Algemeen
Vader wil niet meer bij moeder van zijn zoon zijn omdat ze hem voedt
Ondanks dat we leven in de 21e eeuw, zijn er nog steeds individuen, vaak mannen, die achterhaalde en eigenaardige opvattingen hebben over het huwelijk en de rechten van vrouwen over hun eigen lichaam.
Een internetgebruiker deelde onlangs screenshots van een verontrustend gesprek waarin een echtgenoot zijn vrouw beschuldigde van 1ncest omdat ze hun kind b0rstvoeding gaf.
De absurditeit van de situatie veroorzaakte wijdverspreide verbazing en spot jegens de egocentrische en primitieve opvattingen van de echtgenoot.
Screenshots van een tekstwisseling tussen de echtgenoot en de vrouw werden oorspronkelijk gedeeld op Reddit, maar zijn sindsdien verspreid op X (voorheen bekend als Twitter), waar ze begrijpelijkerwijs een storm van verontwaardiging hebben veroorzaakt.
Het bericht begint met de echtgenoot die zijn vrouw appt: “Je hebt b0rstvoeding gegeven? Je weet hoe ik daarover denk,” waarbij hij toevoegt dat haar keuze om hun pasgeboren zoon b0rstvoeding te geven “respectloos” naar hem toe is.
Wanneer de vrouw – die op dat moment nog herstelt van de bevalling in het ziekenhuis – aanbiedt om hun zoon te voeden zonder dat haar man het ziet, vertelt hij haar eenvoudigweg dat hij “er klaar mee is”.
Ondanks dat de vrouw haar man adviseert over de voedingsvoordelen van b0rstvoeding, antwoordt hij: “Het voordeel is dat ik je nooit meer op dezelfde manier zal kunnen bekijken.”
Vervolgens gaat hij verder: “Ik denk dat je een slechte vrouw bent. Ik denk dat je geen respect voor me hebt. Ik denk dat je me een plezier hebt ontnomen. Ik denk aan veel dingen. Ik geniet van je borsten. Nu ze in de mond van een andere man zijn geweest, geniet ik niet meer van je b0rsten.”
Het is waarschijnlijk nodig om te benadrukken dat de pasgeboren zoon van de echtgenoot, niet een volwassen man, de persoon is waar hij naar verwijst. Wanneer de vrouw dit aan haar man uitlegt, voegt hij eraan toe: “Hij is mannelijk. En jouw zoon. Dat maakt het in mijn ogen incestueus.”
Nadat screenshots van de vreemde uitwisseling op Reddit waren geplaatst, reageerden veel gebruikers in de commentaarsectie om hun mening te uiten.
Zoals iemand sarcastisch opmerkte: “Haar borsten zijn niet meer voor zijn plezier, nu ze doen waar ze voor bedoeld zijn en een andere man heeft eraan gezeten. En we weten allemaal dat flesvoeding precies hetzelfde is als moedermelk. Hoe durft ze het gen0t van haar lichaam voor haar man weg te nemen?”
Iemand anders voegde toe: “Mijn God. Wat heb ik net gelezen? Een rotvader jaloers op zijn pasgeboren kind omdat het b0rstvoeding krijgt en de moeder de schuld geeft. Waar is deze wereld naartoe gegaan? Hoe’n sm*rige mens moet je zijn om zo te denken? Ze zien vrouwen echt als s*ksobjecten, nietwaar? Ze seksualiseren en bekritiseren hun eigen partner op basis van borstvoeding.”
De vrouw die het verhaal op Reddit deelde (die niet de vrouw is die door haar eigen echtgenoot van 1ncest wordt beschuld1gd) belichtte het probleem, en vertelde aan Bored Panda: “Ik geloof dat onze maatschappij nog steeds b0rstvoeding s*ksualiseert, en deze man had gewoon een overdreven geseksualiseerd beeld ervan.”
De vrouw sprak ook over haar eigen ervaringen en zei: “Toen ik na de geboorte van mijn kind weer aan het werk ging, weigerde mijn werkgever mijn b0rstvoedingsschema aan te passen. Ze stelden voor om bijvoeding te geven, en ik denk dat de echtgenoot die mentaliteit ook te ver heeft doorgetrokken.”
De internetgebruiker onthulde verdere informatie van de persoonlijke pagina van de vrouw, waaruit blijkt dat de echtgenoot blijkbaar ook het baden van hun zoons na de leeftijd van twee jaar als incestueus beschouwde. “Hij lijkt een overdreven ges*ksualiseerd beeld van dingen te hebben, misschien zelfs het Oedipuscomplex te serieus te interpreteren,” zei ze.
Het internet staat vol met verhalen over entitlement, maar het prioriteren van bizarre en bezitterige belangen boven het lichaam van een vrouw in aanwezigheid van een pasgeborene is bijzonder 3xtreem. Het benadrukt alleen maar de voortdurende strijd om verouderde opvattingen af te breken en respect te bevorderen voor de autonomie van vrouwen en de vrijheid om te doen wat ze willen met hun lichaam.
Na maanden vol zorgen, spanning en stille hoop is er eindelijk reden voor opluchting binnen de familie Krabbé. In een korte maar veelzeggende verklaring laat de familie weten dat het duidelijk beter gaat met Martijn Krabbé. Dat nieuws wordt door hen niet voor niets omschreven als “fantastisch”. Voor iedereen die de afgelopen periode heeft meegeleefd, voelt het als een voorzichtig lichtpunt na een lange, zware tijd.
Een periode die alles op zijn kop zette
Het afgelopen jaar stond voor Martijn Krabbé volledig in het teken van zijn gezondheid. Hij sprak zelf openhartig over het intensieve medische traject dat hij doormaakte, een traject dat niet alleen lichamelijk veel vroeg, maar ook mentaal ingrijpend was. Voor iemand die jarenlang een vertrouwd gezicht was op televisie en leefde op creativiteit, humor en contact met mensen, voelde de gedwongen stilstand bijzonder zwaar.
De onzekerheid over hoe het zou verlopen, drukte een stempel op het dagelijks leven van Martijn en zijn naasten. De familie koos er bewust voor om selectief te communiceren, met respect voor rust en privacy. Juist daarom komt deze positieve update nu extra krachtig binnen.
“Het gaat echt beter”
Volgens bronnen dicht bij de familie is Martijn inmiddels sterk genoeg om voorzichtig vooruit te kijken. Niet in grote sprongen, maar stap voor stap. Zowel lichamelijk als mentaal lijkt hij een nieuwe fase te zijn ingegaan. Dat betekent niet dat alles achter de rug is, maar wel dat er ruimte ontstaat voor perspectief.
Een familielid verwoordt het als volgt: “Het gaat echt beter. Dat voelen we allemaal. Er is meer energie, meer rust en vooral meer vertrouwen.” Die woorden klinken misschien eenvoudig, maar dragen voor de familie een enorme lading.
Een belangrijke mijlpaal bereikt
Het meest concrete goede nieuws is dat Martijn groen licht heeft gekregen om weer kleine professionele plannen te maken. Geen lange draaidagen, geen stressvolle verplichtingen en geen volle agenda’s, maar wel iets waar hij enorm naar heeft uitgekeken: creatief bezig zijn, betrokken blijven en weer voelen dat hij méér is dan alleen patiënt.
Voor Martijn betekent dit een belangrijke mijlpaal. Werk was voor hem altijd meer dan een baan; het was een manier om zichzelf uit te drukken, om contact te maken en om plezier te delen. Dat hij nu, hoe voorzichtig ook, weer mag nadenken over die kant van zijn leven, voelt als een overwinning.
Meer dan werk alleen
Het vooruitzicht om weer iets te mogen doen, heeft een zichtbaar effect op zijn gemoedstoestand. “Dit betekent zoveel voor hem,” laat iemand uit de familie doorschemeren. “Het geeft energie, hoop en vooral het gevoel dat hij weer een stukje van zijn oude leven terugpakt.”
Dat gevoel werkt door in alles. Kleine dingen krijgen opnieuw betekenis. Een gesprek over ideeën, een glimlach bij het vooruitdenken, het besef dat de toekomst niet alleen uit wachten bestaat.
Een andere dynamiek thuis
Ook in de huiselijke sfeer is het verschil merkbaar. Waar de afgelopen maanden vooral in het teken stonden van voorzichtigheid en spanning, is de sfeer nu lichter. Er wordt weer meer gelachen, plannen voor de nabije toekomst worden niet langer vermeden en gesprekken krijgen een andere toon.
Het gaat daarbij niet om grootse dromen, maar om kleine, menselijke momenten: samen wandelen, een etentje plannen, herinneringen ophalen én nieuwe maken. Dat zijn de dingen die voor de familie Krabbé nu misschien wel waardevoller zijn dan ooit.
Fans leven intens mee
Het nieuws over de verbetering van Martijns situatie raakt ook veel mensen buiten zijn directe kring. Op sociale media stromen de reacties binnen. Fans spreken hun opluchting uit, delen steunbetuigingen en laten weten hoeveel Martijn voor hen betekent.
“Wat een opluchting,” schrijft iemand. “Dit gun je hem zo.” Anderen noemen het hoopgevend nieuws en prijzen Martijns openheid in een periode die hij ook in stilte had kunnen doormaken. Die verbondenheid tussen presentator en publiek blijkt onverminderd groot.
Openheid als kracht
Wat veel mensen raakt, is de manier waarop Martijn Krabbé de afgelopen periode benaderde. Door eerlijk te zijn over de zwaarte van zijn situatie, zonder sensatie of drama, maakte hij iets bespreekbaar dat voor velen herkenbaar is: de kwetsbaarheid van gezondheid en het verlies van vanzelfsprekendheid.
Die openheid zorgde ervoor dat veel kijkers zich met hem verbonden voelden. Niet alleen als televisiemaker, maar als mens. Het maakt het huidige positieve nieuws des te betekenisvoller.
Stap voor stap vooruit
De familie benadrukt nadrukkelijk dat het herstel nog altijd stap voor stap verloopt. Rust blijft essentieel en overbelasting ligt voortdurend op de loer. Het feit dat er nu voorzichtig plannen mogen worden gemaakt, betekent niet dat alles weer kan of moet.
Juist die nuance maakt het nieuws geloofwaardig en krachtig. Het is geen triomfantelijke aankondiging, maar een realistisch en hoopvol signaal. Er is vooruitgang, en die wordt gekoesterd.
Durven dromen, hoe klein ook
Misschien zit de kern van dit “fantastische” nieuws wel in iets heel eenvoudigs: Martijn durft weer te dromen. Niet over grote projecten of verre toekomstplannen, maar over betrokken blijven, creatief zijn en betekenis ervaren.
Voor iemand die altijd floreerde op energie en interactie, is dat van onschatbare waarde. Het idee dat hij niet alleen hoeft te herstellen, maar ook weer mag leven, maakt dit moment bijzonder.
Een overwinning in stilte
In een wereld waarin nieuws vaak groots en luid moet zijn, schuilt de kracht van dit verhaal juist in de bescheidenheid. Geen grote aankondigingen, geen details over wat er precies gaat gebeuren. Alleen de boodschap dat het beter gaat en dat er ruimte is voor hoop.
Soms zit fantastisch nieuws niet in spectaculaire wendingen, maar in het simpele feit dat iemand weer vooruit durft te kijken. Dat iemand na een lange periode van onzekerheid weer plannen maakt, al zijn ze nog zo klein.
Hoop als rode draad
Voor de familie Krabbé, voor Martijn zelf en voor de vele mensen die met hem meeleven, voelt dit als een kantelpunt. Niet het einde van een traject, maar het begin van een nieuwe fase. Eén waarin herstel, voorzichtig optimisme en levenslust hand in hand gaan.
En precies dát maakt dit nieuws zo bijzonder. Niet omdat alles ineens goed is, maar omdat er weer perspectief is. Omdat er weer gelachen wordt. En omdat Martijn Krabbé, stap voor stap, weer durft te dromen.