Algemeen
Jongedame geeft ton uit om eruit te zien als drakenmeisje – en ze was vroeger nog zo mooi!
Als je het mij vraagt, is een van de grootste voordelen van volwassen zijn dat je over het algemeen kunt doen wat je wilt, wanneer je maar wilt. Dit omvat jezelf kleden zoals je wilt, je haar doen zoals je wilt, en de laatste zeg hebben over hoe je jezelf aan de wereld presenteert.
Het is een vrijheid waar we allemaal van profiteren; waar we allemaal van genieten. Toch nemen weinigen onder ons onze creativiteit op hetzelfde niveau als Amber Luke, een twintiger uit Australië die het ongebruikelijke doel heeft om haar hele lichaam te bedekken met tatoeages.
Volgens verslagen begon Amber’s inkjourney toen ze 16 was, en haar fascinatie voor het kleuren van haar lichaam is een kernonderdeel van haar leven geworden.
In de loop der jaren beweert Amber een verbijsterende $120.000 te hebben uitgegeven om zichzelf te transformeren tot wat ze de “Dragon Girl” noemt.
En het was geen gemakkelijk proces. Verre van dat zelfs: een paar jaar geleden, toen ze haar oogbollen tatoeëerde, liep het bijna uit op een ramp.
“Helaas ging mijn artiest te diep in mijn oogbol. Ik was drie weken blind. Dat was behoorlijk bruut,” herinnert ze zich.
Hoewel Amber er vroeger uitzag als het typische blonde buurmeisje, heeft ze zoveel geëxperimenteerd met lichaamsaanpassingen dat ze vandaag de dag vrijwel onherkenbaar is. Naast het tatoeëren van haar oogbollen (en zowat elk blootgesteld stukje huid dat ze heeft) heeft ze ook een procedure ondergaan om zichzelf een gespleten tong te geven.
Volgens de Daily Mail heeft de inwoner van Brisbane, Australië, $120.000 uitgegeven aan lichaamsaanpassingen, waaronder $50.000 aan ongeveer 600 tatoeages en $70.000 aan chirurgische ingrepen.
Haar onconventionele uiterlijk kan sommigen afschrikken, maar Amber benadrukt dat haar transformatie een grote rol heeft gespeeld bij het redden van haar van een leven vol depressie en mogelijke zelfmoord.
Ze legde uit: “Ik was zo catatonisch depressief, suïcidaal en was een wandelende dode. Ik was gevoelloos. Ik haatte mezelf het grootste deel van de tijd – die haat zat diep. Het kwelde me. Nu heb ik mezelf volledig getransformeerd tot iemand waar ik trots op ben. Ik ben een sterke vrouw die precies weet wat ze wil en wie ze is.”
Een paar jaar geleden plaatste Amber een selectie foto’s waarin te zien is hoe ze eruitzag voordat ze haar lichaam begon te modificeren … en het is veilig om te zeggen dat de resultaten verbijsterend zijn.
Amber zei dat ze kritiek kreeg nadat ze haar eerste tatoeage had gekregen, maar dat heeft haar niet tegengehouden om haar doel na te streven om zichzelf uit te drukken door middel van body art. Het is misschien niet ieders kopje thee, maar zolang ze gelukkig en comfortabel is in haar eigen huid, is dat het belangrijkste!
Wat vind jij van Amber’s uiterlijk? Laat het ons weten in de reacties.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.