Algemeen
Jongetje vindt bijzondere vis met mensentanden – hoe is dit mogelijk?
Janna Clinton genoot van een weekend in juli op haar achterporch, terwijl ze haar 11-jarige zoon zag vissen in de vijver achter hun huis in Oklahoma.
Toen Charlie begon te schr*euwen, sprong ze van haar stoel en rende naar haar zoon, die geschokt was door het wezen dat aan het einde van zijn vislijn hing.
Het buurtvijvertje achter het huis van de Clintons is een leuke plek om te vissen en weer vrij te laten voor baars en meerval. Maar in het weekend van 14 juli viste Charlie met alleen een stuk brood als aas een vreemd uitziend wezen op en riep zijn moeder Janna om hulp.
“Hij schre*uwde: ‘Oh my God, mam! Oh my God!'”, zei de moeder. “Ik dacht eerlijk gezegd dat hij gewoon dr*matisch deed.” Bij nader inzien ontdekte ze dat de vangst tanden had die leken op die van een mens. “Natuurlijk zijn we in een buurtvijver gewend om slechts een paar baarzen of meervallen te vangen… Ik bedoel, niets met tanden die op die van mensen lijken,” zei ze, eraan toevoegend dat de vis behoorlijk fel was. “(Charlie) zei dat het een behoorlijk gevecht leverde. Hij was de enige die daar beneden aan het vissen was en hij heeft het geweldig gedaan.”
De Clintons plaatsten een foto van de bizarre vis op hun buurt-Facebookpagina en plaatselijke bewoners die de post en foto’s zagen, deelden hun gedachten: “DAT ZIJN MENSELIJKE TANDEN,” zei de een, terwijl een ander schreef: “Wat in de wereld!?! Dat is eng!”
Sommigen suggereerden dat de familie contact opneemt met de natuurorganisatie. “Dat is absoluut geen ‘vangen en weer vrijlaten’! Bedankt dat je het serieus neemt,” zei een bewoner, terwijl een ander deelde: “Misschien moet je dat aan iemand bij de natuurorganisatie melden…”
Voordat ze contact opnamen met de natuurorganisatie over hun angstaanjagende vangst van de dag, hebben ze de vis teruggezet in de vijver. “Het is een vijver om te vangen en weer vrij te laten… dus hebben we het helaas weer vrijgelaten omdat we op dat moment niet beter wisten,” zei Janna. “We hebben daar een fout gemaakt.”
De familie kwam erachter dat de vis die Charlie had gevangen een pacu was, een neef van de piranha, die inheems is in Zuid-Amerika. In tegenstelling tot zijn omnivore verwanten met vlijmscherpe tanden en een onderbeet, is de pacu voornamelijk een vegetariër met vierkante tanden en een lichte overbeet.
Hoe het in de vijver in een buitenwijk ten noorden van Oklahoma City is terechtgekomen, is nog steeds een raadsel voor natuurbeheerders, die vermoeden dat het een huisdier was dat zijn aquarium ontgroeide en werd vrijgelaten in het wild.
In een boodschap aan de vorige eigenaar van de vis schreef het Oklahoma Department of Wildlife Conservation (ODWC) op Twitter: “Beste, degene die een hele Pacu (een Zuid-Amerikaanse vis nauw verwant aan de Piranha) heeft vrijgelaten in een buurtvijver; hoe durf je.”
De Tweet stimuleerde gesprekken in de cybergemeenschap, waar velen verrast waren door de tanden ervan. “WAAROM HEEFT HET MENSELIJKE TANDEN,” vroeg een verwarde gebruiker.
“IK WEET HET NIET, WE HEBBEN ZE NIET GEMAAKT,” antwoordde ODWC, dat een andere boodschap leverde: “Jouw vis werd gevangen door Charlie Clinton. Hij is 11. LAAT JE HUISDIEREN NIET LOS. ZE ZIJN EEN EXOTISCHE, INVASIEVE SOORT DIE SCHADE AAN ONZE LOKALE ECOSYSTEMEN KAN VEROORZAKEN.” Dit zou kunnen leiden tot een dergelijke verschrikkelijke situatie die zeer schadelijk zou kunnen zijn voor het milieu.
Dit was niet de eerste pacu die in Oklahoma werd gevangen. In juli 2018 haalde de 11-jarige Kennedy Smith een pacu uit Marina Cove bij Ft. Cobb Lake, minder dan twee uur bij de Clintons vandaan.
Op dat moment plaatsten de Game Wardens van Oklahoma een waarschuwing op Facebook die zei: “… Pacu’s zijn al in een paar visserijen in Oklahoma gevangen. De introductie van de niet-inheemse pacu in de wateren van Oklahoma is waarschijnlijk afkomstig van individuen die ze als huisdier kochten en ze vrijlieten toen ze te groot werden voor het aquarium waarin ze waren opgegroeid. Pacu’s kunnen een lengte van maximaal 3,5 voet en een gewicht van 88 pond bereiken.”
Hoewel deze lelijke vissen over het algemeen ongevaarlijk zijn voor mensen, hebben de pacu’s een verontrustende bijnaam verdiend, “de ballensnijders.” In 2011 werd een waarschuwing uitgevaardigd voor skinnydippende Zweden toen er een pacu werd gevonden in de Sont van Öresund.
“Er zijn incidenten geweest in andere landen zoals Papoea-Nieuw-Guinea, waar sommige mannen hun testikels zijn afgebeten,” zei visexpert Henrik Carl, die eraan toevoegde dat vissers naar verluidt zijn doodgebloed nadat hun testikels waren afgebeten. Carl ging verder: “Ze bijten omdat ze honger hebben, en testikels zitten lekker in hun mond…” Hij voegde eraan toe: “Normaal gesproken eten ze noten, fruit en kleine vissen, maar menselijke testikels zijn gewoon een natuurlijk doelwit.”
Ondertussen is Charlie in Oklahoma achter de pacu bij de vijver aan het jagen, hopend het nog een keer te kunnen lokken.
Dear, whoever released an entire Pacu (a South American fish closely related to Piranha) into a NEIGHBORHOOD pond;
how dare you. pic.twitter.com/WwQqJ9REAz
— Oklahoma Department of Wildlife Conservation (@OKWildlifeDept) July 18, 2023
“Hij is behoorlijk laat bij de vijvers gebleven die avond en heeft geprobeerd om hem opnieuw te vangen,” zei Janna over haar zoon, die, in de hoop op een gewilde vangst, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat aan het vissen is. “Als hij hem opnieuw vangt, gaan we hem laten opzetten voor hem. Ik denk dat dat een geweldige prijs is en hij verdient het… Ik vertelde hem dat we ervoor zouden zorgen dat de vis glimlacht zodat je zijn tanden kunt zien.”
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.