Algemeen
Vader wil niet meer bij moeder van zijn zoon zijn omdat ze hem voedt
Ondanks dat we leven in de 21e eeuw, zijn er nog steeds individuen, vaak mannen, die achterhaalde en eigenaardige opvattingen hebben over het huwelijk en de rechten van vrouwen over hun eigen lichaam.
Een internetgebruiker deelde onlangs screenshots van een verontrustend gesprek waarin een echtgenoot zijn vrouw beschuldigde van 1ncest omdat ze hun kind b0rstvoeding gaf.
De absurditeit van de situatie veroorzaakte wijdverspreide verbazing en spot jegens de egocentrische en primitieve opvattingen van de echtgenoot.
Screenshots van een tekstwisseling tussen de echtgenoot en de vrouw werden oorspronkelijk gedeeld op Reddit, maar zijn sindsdien verspreid op X (voorheen bekend als Twitter), waar ze begrijpelijkerwijs een storm van verontwaardiging hebben veroorzaakt.
Het bericht begint met de echtgenoot die zijn vrouw appt: “Je hebt b0rstvoeding gegeven? Je weet hoe ik daarover denk,” waarbij hij toevoegt dat haar keuze om hun pasgeboren zoon b0rstvoeding te geven “respectloos” naar hem toe is.
Wanneer de vrouw – die op dat moment nog herstelt van de bevalling in het ziekenhuis – aanbiedt om hun zoon te voeden zonder dat haar man het ziet, vertelt hij haar eenvoudigweg dat hij “er klaar mee is”.
Ondanks dat de vrouw haar man adviseert over de voedingsvoordelen van b0rstvoeding, antwoordt hij: “Het voordeel is dat ik je nooit meer op dezelfde manier zal kunnen bekijken.”
Vervolgens gaat hij verder: “Ik denk dat je een slechte vrouw bent. Ik denk dat je geen respect voor me hebt. Ik denk dat je me een plezier hebt ontnomen. Ik denk aan veel dingen. Ik geniet van je borsten. Nu ze in de mond van een andere man zijn geweest, geniet ik niet meer van je b0rsten.”
Het is waarschijnlijk nodig om te benadrukken dat de pasgeboren zoon van de echtgenoot, niet een volwassen man, de persoon is waar hij naar verwijst. Wanneer de vrouw dit aan haar man uitlegt, voegt hij eraan toe: “Hij is mannelijk. En jouw zoon. Dat maakt het in mijn ogen incestueus.”
Nadat screenshots van de vreemde uitwisseling op Reddit waren geplaatst, reageerden veel gebruikers in de commentaarsectie om hun mening te uiten.
Zoals iemand sarcastisch opmerkte: “Haar borsten zijn niet meer voor zijn plezier, nu ze doen waar ze voor bedoeld zijn en een andere man heeft eraan gezeten. En we weten allemaal dat flesvoeding precies hetzelfde is als moedermelk. Hoe durft ze het gen0t van haar lichaam voor haar man weg te nemen?”
Iemand anders voegde toe: “Mijn God. Wat heb ik net gelezen? Een rotvader jaloers op zijn pasgeboren kind omdat het b0rstvoeding krijgt en de moeder de schuld geeft. Waar is deze wereld naartoe gegaan? Hoe’n sm*rige mens moet je zijn om zo te denken? Ze zien vrouwen echt als s*ksobjecten, nietwaar? Ze seksualiseren en bekritiseren hun eigen partner op basis van borstvoeding.”
De vrouw die het verhaal op Reddit deelde (die niet de vrouw is die door haar eigen echtgenoot van 1ncest wordt beschuld1gd) belichtte het probleem, en vertelde aan Bored Panda: “Ik geloof dat onze maatschappij nog steeds b0rstvoeding s*ksualiseert, en deze man had gewoon een overdreven geseksualiseerd beeld ervan.”
De vrouw sprak ook over haar eigen ervaringen en zei: “Toen ik na de geboorte van mijn kind weer aan het werk ging, weigerde mijn werkgever mijn b0rstvoedingsschema aan te passen. Ze stelden voor om bijvoeding te geven, en ik denk dat de echtgenoot die mentaliteit ook te ver heeft doorgetrokken.”
De internetgebruiker onthulde verdere informatie van de persoonlijke pagina van de vrouw, waaruit blijkt dat de echtgenoot blijkbaar ook het baden van hun zoons na de leeftijd van twee jaar als incestueus beschouwde. “Hij lijkt een overdreven ges*ksualiseerd beeld van dingen te hebben, misschien zelfs het Oedipuscomplex te serieus te interpreteren,” zei ze.
Het internet staat vol met verhalen over entitlement, maar het prioriteren van bizarre en bezitterige belangen boven het lichaam van een vrouw in aanwezigheid van een pasgeborene is bijzonder 3xtreem. Het benadrukt alleen maar de voortdurende strijd om verouderde opvattingen af te breken en respect te bevorderen voor de autonomie van vrouwen en de vrijheid om te doen wat ze willen met hun lichaam.
Nederland is opnieuw geraakt door een emotionele boodschap van Peter Gillis. De ondernemer en realityster, jarenlang het onmiskenbare gezicht achter Nederlandse vakantieparken én het populaire programma Massa is Kassa, heeft afscheid genomen van een plek die decennialang het middelpunt van zijn leven vormde. Het gaat niet om het loslaten van een persoon, maar om het vaarwel zeggen tegen een thuisbasis en levenswerk dat voor hem symbool stond voor familie, doorzettingsvermogen en een tijdperk dat onlosmakelijk met zijn naam verbonden is.
“Dit afscheid komt veel te vroeg voor mij,” liet Gillis weten, zichtbaar aangeslagen. Het zijn woorden die bij veel kijkers direct binnenkomen. Want wie Peter Gillis al jaren volgt, weet dat zijn parken en alles wat daarbij hoorde voor hem nooit slechts vastgoed waren. Het waren plekken waar hij leefde, werkte, plannen smeedde en herinneringen opbouwde. Waar successen werden gevierd, maar waar ook moeilijke momenten hun sporen nalieten. Dat juist dit hoofdstuk nu definitief wordt afgesloten, voelt voor velen als het einde van een tijdperk dat ze jarenlang van dichtbij hebben gevolgd.
Meer dan een zakelijke beslissing
Na jaren van twijfelen, uitstellen en innerlijke strijd heeft Gillis de knoop doorgehakt. De beslissing voelt allesbehalve zakelijk. “Dit is meer dan stenen en cijfers. Dit is mijn leven,” liet hij weten. Die uitspraak zegt veel over de emotionele lading van het besluit. Voor Gillis was zijn werk geen baan die hij aan het einde van de dag achter zich liet, maar een manier van leven die alles omvatte.
Mensen uit zijn directe omgeving vertellen dat er niet één duidelijke reden was voor dit afscheid, maar een opeenstapeling van omstandigheden. Juridische procedures, bestuurlijke druk, stijgende kosten en de constante publieke aandacht maakten het steeds lastiger om door te gaan. De energie die het vergde, begon zwaarder te wegen dan wat het hem nog bracht. Toch bleef hij lang hopen op een andere uitkomst. “Hij wilde nog door,” vertelt een naaste. “Maar op een gegeven moment moet je erkennen dat iets niet meer haalbaar is, hoe graag je ook zou willen.”
Een laatste ronde langs herinneringen
Ingewijden vertellen dat Peter Gillis onlangs bewust nog een laatste ronde maakte langs plekken die voor hem veel betekenis hebben gehad. Kantoren waar plannen werden gesmeed, ruimtes waar medewerkers samenkwamen en plekken waar familieverhalen ontstonden. Het was geen haastig afscheid, maar een moment van stilstaan. Bij een van die momenten zou hij hebben gezegd: “Hier begon het allemaal voor mij. Hoe laat je zoiets los?”
Die vraag raakt een universeel gevoel. Afscheid nemen van iets dat zo’n groot deel van je identiteit vormt, is voor niemand eenvoudig. Zeker niet als dat levenswerk jarenlang in de openbaarheid heeft gestaan en door miljoenen mensen is gevolgd. Voor veel kijkers voelt het alsof ze zelf een stukje los moeten laten, omdat ze Gillis’ reis van dichtbij hebben meegemaakt.
Steun en verdriet in de directe kring
Binnen zijn familie en directe kring overheerst begrip en steun, maar ook verdriet. Mensen zien hoe zwaar dit besluit hem valt. “Hij probeert sterk te blijven,” klinkt het, “maar dit raakt hem diep.” Het onderstreept dat dit afscheid geen simpele zakelijke overdracht is, maar een emotioneel proces waarin tijd nodig is om alles een plek te geven.
Peter Gillis heeft altijd de reputatie gehad van een harde werker met een dikke huid. Iemand die tegenslagen het hoofd bood en bleef doorgaan, ook als het tegenzat. Juist daarom raakt dit moment zo. Het laat een andere kant zien: die van iemand die moet erkennen dat niet alles maakbaar is, hoe groot de wilskracht ook is.
Publieke reacties: het einde van een tijdperk
Op sociale media stromen de reacties binnen. Sommigen spreken letterlijk van “het einde van een tijdperk”. Anderen steken Gillis een hart onder de riem en prijzen zijn doorzettingsvermogen en ondernemersmentaliteit. Er zijn ook mensen die terugblikken op de impact die hij heeft gehad op de recreatiesector en op televisie. Wat men ook van hem vindt, één ding is duidelijk: dit afscheid laat niemand onberoerd.
Voor veel kijkers voelde Massa is Kassa als meer dan alleen een realityprogramma. Het bood een inkijkje in een wereld van ondernemen, familiebanden en conflicten, maar ook van humor en herkenbaarheid. Het vertrek van Gillis uit deze omgeving voelt daarom als het sluiten van een boek dat jarenlang een vaste plek had in de Nederlandse huiskamers.
Terugkijken en vooruitzien
Hoewel het hoofdstuk nu wordt afgesloten, blijft de vraag wat de toekomst brengt. Gillis zelf heeft zich daar nog niet uitgebreid over uitgesproken. Voorlopig lijkt de focus vooral te liggen op verwerken, loslaten en rust vinden. Mensen uit zijn omgeving benadrukken dat hij tijd nodig heeft om alles te laten bezinken. “Dit doe je niet zomaar,” klinkt het. “Hier moet je doorheen groeien.”
Wat vaststaat, is dat de erfenis van zijn werk blijft bestaan. De herinneringen, de verhalen en de momenten die hij samen met zijn familie en medewerkers heeft opgebouwd, verdwijnen niet met één beslissing. Ze blijven onderdeel van wie hij is en van hoe mensen hem herinneren.
Een menselijk moment
Dit afscheid laat vooral zien dat achter de ondernemer en televisiester een mens schuilgaat. Iemand die net als ieder ander moeite heeft met loslaten, met het afsluiten van een periode die bepalend was voor zijn leven. Het maakt het verhaal van Peter Gillis menselijker dan ooit.
Voor kijkers en volgers voelt dit moment als een pauze, een adempauze na jaren van constante beweging. Of er nog nieuwe hoofdstukken volgen, zal de tijd leren. Voor nu overheerst vooral het besef dat een belangrijk deel van zijn levensverhaal is afgesloten.
En dat maakt dit afscheid zo beladen. Niet alleen voor Peter Gillis zelf, maar ook voor iedereen die zijn reis jarenlang van dichtbij heeft gevolgd. Het boek gaat dicht — en dat laat een stille echo achter.