Algemeen
Werkzoekende vader met opvallende gezichtstattoo vraagt op Facebook om baan na maandenlange zoektocht
Dit opmerkelijke verhaal over de impact van sociale media draait om Mark Cropp, een jongeman uit Nieuw-Zeeland, die zich op een kruispunt bevond nadat hij een gev*ngenisstraf van twee jaar en drie maanden had uitgezeten voor een mislukte dru*gsdeal.
Tijdens zijn gev*ngenschap, waarin hij wanhopig zocht naar een nieuwe start na zijn vr!jlating, nam Mark een beslissing die zijn leven diepgaand zou veranderen.
Op een avond, in zijn gevangeniscel, dronken van zelfgebrouwen alcohol gemaakt van gefermenteerde appels, brood en suiker, namen Mark en zijn broer een levensveranderende beslissing…
De gezichtstatoeage In een roes besloten ze Marks gezicht te tatoeëren met zijn bijnaam, gebruikmakend van geïmproviseerde inkt gemaakt van tandpasta en gesmolten plastic messen en vorken. De resulterende immense zwarte tatoeage, die het woord ‘Devast8’ op zijn kaak en onderkaak spelt, zou uiteindelijk een symbool van spijt worden.
Na zijn vrijlating uit de gevangenis werd Mark geconfronteerd met de harde realiteit van werkloosheid. Hoewel hij graag weer wilde integreren in de samenleving en voor zijn partner en jonge dochter wilde zorgen, ontdekte hij al snel dat zijn opvallende gezichtstatoeage dit vrijwel onmogelijk maakte. Ondanks zijn eerdere werkervaring schrokken potentiële werkgevers onmiddellijk terug voor de zichtbare inkt, waardoor Mark geen baan kon vinden.
Mark deelde met Daily Mail Australia de betekenis achter de tatoeage en zei: “Weet je, er was een lange tijd waarin ik alles wat ik aanraakte verwoestte. Ik zou uiteindelijk iedereen vernietigen die ik ontmoette of waarmee ik in contact kwam.”
Hij ging verder: “Ze zouden teleurgesteld zijn over iets dat ik had gedaan of gezegd – ik hoorde altijd ‘dat is verwoestend’. Toen het eenmaal was begonnen, dacht ik: ik kan er nu niet meer op terugkomen. Ik wou dat ik was gestopt terwijl de schets er nog was, eerlijk gezegd,” zei hij.
“Voordat ik het wist, had ik dit op mijn gezicht… Het was opgezwollen als een bl0edige pompoen,” zei hij.
Op zoek naar een oplossing zocht Mark manieren om de tatoeage te verwijderen, maar werd geconfronteerd met financiële beperkingen en een gebrek aan bereidwillige professionals. Laserverwijdering, de meest haalbare optie, vereiste talloze sessies en bracht aanzienlijke kosten met zich mee. Dus wendde Mark zich tot sociale media voor hulp.
Op Facebook deelde Mark een selfie waarin hij zijn kenmerkende tatoeage toonde, terwijl hij zocht naar een baan en een kans op een nieuwe start. Zijn oprechte pleidooi kreeg al snel grip op het platform en trok de aandacht van het personeel van Sacred Tattoo, een tattooshop in Auckland.
https://youtu.be/qGBMm1SzU54
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.