-

Algemeen

Vrouw van slechts 25 jaar oud met ziekte in stadium 4 waarschuwt andere mensen om deze belangrijke symptomen niet te negeren

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Op een doorsnee dag werd Ellie Wilcock, een 25-jarige contentmanager uit Peterborough, geconfronteerd met wat aanvankelijk leek op een alledaags ongemak.

Wat begon als eenvoudige buikp!jn, afgedaan als symptomen van een urineweginfectie die ze eerder had ervaren, ontpopte zich tot een veel grimmiger realiteit.

Deze initiële misinterpretatie van haar symptomen leidde tot een vertraagde diagnose van wat uiteindelijk darmk*nker in stadium vier bleek te zijn, de meest ernstige en gevorderde vorm van de z!ekte.

Ellie’s traject van diagnose en behandeling werpt licht op een dieper, verontrustender fenomeen: een aanzienlijke en “mysterieuze toename” van darmk*nker onder jongeren, een trend die experts nog steeds proberen te ontrafelen en te begrijpen.

Haar verhaal, uniek in haar persoonlijke strijd, is symptomatisch voor een groter, alarmerend patroon dat zowel de medische gemeenschap als het publiek zorgen baart.

Darmk*nker, ooit beschouwd als een aand0ening die voornamelijk oudere volwassenen trof, staat bekend als de derde meest voorkomende vorm van k*nker in Groot-Brittannië, waarbij jaarlijks bijna 17.000 levens worden geëist.

Echter, wat eens werd beschouwd als een z!ekte die een specifieke, oudere demografie trof, vertoont nu een verontrustende trend van incidentie onder mensen jonger dan vijftig jaar.

Gevallen zoals die van Ellie en Dame Deborah James, die op 40-jarige leeftijd aan de z!ekte overleed, benadrukken de urgentie van deze groeiende bezorgdheid.

Deze trend suggereert een dringende noodzaak voor verhoogd bewustzijn en preventieve maatregelen, vooral onder jongeren die geneigd kunnen zijn om de symptomen te negeren of verkeerd te interpreteren, waardoor waardevolle tijd voor vroege detectie en behandeling verloren gaat.

Ellie’s pad naar een diagnose was bezaaid met onbegrip en onderschatting van haar symptomen.

Haar initiële ervaring van extreme buikpijn, hoewel indicatief voor vele mogelijke aand0eningen, is ook een klassiek symptoom van darmk*nker.

Dit benadrukt het cruciale belang van verhoogd bewustzijn rond de symptomen van darmk*nker, waaronder niet alleen veranderingen in stoelganggewoonten, maar ook bl0ed in de ontlasting, onverklaarbaar gewichtsverlies en aanhoudende vermoeidheid.

Tijdige herkenning van deze signalen en het zoeken van medische hulp kan letterlijk levensreddend zijn en is cruciaal voor het vergroten van de 0verlevingskansen van individuen.

De reis van Ellie door haar diagnose en behandeling werd verlicht door de figuur van Dame Deborah James, ook bekend als ‘Bowelbabe’.

Dame Deborah speelde een cruciale rol in Ellie’s gevecht door hoop en inspiratie te bieden in een tijd van duisternis en onzekerheid.

Haar onvermoeibare inzet om het bewustzijn over darmk*nker te vergroten, heeft niet alleen meer dan £11,3 miljoen opgeleverd voor onderzoek, maar heeft ook een blijvende nalatenschap achtergelaten die dient als een baken van licht en een bron van kracht voor degenen die tegen de z!ekte v*chten.

Terwijl Ellie’s verhaal de uitdagingen in de strijd tegen darmk*nker benadrukt, belicht het ook het cruciale belang van wetenschappelijk onderzoek en vooruitgang.

Met de steun van fondsen zoals het Bowelbabe Fund for C*ncer Research UK, dat indrukwekkende £13 miljoen heeft opgehaald, worden innovatieve projecten gefinancierd die gericht zijn op het verbeteren van vroege detectie, het ontwikkelen van effectievere behandelingen en uiteindelijk het vinden van een genezing voor darmk*nker.

Deze projecten beloven niet alleen hoop voor de toekomst, maar benadrukken ook de noodzaak van voortdurende investeringen in onderzoek en ontwikkeling om de strijd tegen deze z!ekte voort te zetten.

Door verhalen zoals dat van Ellie te delen en het bewustzijn over darmk*nker te vergroten, kunnen we hopen op een toekomst waarin deze z!ekte niet langer een stille ep!demie is onder jongeren, maar een aand0ening waarvoor vroege detectie, effectieve behandeling en uiteindelijk genezing binnen handbereik zijn.

Algemeen

Heb ik ongelijk dat ik boos ben omdat mijn 71-jarige moeder haar geld aan reizen uitgeeft in plaats van mij met mijn reizen te helpen?

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Een onverwacht gesprek met mijn moeder veranderde mijn kijk op geld, groei en verbinding

Wat begon als een kort WhatsApp-bericht groeide onverwacht uit tot een van de meest betekenisvolle gesprekken die ik ooit met mijn moeder heb gevoerd. We zaten samen aan de keukentafel, elk met een kop dampende thee, toen ik de woorden uitsprak die al dagen in mijn hoofd rondspookten. Het ging financieel niet goed met me, en ik begreep niet waarom mijn moeder — die het duidelijk beter voor elkaar had — haar spaargeld gebruikte voor reizen, in plaats van mij te helpen.

“Waarom geef je je geld uit aan vakanties, terwijl ik moeite heb om mijn rekeningen te betalen?” vroeg ik, met meer emotie in mijn stem dan ik van tevoren had gepland.

Mijn moeder, Helen, inmiddels 71, keek me rustig aan, glimlachte zacht en zei:

“Lieve schat, ik begrijp dat je het moeilijk hebt. Maar waarom denk je dat ik dat voor je moet oplossen?”

Haar woorden kwamen binnen. Niet omdat ze hard waren, maar omdat ze eerlijk waren — en ze zetten me aan het denken.


Verschillende paden, andere prioriteiten

Als kind geloof je vaak dat je ouders er altijd voor je zullen zijn. Niet alleen emotioneel, maar ook praktisch. Zelfs als je volwassen bent, blijft dat gevoel soms hangen. In mijn hoofd had ik het plaatje al ingevuld: mijn moeder had financiële ruimte, dus waarom zou ze me niet ondersteunen in deze lastige fase?

Maar mijn moeder had andere plannen. Ze had jarenlang gespaard voor iets waar ze haar hart aan had verpand: de wereld ontdekken. Ze vertelde over de geur van versgebakken brood in een klein Italiaans dorp, de zonsondergangen die ze vanaf een balkon in Spanje had bekeken, en de gesprekken die ze voerde met locals in Griekenland. Voor haar betekenden die reizen vrijheid, rust en levensvreugde.

Voor mij voelde het echter als afstand. Waarom koos ze voor zichzelf, terwijl ik haar zo hard nodig had?


Sparen om te leven, niet om alleen maar opzij te zetten

Helen vertelde dat haar reizen allesbehalve impulsief waren. Ze had jarenlang kleine bedragen opzijgezet, hier en daar iets gelaten, om haar droom waar te maken zodra ze met pensioen zou gaan.

“Ik wil niet blijven sparen tot ik oud ben en het niet meer kan,” zei ze. “Ik wil nú leven, nú ontdekken, terwijl mijn lichaam en geest het nog toelaten.”

Haar woorden verrasten me. Ik had sparen altijd gezien als iets waarmee je toekomstige problemen voorkomt. Maar zij liet me zien dat sparen óók bedoeld kan zijn om op het juiste moment van het leven te genieten.

Volgens het Nibud is structureel sparen belangrijk voor financiële rust, maar ook voor persoonlijke voldoening. Het geeft ruimte om dromen waar te maken — op je eigen voorwaarden.


Trots, schaamte en wat eronder ligt

Nadat de eerste emoties waren gezakt, begon ik mezelf af te vragen: was ik echt boos op haar, of op mezelf? Ik voelde me tekortschieten, beschaamd zelfs. Mijn frustratie kwam voort uit onmacht. En ergens had ik gehoopt dat haar hulp alles kon oplossen — of in elk geval verzachten.

Maar zoals Wijzer in geldzaken stelt: financiële groei begint bij het erkennen van je situatie. Dat had ik tot dan toe vermeden. Mijn moeder wees me daar op haar manier op, niet met verwijten, maar door me te wijzen op mijn eigen kracht. En misschien was dat wel veel waardevoller dan een geldbedrag.


Tijd voor reflectie

Na het gesprek besloot ik even afstand te nemen. Niet uit boosheid, maar om alles op een rijtje te zetten. In de dagen die volgden dacht ik veel na over onze uitwisseling. En langzaamaan begon ik haar standpunt te begrijpen.

Ze had me niet afgewezen — ze had me juist het vertrouwen gegeven dat ik dit zelf aankon. Ze liet zien dat ik het waard was om in mezelf te geloven, ook al voelde ik me kwetsbaar.

Tijdens mijn zoektocht naar helderheid stuitte ik op platforms als Geldfit en Nibud, waar ik leerde dat financiële problemen vaker voorkomen dan je denkt, en dat hulp vragen geen zwaktebod is — het is een stap vooruit.


Een nieuw begin met een oud vertrouwd iemand

Een week later belde ik haar op.

“Mam, het spijt me. Ik had beter moeten luisteren.”

Haar reactie was precies zoals ik hoopte.

“Ik weet het, lieverd. Je hebt het zwaar. Maar ik geloof echt dat jij dit kunt. Je bent sterker dan je denkt.”

In plaats van geld kwamen er andere vormen van hulp: suggesties om overzicht te creëren, het aanmoedigen om kleine stappen te zetten en bovenal haar onvoorwaardelijke vertrouwen.


Kleine stappen, grote effecten

“Echt voor jezelf zorgen betekent ook dat je jezelf serieus neemt,” zei ze tijdens een van onze gesprekken. Die zin bleef hangen. Want het ging uiteindelijk niet over geld, maar over eigenwaarde.

Ik begon met het opstellen van een maandbudget, keek kritisch naar mijn uitgaven en nam contact op met instanties zoals Schuldhulpmaatje. En wat bleek? Het probleem dat eerst als een onneembare berg voelde, werd stap voor stap overzichtelijker. Ik kreeg ademruimte. Niet alleen financieel, maar ook mentaal.

Elke keer dat ik iets afvinkte op mijn lijstje, groeide mijn vertrouwen. Niet omdat ik alles al opgelost had, maar omdat ik voelde: ik ben in beweging. Ik neem verantwoordelijkheid.


De relatie met mijn moeder veranderde mee

Sinds dat gesprek zijn onze gesprekken veranderd. We praten meer, dieper, eerlijker. Niet over wat we missen, maar over wat we wél hebben: vertrouwen, liefde en toekomstplannen.

Laatst zei ze:

“Als jij straks ruimte hebt, zou ik het heerlijk vinden als je eens met me mee gaat op reis. Niet omdat je iets moet, maar omdat het leuk is.”

Die uitnodiging raakte me. Niet omdat ik meteen mijn koffers wil pakken, maar omdat het een symbool werd. Van een gedeelde toekomst, waarin we allebei ons pad mogen volgen, en elkaar daarin vinden.


Inzichten voor het leven

Wat dit gesprek me vooral leerde, is dat hulp er in veel vormen is. En dat verschil in verwachtingen geen breuk hoeft te betekenen, maar juist kan leiden tot verdieping.

Hier zijn de belangrijkste lessen die ik meeneem:

  • Verwachtingen tussen generaties mogen verschillen — dat biedt juist ruimte voor dialoog.

  • Sparen mag ook een doel hebben dat plezier brengt, niet alleen veiligheid.

  • Boosheid is soms vermomde schaamte. Door die te herkennen, kun je eerlijker zijn naar jezelf.

  • Steun kan emotioneel zijn, niet altijd financieel. En dat is minstens zo waardevol.

  • Kleine stappen brengen grote rust. Overzicht creëert vertrouwen.

  • Een open gesprek, hoe ongemakkelijk ook, kan de basis zijn voor een sterkere band.


Vooruitkijken met vertrouwen

Vandaag de dag weet ik nog steeds niet precies waar ik uitkom. Maar ik weet wél dat ik niet langer afhankelijk hoef te zijn van de keuzes van anderen. Ik maak mijn eigen pad. En mijn moeder, die reist verder — letterlijk en figuurlijk. En ik? Ik ben onderweg. Misschien niet in het vliegtuig, maar wel in groei.


Wil jij ook sterker omgaan met geld, verwachtingen en relaties? Laat je inspireren door verhalen zoals deze. Want groei begint met een goed gesprek — met jezelf of met iemand die je liefhebt.

Lees verder