Algemeen
Man douchte zich 67 jaar lang niet – de reden is best heel bijzonder
Er zijn miljarden mensen op deze wereld en de meesten van hen leiden levens die zo enorm verschillen van het onze dat het moeilijk te bevatten is. Dit is zo’n verhaal, het verhaal van een man die het leven heel anders leefde.
Before dying at the age of 94 in 2022, Amou Haji was known as the ‘World’s Dirtiest Man.’ He lived in a cinder block shack and had not bathed with water or soap for over 60 years.
Haji’s other peculiar habits were well documented, which included consuming roadkill, smoking a… pic.twitter.com/7yDmRdP5OC
— Fascinating (@fasc1nate) December 19, 2023
Het nemen van een douche of bad is iets dat voor de meeste mensen over culturen heen geldt. Hoewel mensen het oneens zijn over hoe vaak men moet douchen, blijft het idee dat het regelmatig moet gebeuren hetzelfde.
Maar Amou Haji had een ander idee. Hij besloot om 67 jaar lang geen douche te nemen. En volgens de inmiddels overleden Perzische man had hij daar serieuze redenen voor. Amou Haji woonde in Iran en was een kluizenaar die meer dan 60 jaar niet had gebaad. Hij stond bekend om het eten van aangereden dieren en werd er ook van beschuldigd om dierlijke mest uit een pijp te roken.
Before dying at the age of 94 in 2022, Amou Haji was known as the ‘World’s Dirtiest Man.’ He lived in a cinder block shack and had not bathed with water or soap for over 60 years.
Haji’s other peculiar habits were well documented, which included consuming roadkill, smoking a… pic.twitter.com/7yDmRdP5OC
— Fascinating (@fasc1nate) December 19, 2023
Hij kwam uit het dorp Dez Gah in Iran en werd verondersteld te zijn geboren in 1928. Hoewel zijn echte naam niet bekend was, noemden mensen hem ‘Amou Haji’, wat ‘oude man’ betekent. Er gaat een gerucht over hem dat verklaart waarom hij een kluizenaar werd; hij ervoer een gebroken hart in zijn leven. Hij zou hebben geleefd in een huis van betonblokken aan de rand van het dorp, en mensen maakten zich geen zorgen over zijn aanwezigheid.
De enige ‘hygiëne’ waar hij aandacht aan besteedde, was het @fbranden van het haar op zijn hoofd en baard met vuur zodra hij vond dat ze te lang werden. Zijn huid en haar hadden een uniform grijze kleur. Hij werd maar liefst 94 jaar oud en mensen waren het erover eens dat hij ondanks zijn twijfelachtige hygiëne er redelijk gezond uitzag gedurende zijn leven.
Before dying at the age of 94 in 2022, Amou Haji was known as the ‘World’s Dirtiest Man.’ He lived in a cinder block shack and had not bathed with water or soap for over 60 years.
Haji’s other peculiar habits were well documented, which included consuming roadkill, smoking a… pic.twitter.com/7yDmRdP5OC
— Fascinating (@fasc1nate) December 19, 2023
Hoewel werd gespeculeerd dat de oude man een @ngst voor water had, was dat niet het geval als het ging om drinken. Hij dronk naar verluidt tot 5 liter per dag uit een vieze blikken beker.
Wat betreft zijn dieet, hij gaf er de voorkeur aan om zijn eigen voedsel te verzamelen. Hoewel mensen hem vers voedsel aanboden, koos hij er routinematig voor om zelf op zoek te gaan. Hij zei zelfs dat hij aangereden dieren prefereerde, waarbij zijn favoriet de stekelvarken was. Er werd gefluisterd dat hij het gevonden aangereden dier volledig rauw at, ongeacht hoe rottig of oud het vlees leek.
Before dying at the age of 94 in 2022, Amou Haji was known as the ‘World’s Dirtiest Man.’ He lived in a cinder block shack and had not bathed with water or soap for over 60 years.
Haji’s other peculiar habits were well documented, which included consuming roadkill, smoking a… pic.twitter.com/7yDmRdP5OC
— Fascinating (@fasc1nate) December 19, 2023
Hij had ook een pijp waarin hij dierlijke mest rookte. Er werd ook gefluisterd dat hij een liefhebber was van sigaretten en eens werd gefotografeerd terwijl hij er meerdere tegelijk rookte.
Hoewel hij twijfelachtige hygiëne en een ver0ntrustend dieet had, was hij naar verluidt gezond ondanks dat alles. Sterker nog, hij stierf op 94-jarige leeftijd, een paar maanden nadat dorpsbewoners hem hadden overgehaald om een bad te nemen. Dr. Gholamreza Molavi van de School voor Volksgezondheid van de Universiteit van Medische Wetenschappen in Teheran had tests uitgevoerd op de oude man voordat hij overleed. Verrassend genoeg vonden ze dat hij ondanks zijn levensstijl een goede gezondheid had.
Before dying at the age of 94 in 2022, Amou Haji was known as the ‘World’s Dirtiest Man.’ He lived in a cinder block shack and had not bathed with water or soap for over 60 years.
Haji’s other peculiar habits were well documented, which included consuming roadkill, smoking a… pic.twitter.com/7yDmRdP5OC
— Fascinating (@fasc1nate) December 19, 2023
Hij had echter wel trichinose opgelopen, een door voedsel overgedragen p@rasitaire z1ekte. Gezien zijn voorliefde voor het eten van aangereden dieren was dit niet verrassend. Het had echter geen substantiële invloed op zijn gezondheid.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.