en verdergaan,” aldus Nolte.
Verwachte Releasedata
De eerste nieuwe documentaire over Kees Momma wordt verwacht volgend jaar uit te komen op Videoland.
De tweede documentaire volgt waarschijnlijk een jaar later. Deze films zullen een diepgaand inzicht bieden in het leven van Kees Momma en de impact van het verlies van zijn moeder op zijn leven.
Henriëtte Momma’s overlijden markeert een belangrijk keerpunt in het leven van Kees. Haar toewijding en liefde hebben een blijvende invloed gehad op Kees’ leven en zijn vermogen om zijn talenten te ontwikkelen ondanks de uitdagingen van autisme.
Haar nalatenschap leeft voort in de liefde en zorg die ze aan haar zoon gaf, en in de documentaires die haar buitengewone toewijding aan haar familie vastleggen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.