Algemeen
Blonde Rosa in Lang Leve de Liefde doet onthulling: ’13 gasten op één festival!’
Wanneer je meedoet aan LLDL, kort voor Lang Leve de Liefde, dan ben je uiteraard op zoek naar de ware liefde om de rest van je leven mee te spenderen.
Of natuurlijk om je OnlyFans-kanaal te promoten, zoals we de laatste tijd ook zo vaak zien gebeuren. Het biedt mannelijk Nederland in ieder geval leuke televisie in de avond, vooral wanneer de deelnemers in de hottub springen.
Wanneer er jonge deelnemers meedoen aan het programma, zien we steeds vaker dat hun ‘bodycount’ een belangrijk onderdeel is van de ondervraging. De ‘bodycount’ verwijst naar het aantal mensen met wie iemand in zijn of haar leven het bed heeft gedeeld.
Wat opvalt, is dat mannen vaak moeite hebben met vrouwen die een hoge ‘bodycount’ hebben, terwijl ze het bij zichzelf minder problematisch vinden.
Rosa uit LLDL heeft geen probleem met haar verleden
Vragen naar de bodycount van iemand doe je natuurlijk niet zomaar, daar hebben we de kaartjes voor die altijd klaarliggen in dit programma.
Toch stond deze vraag niet op het kaartje; deze jongen deed alsof de vraag op een kaartje stond. Rosa’s bodycount blijkt 20 te zijn, wat natuurlijk helemaal prima is.
Gelukkig zei hij er niets negatiefs over. Dat Rosa goed haar best doet om een leuke jongen te vinden, blijkt wel uit haar actie op een festival. Daar heeft ze armbandjes uitgedeeld met de tekst ‘You’re hot’ en haar telefoonnummer, in de hoop dat een leuke jongen haar zou appen of bellen.
Briljant natuurlijk; iedere gast zou hetzelfde willen doen met bloedmooie dames op een festival. Het probleem voor haar date is echter dat ze 13 armbandjes heeft gemaakt voor 13 leuke jongens, wat hij behoorlijk ‘ordi’ vindt.
De zoektocht naar liefde in LLDL
In Lang Leve de Liefde draait het allemaal om het vinden van een match, en het programma biedt een platform waar deelnemers hun ware liefde kunnen ontmoeten.
De dynamiek tussen de deelnemers wordt vaak beïnvloed door hun persoonlijke geschiedenis en verwachtingen. Vragen over de bodycount zijn een voorbeeld van hoe het verleden een rol speelt in de zoektocht naar een partner.
De dubbele standaard
Het fenomeen van de dubbele standaard komt vaak naar voren in
gesprekken over de bodycount. Mannen hebben vaak moeite met vrouwen
die een hoge bodycount hebben, terwijl ze hetzelfde bij zichzelf
acceptabel vinden.
Dit kan leiden tot spanningen en ongemakkelijke situaties tijdens dates, zoals we zagen bij Rosa en haar date. Het is belangrijk om te erkennen dat deze dubbele standaard oneerlijk en onterecht is, en dat elke persoon het recht heeft om zijn of haar eigen verleden te hebben zonder veroordeeld te worden.
Rosa’s creativiteit en zelfvertrouwen
Rosa’s actie op het festival toont haar creativiteit en zelfvertrouwen. Door armbandjes uit te delen met haar telefoonnummer, nam ze het initiatief om haar kansen op liefde te vergroten. Dit soort proactieve benadering laat zien dat ze bereid is om buiten de gebaande paden te treden om haar doel te bereiken.
Hoewel haar date het misschien ‘ordi’ vond, kan het ook gezien worden als een slimme en moedige manier om nieuwe mensen te ontmoeten.
Conclusie
Deelname aan LLDL biedt een unieke kans om liefde te vinden, maar het brengt ook de persoonlijke normen en waarden van deelnemers aan het licht.
De discussie over bodycount en de verschillende perspectieven daarop benadrukken de behoefte aan meer openheid en eerlijkheid in relaties. Het is essentieel dat deelnemers zichzelf kunnen zijn zonder veroordeeld te worden op basis van hun verleden.
Rosa’s verhaal is een voorbeeld van iemand die zelfverzekerd en
creatief is in haar zoektocht naar liefde. Het laat zien dat er
geen enkele juiste manier is om een partner te vinden, en dat
iedereen zijn eigen weg moet vinden.
LLDL biedt een platform waar deze persoonlijke verhalen tot leven komen en waar kijkers kunnen leren van de ervaringen van de deelnemers.
Als kijkers kunnen we leren om minder oordelend te zijn en meer open te staan voor de unieke verhalen en ervaringen van anderen.
Lang Leve de Liefde blijft een fascinerend programma dat ons een kijkje geeft in de complexiteit van menselijke relaties en de zoektocht naar liefde.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.