Algemeen
Laatste wens van man: eeuwige thuis vinden voor zijn geliefde hond
Een man bij wie k@nker in een vergevorderd stadium is vastgesteld, weet dat hij op het punt staat om te st*rven, maar het is iemand anders waar hij zich het meest zorgen over maakt: zijn geliefde hond, die een onzekere toekomst tegemoet gaat als de eigenaar er niet meer is.
De laatste wens van de man is nu om een perfect huis te vinden voor zijn lieve huisdier, voordat hij st*rft. David Fine uit Plainville (Massachusetts, USA) heeft zijn hond Babs, een Shar Pei/Boxer-mix, 10 jaar geleden gered uit een asiel en ze zijn sindsdien onafscheidelijk.
Helaas moeten ze binnenkort afscheid nemen: David, 63, heeft k@nker. Volgens WJAR werd David behandeld voor leukemie en werd een vaatziekte vastgesteld, voordat hij het verpletterende nieuws kreeg dat er longk@nker in een vergevorderd stadium bij hem was vastgesteld.
David besloot om geen behandeling te ondergaan – het zou hem weliswaar wat meer tijd hebben gegeven, maar het zou ook zijn levenskwaliteit hebben aangetast.
Vijf maanden geleden vertelden artsen hem dat hij nog maar zes maanden te leven had. Aangezien de tijd begint te dringen, heeft David één prioriteit: een nieuw thuis vinden voor Babs.
“Ik had mezelf beloofd nooit meer een huisdier te nemen omdat het mijn hart breekt om ze te verliezen”, zei David tegen WJAR. “Helaas zal ze me dit keer overleven.” “Ze is het belangrijkste op dit moment” Voor David, die geen kinderen heeft, is zijn trouwe hond het belangrijkste in zijn leven: “Het is als proberen een thuis te vinden voor je kind”, voegde hij eraan toe.
“Ze is het belangrijkste op dit moment. Mijn lot is bezegeld, maar dat van haar niet.” David zegt dat hij wil dat Babs aan een nieuw huis wennen zolang hij nog leeft.
Als hij naar het hospice gaat, zal hij Babs aan haar nieuwe familie overdragen. Hij zegt dat het hem “dood zou maken” om zijn hond weg te geven, maar hij zal “in vrede rusten” omdat hij weet dat ze veilig en geborgen is.
Hij krijgt hulp van redder Jennie Mann, die het nieuws via sociale media heeft verspreid en potentiële kandidaten controleert. Ze schreef dat David een “lieve, goedhartige man” is en dat het zijn “laatste wens” is om een huis te vinden voor Babs.
“Zijn hond is zijn leven”, schreef ze in een Facebook-bericht. “Hij zei dat hij pas tot rust zou komen als hij weet dat zijn baby goed verzorgd wordt als hij er niet meer is. Op zoek naar een nieuw gezin “Hij wil dat iemand van haar houdt zoals hij dat doet”, voegde ze eraan toe. “Hij wil dat ze begrijpt dat hij haar niet in de steek heeft gelaten en dat hij is overleden. Hij wil dat ze zich thuis voelt in een nieuw huis, zodat ze niet het gevoel heeft dat ze bij een vreemde woont.”
Jennie schrijft dat Babs een liefdevolle en aanhankelijke hond zonder gedragsproblemen is, maar dat ze niet goed overweg kan met andere honden en het enige huisdier in huis moet zijn. In een update van 10 mei meldde Jennie dat ze al met geïnteresseerde adoptieouders heeft gesproken, maar dat velen van hen al huisdieren hebben of te ver weg wonen, dus de zoektocht gaat door.
Maar hopelijk kunnen ze een perfect huis voor Babs vinden voordat Davids tijd om is. Het is een triest verhaal, maar het is mooi om te denken dat David zich in zijn laatste dagen het meest zorgen maakt over zijn geliefde hond. We hopen dat ze heel snel een perfect huis voor Babs vinden!
Deel alsjeblieft dit verhaal om het nieuws te verspreiden en Babs te helpen een nieuw thuis te vinden!
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.