Algemeen
Beerput Joost Klein gaat open: ‘Dit gebeurde tijdens opnames voor de clip van Europapa!’
Joost Klein is tijdens het Eurovisie Songfestival gediskwalificeerd vanwege een incident met een cameravrouw backstage.
Hoewel de precieze details van het voorval nog altijd onduidelijk zijn, was de European Broadcasting Union (EBU) van mening dat de situatie zo ernstig was dat Nederland niet door mocht gaan naar de finale.
Véras Fawaz: Inzicht in de Samenwerking met Joost Klein
De 30-jarige Véras Fawaz, die de videoclip voor Joost Kleins nummer “Europapa” regisseerde, heeft in de podcast “The Bigger Picture” onthuld dat Joost moeilijk in de omgang kan zijn. Fawaz vertelt: “Hij vindt het soms lastig om met mensen om te gaan.
Hij is op mijn set een paar keer uitgevallen tegen mijn assistent. Daarvoor was het de hele tijd: dit is kut, ik voel het niet, ik ga dit niet uitbrengen.”
Dit is niet de eerste keer dat er verhalen circuleren over Joosts problematische omgang met anderen. Véras bevestigt deze geruchten en biedt daarbij een inkijkje in de uitdagingen van hun samenwerking.
Conflict op de Set van de Videoclip
Volgens Véras verliep de samenwerking tijdens de opnames van de videoclip niet vlekkeloos. Hij vertelt: “Het maken van een muziekclip kost alleen maar geld.
Dan moet je ook de waarde inzien van de mensen die het voor je doen. Tegen een assistent-regisseur, die voor nul euro op de set staat, kun je gewoon niet schreeuwen, dat heb ik ook tegen Joost gezegd.”
Een specifiek incident dat de spanningen illustreert, was Joosts beslissing om aan het einde van de videoclip de tekst “From me to my parents” toe te voegen zonder dit vooraf te overleggen.
Véras zegt hierover: “Dat dat achter mijn rug gebeurt, vind ik ethisch not done. Dat heb ik hem ook gezegd. Tegelijkertijd maakt dat Joost zo goed.
Dat hij een controlfreak is, is zijn grootste kracht en zijn grootste zwakte. Het maakt het lastig om samen met hem dingen te maken, dat kan denk ik iedereen in zijn omgeving beamen.”
EBU en de Diskwalificatie
De EBU heeft nog geen uitgebreide verklaring afgegeven over de exacte reden voor de diskwalificatie van Nederland, maar het incident met de cameravrouw lijkt de doorslag te hebben gegeven.
Deze gebeurtenis benadrukt de spanningen en moeilijkheden die al langer rond Joost Klein bestaan. Zijn temperament en onvoorspelbaarheid lijken niet alleen zijn samenwerking met anderen te beïnvloeden, maar nu ook zijn carrière op het grote internationale podium van het Eurovisie Songfestival.
Reacties uit de Muziekwereld
De reacties op de diskwalificatie en de verhalen van Véras Fawaz zijn gemengd. Sommige mensen uit de muziekwereld begrijpen de frustraties en uitdagingen die komen kijken bij het werken met een artiest als Joost, die bekend staat om zijn perfectionisme en sterke visie.
Anderen vinden dat professioneel gedrag en respect voor medewerknemers altijd voorop moeten staan, ongeacht de creatieve druk.
Conclusie
De diskwalificatie van Joost Klein tijdens het Eurovisie Songfestival heeft veel stof doen opwaaien. Het incident met de cameravrouw backstage was de directe aanleiding, maar de verhalen van regisseur Véras Fawaz werpen een breder licht op de uitdagingen in de samenwerking met de artiest.
Joosts perfectionisme en controlfreak-natuur zijn zowel zijn grootste kracht als zijn grootste zwakte. Dit voorval benadrukt het belang van professionaliteit en respect binnen de creatieve industrie.
Terwijl de details van het incident nog steeds onduidelijk zijn, blijft het een feit dat Joosts gedrag en omgang met anderen opnieuw ter discussie staan.
Met deze ontwikkelingen is het interessant om te zien hoe Joost Klein zijn carrière voortzet en welke lessen hij uit deze gebeurtenissen zal trekken.
De komende tijd zal moeten uitwijzen of hij in staat is om zijn talent en temperament in betere banen te leiden, zodat hij zijn artistieke visie kan blijven realiseren zonder de samenwerking met anderen te schaden.
Algemeen
Triest nieuws uit het ziekenhuis over de ernstige gezondheidsproblemen van Catherine Keyl (79)
De komende maanden viert Catherine Keyl een bijzondere mijlpaal: haar tachtigste verjaardag. Een leeftijd die ze zelf nooit als vanzelfsprekend heeft gezien. In een openhartig interview met weekblad Story blikt de bekende televisiepresentatrice terug op een jaar dat haar zowel fysiek als mentaal tot het uiterste dreef. Het werd een periode van pijn, onzekerheid en confrontatie, maar uiteindelijk ook van herstel, discipline en hernieuwde kracht.
Een lichaam dat plots niet meer meewerkte
Het afgelopen jaar werd voor Catherine volledig gedomineerd door ernstige gezondheidsklachten. Ze kampte met een zware hernia die haar dagelijkse leven ingrijpend veranderde. “Ik was slecht ter been en had overal pijn,” vertelt ze zonder omwegen. Simpele handelingen werden uitdagingen, bewegen voelde als een obstakel en haar zelfstandigheid kwam onder druk te staan.
Voor iemand die altijd actief is geweest, zowel professioneel als privé, was dat een harde klap. Catherine beschrijft hoe ze op momenten het gevoel had dat haar wereld kleiner werd. “Ik was er echt van overtuigd dat ik nooit meer zou kunnen reizen,” zegt ze. Dat vooruitzicht raakte haar diep, omdat reizen voor haar altijd symbool heeft gestaan voor vrijheid, nieuwsgierigheid en levenslust.
Angst voor blijvende beperkingen
De pijn en de beperkte mobiliteit brachten niet alleen fysieke ongemakken met zich mee, maar ook mentale onzekerheid. De vraag of het ooit nog beter zou worden, hing voortdurend boven haar hoofd. “Het voelde alsof sommige dingen voorgoed voorbij waren,” erkent ze. Die gedachte alleen al maakte de periode zwaar.
Voor Catherine, die jarenlang gewend was om voor de camera sterk en zelfverzekerd te zijn, was dit een confrontatie met een andere kant van het leven. Een kant waarin controle niet vanzelfsprekend is en waarin je afhankelijk kunt worden van artsen, behandelingen en tijd.
Keerpunt door discipline en doorzettingsvermogen
Toch bleef Catherine niet in die wanhoop hangen. Ze besloot, ondanks de pijn en de beperkingen, alles op alles te zetten om te herstellen. “Ik ben er weer bovenop gekomen dankzij hard werken en toewijding,” zegt ze. Dat herstel kwam niet vanzelf en ook niet snel. Het vroeg discipline, geduld en een strakke routine.
Ze begon intensief te werken aan haar fysieke conditie, onder begeleiding van professionals. Sportscholen werden opnieuw een vaste plek in haar week, net als een fysiopraktijk waar ze trainde met mensen die, net als zij, extra ondersteuning nodig hadden vanwege blessures of gezondheidsproblemen. “Als ik een week niet ben geweest, voel ik dat direct in mijn lichaam,” vertelt ze. Regelmatig bewegen is voor haar geen luxe meer, maar een absolute noodzaak.
Beweging als levenslijn
De rol van beweging in haar herstel kan nauwelijks worden overschat. Catherine benadrukt dat ze niet alleen trainde om sterker te worden, maar ook om vertrouwen terug te krijgen in haar lichaam. “Je moet je lichaam opnieuw leren vertrouwen,” legt ze uit. “Dat gaat niet in één keer.”
Ze merkte dat elke kleine vooruitgang, hoe bescheiden ook, haar motivatie versterkte. Het gevoel dat ze zelf invloed kon uitoefenen op haar herstel gaf haar kracht. Bewegen werd daarmee niet alleen een fysiek, maar ook een mentaal medicijn.
Openheid als steun voor anderen
De reden dat Catherine nu zo open spreekt over deze periode, is bewust. Ze wil anderen die met soortgelijke tegenslagen te maken hebben, laten zien dat ze niet alleen staan. “De wanhoop die ik voelde wilde ik bij hen wegnemen,” zegt ze eerlijk.
Ze beseft dat haar bekendheid haar een podium geeft, en dat ze dat ook op deze manier kan inzetten. Door haar verhaal te delen, hoopt ze dat mensen zich herkennen en moed putten uit het feit dat herstel mogelijk is, zelfs als het uitzichtloos lijkt.
Een verjaardag die voelt als een cadeau
Dat Catherine binnenkort tachtig wordt, ervaart ze zelf als een bonus. “Ik heb er geen seconde rekening mee gehouden dat ik die leeftijd zou halen,” vertelt ze. Toen ze dertig was, vond ze zichzelf al oud, zegt ze lachend. “En nu word ik 80, maar zo voel ik me helemaal niet.”
Ze benadrukt dat leeftijd voor haar vooral een getal is. Hoe ze zich voelt, wordt veel meer bepaald door haar mentale houding, haar sociale leven en haar nieuwsgierigheid. “Ik heb veel jongere vrienden en vriendinnen,” legt ze uit. “Dat houdt me jong.”
Leeftijd en vooroordelen
Catherine is uitgesproken over hoe de samenleving met leeftijd omgaat. Ze vindt dat mensen vaak te snel in hokjes worden geplaatst zodra ze een bepaalde leeftijd bereiken. “Er is veel leeftijdsdiscriminatie,” stelt ze. Vooral het idee dat mensen automatisch moeten stoppen met werken na hun 67ste, vindt ze onlogisch.
“Als je na je 67ste nog elke dag met plezier naar je werk gaat, waarom zou je daar dan mee moeten stoppen?” vraagt ze zich hardop af. Voor haar is stoppen geen doel op zich. Zolang ze zich goed voelt en energie haalt uit wat ze doet, ziet ze geen reden om stil te gaan zitten.
Nog lang niet klaar
Pensioenplannen heeft Catherine dan ook niet. Ze voelt zich nog steeds betrokken, nieuwsgierig en gemotiveerd. De moeilijke periode van het afgelopen jaar heeft haar dat alleen maar duidelijker gemaakt. Gezondheid is geen vanzelfsprekendheid, maar juist daarom wil ze alles uit het leven blijven halen wat erin zit.
Ze ziet haar herstel niet als een eindpunt, maar als een nieuw begin. Een fase waarin ze bewuster met haar lichaam omgaat, beter luistert naar signalen en haar grenzen respecteert — zonder haar levenslust te verliezen.
Een boodschap die verder reikt dan haar eigen verhaal
Met haar openhartigheid laat Catherine Keyl zien dat veerkracht geen leeftijd kent. Haar verhaal gaat niet alleen over een hernia of lichamelijk herstel, maar over omgaan met tegenslag, opnieuw vertrouwen opbouwen en jezelf niet laten definiëren door beperkingen.
Ze bewijst dat zelfs na een periode van pijn en onzekerheid ruimte kan ontstaan voor groei en nieuwe energie. Dat maakt haar verhaal niet alleen persoonlijk, maar ook inspirerend voor een breed publiek.
Levenslust als kompas
Wat uiteindelijk overeind blijft, is haar levenslust. Catherine straalt uit dat het leven, hoe grillig soms ook, altijd de moeite waard blijft om voor te vechten. “Het is nooit te laat,” lijkt haar boodschap te zijn. Niet om te werken aan je gezondheid, niet om actief te blijven en zeker niet om te genieten.
Met haar verhaal laat Catherine Keyl zien dat ouder worden geen achteruitgang hoeft te betekenen. Soms is het juist een fase waarin je, na alles wat je hebt meegemaakt, sterker en bewuster in het leven staat dan ooit tevoren.