Algemeen
Oud-bodyguard Angelina Jolie doet boekje open over hoe ze Brad Pitt behandelde
Angelina Jolie en Brad Pitt’s scheiding was zeer openbaar en de nasleep lijkt erg ingewikkeld te zijn. Er lijkt nu nieuwe informatie beschikbaar te zijn.
Een voormalige veiligheidsagent van Brad Pitt en Angelina Jolie beweert dat de actrice probeerde een kloof te creëren tussen de acteur en hun kinderen.
In rechtbankdocumenten, nu in handen van de pers, beweren de advocaten van Pitt dat een voormalige bewaker, Tony Webb, te horen kreeg dat Jolie haar kinderen had opgedragen niet met Pitt te praten tijdens de voogdijbezoeken.
Geheimhouding verplicht
De documenten beweren ook dat Jolie probeerde de bewakers stil te houden door geheimhoudingsovereenkomsten (NDA’s) te gebruiken.
Deze documenten werden ingediend als onderdeel van de langdurige juridische strijd tussen de exen over hun Château Miraval wijngaard, en hun daaropvolgende juridische conflicten over het gebruik van NDA’s.
Volgens de rechtbankdocumenten was Webb “twee decennia lang het hoofd van Jolie’s beveiligingsdienst, tot ongeveer vier jaar na de scheiding”.
Webb beweert dat Jolie “van hem en zijn medewerkers eiste dat ze NDA’s ondertekenden met betrekking tot verschillende persoonlijke en professionele details van haar leven en dat van haar familie”.
Beveiligingsdienst onder druk gezet
Nadat het stel de scheiding had aangevraagd en verwikkeld raakte in een strijd om de voogdij over hun zes kinderen, beweren de documenten dat Webb “meerdere telefoontjes kreeg van Jolie’s vertegenwoordiger dat hij zijn personeel eraan moest herinneren dat ze NDA’s hadden afgesloten met Jolie. Als ze zouden getuigen in een voogdijzaak, zou Jolie hen aanklagen”.
Webb verklaart dat hij deze boodschap heeft overgebracht aan zijn medewerkers en dat beide medewerkers “bevestigden dat ze van plan waren te getuigen als ze gedagvaard zouden worden”. Verder beweren de documenten dat “één van hen Webb vertelde dat ‘hij zou getuigen over uitspraken die hij hoorde die mevrouw Jolie tegen de kinderen deed, waarin ze hen aanmoedigde om geen tijd door te brengen met meneer Pitt tijdens de voogdij bezoeken”.
De documenten beweren dat “de twee beveiligingsbedrijven allebei getuigden” ondanks de vermeende dreiging om aangeklaagd te worden, en “kort daarna ontsloeg Jolie het bedrijf van meneer Webb”.
Het lijkt erop dat Webb zelf — die nu voor Pitt werkt — niet beweert persoonlijk Jolie’s vermeende opmerkingen tegen haar kinderen te hebben gehoord. Jolie’s advocaat, Paul Murphy, gaf later een verklaring vrij waarin hij inging op de beweringen.
“De voortdurende poging van de heer Pitt om gewone NDA’s voor beveiligingspersoneel en huishoudelijke hulpen gelijk te stellen met zijn eis voor een uitgebreide NDA om zijn betreurenswaardige acties te verbergen, blijft teleurstellend,” verklaarde Murphy. “Deze zaak gaat niet over NDA’s in het algemeen, maar over macht en controle. Het enige wat Angelina ooit heeft gewild, was scheiding en gezondheid, met positieve relaties tussen alle leden van hun familie, inclusief Mr Pitt. Ze kijkt uit naar de dag dat hij haar eindelijk kan laten gaan.”
De laatste indiening komt iets meer dan een maand nadat Jolie’s advocaten documenten indienden waarin ze beweren dat Pitt haar “fysiek mishandelde” tijdens een vermeend incident in 2016 in een vliegtuig, waarvan ze zei dat het de aanleiding was voor haar echtscheiding.
Eigendom “Château Miraval” gelinkt aan geheimhoudingsovereenkomst?
De motie die op 4 april werd ingediend door het juridische team van Jolie draaide grotendeels om het hevige juridische geschil tussen de exen over hun eigendomsaandelen van hun Franse wijnmakerij Château Miraval.
Jolie’s advocaten dienden de motie in waarin ze de rechtbank vroegen om Pitt en zijn juridische team te dwingen om “antwoorden” en “documenten” te verstrekken die uitleggen waarom de Oscar-winnende acteur “plotseling zijn aankoop van Jolie’s aandeel in Miraval afhankelijk maakte van haar instemming met een sterk uitgebreide NDA die nu Pitt’s persoonlijke wangedrag dekt, al dan niet gerelateerd aan Miraval”.
Jolie beweert in de documenten dat Pitts eis voor deze NDA zijn poging was om zijn vermeende misbruik van haar en hun kinderen “te verbergen”. Na een officieel onderzoek naar het al dan niet fysiek misbruik van Pitt tijdens een vliegtuigreis in 2016, is Pitt nooit aangeklaagd. Documenten ingediend door Pitt’s juridische team in juni 2023 beweren echter dat het Jolie’s team was die een “bredere” NDA aanvroeg, niet hij.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.