Algemeen
Rabobank waarschuwt winkeliers: ”Doe dit niet!”
De Rabobank ligt onder vuur bij een groep Nederlanders vanwege een recent bericht op hun website. In dit bericht stelt de bank dat het voor winkeliers goedkoper is om klanten met een pinpas te laten betalen.
Onderaan het bericht staat de aanbeveling: “Voorkom cashgeld en laat klanten veilig contactloos betalen.”
Pinnen vs. Contant
Volgens de Rabobank betaalt negen van de tien consumenten het liefst met hun pinpas. De bank merkt echter op dat er nog steeds ondernemers zijn waar pinnen niet mogelijk is.
De reden hiervoor zou vaak zijn dat winkeliers denken dat pinnen duurder is dan contant betalen. Maar de Rabobank vraagt zich af of dat wel klopt en biedt verrassende cijfers aan om dit te onderbouwen.
Kostenanalyse
De Rabobank heeft de kosten van pinbetalingen en contante betalingen vergeleken. Ze berekenden dat de transactiekosten voor pinbetalingen gemiddeld tussen de 0,05 en 0,25 cent per transactie liggen.
Voor contante betalingen liggen de kosten volgens de Rabobank echter hoger, namelijk gemiddeld 0,29 cent per transactie.
Waarom is contant geld duurder?
De bank legt uit dat contante betalingen duurder zijn vanwege diverse bijkomende kosten. Deze omvatten onder andere de kosten voor verzekering, het afstorten bij de bank, het wisselgeld, de tijd die nodig is om de kassalade te legen en het handmatig tellen van het geld.
Bovendien moet het geld naar de bank worden gebracht, wat ook tijd kost – en zoals de Rabobank opmerkt: “tijd is geld.”
‘Voorkom Cashgeld’
De Rabobank erkent dat een pinautomaat ook geld kost, maar wijst erop dat er veel manieren zijn om hierop te besparen.
De bank stelt dat ondernemers een pinautomaat kunnen huren of kopen, en biedt een opsomming van de verschillende mogelijkheden.
Bovendien somt de Rabobank de voordelen van een pinautomaat op, zoals snelheid, veiligheid en gemak.
De boodschap van de bank aan winkeliers is duidelijk: “Voorkom cashgeld en laat klanten veilig contactloos betalen.”
Reacties en Advies
Het advies van de Rabobank aan winkels om contante betalingen te voorkomen en over te stappen op pinbetalingen, heeft gemengde reacties opgeroepen.
Sommige mensen waarderen de financiële analyse en het gemak van contactloos betalen, terwijl anderen bezorgd zijn over de implicaties voor privacy en de toegang tot contant geld.
Uw Mening Telt
De Rabobank moedigt lezers aan om hun mening te delen over dit onderwerp. Wat vindt u van het advies om contant geld te vermijden?
Deel dit artikel en laat uw stem horen, zodat we een breder publiek kunnen bereiken en een levendige discussie kunnen voeren over de toekomst van betalingen in Nederland.
Conclusie
De Rabobank zet sterk in op het promoten van pinbetalingen als een goedkopere en veiligere optie voor winkeliers.
Hoewel er voordelen zijn aan contactloos betalen, blijft het belangrijk om de zorgen en voorkeuren van zowel ondernemers als consumenten in overweging te nemen.
Wat vindt u? Is het tijd om contant geld volledig achter ons te laten, of moeten we de keuzevrijheid voor betalingen blijven koesteren? Deel uw gedachten en help mee aan het debat over de toekomst van betalingen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.