Algemeen
Rust in vrede, lieve Maddy (26)
Toen Maddy Baloy, een levendige en energieke TikTok-gebruiker, in de zomer van 2022 te maken kreeg met aanhoudende maagklachten, had niemand kunnen voorspellen dat dit het begin zou zijn van een tragische maar tegelijkertijd inspirerende reis.
Wat aanvankelijk leek op een onschuldig maagvirus, evolueerde al snel tot een reeks medische onderzoeken toen veranderingen in haar dieet geen verlichting brachten.
Haar symptomen verergerden en na maanden van fysiek ongemak en onverklaarbaar braken van bloed, onderging ze in februari 2023 een spoedoperatie.
Hierbij ontdekten artsen ernstige afwijkingen in haar dikke darm en diagnosticeerden ze meerdere k*nkertumoren, wat resulteerde in het hartverscheurende nieuws dat ze nog slechts vijf jaar te leven had.
Deze diagnose markeerde het begin van haar missie om
bewustwording en steun te vinden via sociale media.
Troost
Tijdens haar behandeling voelde Maddy zich vaak geïsoleerd en
alleen, een gevoel dat velen in vergelijkbare situaties
ervaren.
TikTok bood haar een platform waar ze niet alleen haar strijd en pijn kon delen, maar ook verbinding kon maken met anderen die door vergelijkbare uitdagingen gingen.
Deze online gemeenschap werd een cruciaal onderdeel van haar dagelijks leven, waar ze steun vond en gaf.
Maddy gebruikte haar invloed op het platform om te spreken over de realiteiten van k*nker, inclusief de emotionele en fysieke uitdagingen, maar ook over de momenten van vreugde en overwinning, hoe klein ook.
Inspireert
Maddy besloot elk moment dat haar nog restte te omarmen door een
bucketlist samen te stellen die niet alleen haar eigen wensen
omvatte, maar ook als inspiratie diende voor anderen om elke dag
als een geschenk te zien.
Ze vulde haar dagen met avonturen, van het ontmoeten van beroemdheden zoals Gordon Ramsay tot het voltooien van persoonlijke uitdagingen zoals het beklimmen van Camelback Mountain.
Elk item op haar lijst was een statement van haar vastberadenheid om ondanks haar z!ekte voluit te leven.
Haar interactie met Ramsay, waarbij ze danste en lachte, werd een symbool van haar levensvreugde en werd een virale sensatie, waardoor haar verhaal nog breder werd verspreid.
Laatste Dagen
In haar laatste dagen bleef Maddy een bron van inspiratie. Ze
deelde een bijzonder intiem moment op TikTok, waarin ze sprak over
haar verlangen om nog één keer in bad te gaan, iets wat door haar
medische toestand lange tijd onmogelijk was geweest.
Ze vond een Airbnb met een prachtig bad en deelde deze ervaring met haar volgers, wat een krachtige herinnering was aan het belang van het koesteren van de ‘gewone’ momenten van het leven.
Dit laatste bericht benadrukte haar blijvende boodschap van hoop en de schoonheid van het leven, ongeacht de omstandigheden.
Maddy Baloy zal herinnerd worden als een krachtige stem in de strijd tegen k*nker, een inspirerende levensgenieter, en een licht voor velen die te maken hebben met persoonlijke tragedies.
Haar nalatenschap leeft voort in elk leven dat ze heeft aangeraakt. Haar diepgaande moed en openheid, de kracht van gemeenschap, haar levenslust die aanstekelijk werkte en haar boodschap van hoop en viering, zullen altijd een inspiratiebron zijn voor anderen, en haar impact zal voortleven in de harten van velen.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.