Algemeen
Gorilla’s in dierentuin geven bezoekers even lesje over de koetjes en de kalfjes
Ouders keken met verbazing toe toen gorilla’s in de dierentuin hun kinderen onbedoeld een lesje biologie gaven.
De gorilla’s, bezig met hun gebruikelijke fysieke activiteiten, waren totaal niet bezorgd om hun menselijke toeschouwers, inclusief een jonge gorilla die de actie van achter de imposante zilverrug nauwlettend in de gaten hield.
“Ik weet niet of je het wist, maar zo worden baby’s gemaakt,” merkte een vrouw op tegen een kind. Lees verder voor meer details over dit komische voorval in de dierentuin!
Wanneer je een mannetjes- en vrouwtjesgorilla bij elkaar plaatst, is de kans groot dat ze zich vermaken.
En wanneer je een mannetjes- en vrouwtjesgorilla samen in een dierentuin zet, is de kans groot dat ze de aandacht trekken terwijl ze zich vermaken.
Dit bleek het geval toen een groep toeschouwers keek naar een grote zilverrug die aan het flirten was met een veel kleiner vrouwtje.
“Klein ding,” merkte een van de aanwezigen op over het vrouwtje.
Na een korte omweg rond een steunpilaar gaf het vrouwtje toe aan zijn avances en werd ze van achteren benaderd door het mannetje.
“Oké, nee, nee, nee! Ik heb genoeg gezien,” verzuchtte een kind, dat zich snel bewust werd van wat er achter het glas gebeurde.
“Hebben ze…?” begon een ander, “Oh mijn God, ik heb zoiets nog nooit in het echt gezien.”
Enkele seconden nadat de grote aap met zijn imposante heupen begon te bewegen, kwam een nieuwsgierige jonge gorilla eerst van een afstandje kijken en kwam vervolgens dichterbij voor een betere blik.
“Het jong komt kijken,” merkte een vrouw op. “Hij kijkt toe wat er gebeurt!”
Op de achtergrond was een jonge stem te horen die “Oh nee” zei.
De vrouw legde vervolgens uit aan een metgezel: “Ik weet niet of je het wist, maar zo worden baby’s gemaakt.” Het kind antwoordde: “Ik weet het…”
Snacktijd
De jonge gorilla reikte uit en legde zijn hand op de rug van het
mannetje, terwijl deze doorging met de activiteit.
Nadat hij zijn tenen had gekruld, trok de grote aap zich terug en liep weg, terwijl de jonge gorilla naar het vermoeide vrouwtje keek, dat langzaam opstond van de grond.
Terwijl de jonge gorilla de paal beklom waar het flirten begon, pakte het vrouwtje iets van de grond en stopte het in haar mond.
“Ze kan niet meer lopen,” grinnikte de vrouw terwijl het vrouwtje rustig haar weg vervolgde naar een schuilplaats in het verblijf.
‘Ze wilde knuffelen’
Online kijkers hadden veel te zeggen over dit onverwachte
educatieve moment in de dierentuin, waarvan de meesten het
hilarisch vonden.
Een internetgebruiker schreef: “Dat kleintje kwam kijken… Tikte op zijn rug, ja, dat is het!”
Een ander grapte over het gesprek achter de camera: “Moeder: Zo word je gemaakt. Kind: Ja, ik weet het.”
Een derde zei: “De grote jongen stond gewoon op en liep weg toen hij klaar was. Je kon zien dat ze wilde knuffelen,” terwijl een vierde opmerkte: “De manier waarop hij zijn voet optilt en met zijn tenen wiebelt, haha.”
Ondertussen waardeerde een fan de kans om wilde dieren in hun natuurlijke gedrag te zien: “Het is fascinerend om dieren die zo nauw verwant zijn aan mensen dit zo openlijk te zien doen. Het is een natuurlijk onderdeel van het leven en het maakt ze niet uit wie het ziet. Wij zijn de rare.”
Wat zou jij doen als je dit in de dierentuin zou zien gebeuren? Deel je gedachten met ons en deel dit verhaal, zodat we kunnen horen wat anderen te zeggen hebben!
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.