Algemeen
Vrouw van slechts 25 jaar oud met ziekte in stadium 4 waarschuwt andere mensen om deze belangrijke symptomen niet te negeren
Op een doorsnee dag werd Ellie Wilcock, een 25-jarige contentmanager uit Peterborough, geconfronteerd met wat aanvankelijk leek op een alledaags ongemak.
Wat begon als eenvoudige buikp!jn, afgedaan als symptomen van een urineweginfectie die ze eerder had ervaren, ontpopte zich tot een veel grimmiger realiteit.
Deze initiële misinterpretatie van haar symptomen leidde tot een vertraagde diagnose van wat uiteindelijk darmk*nker in stadium vier bleek te zijn, de meest ernstige en gevorderde vorm van de z!ekte.
Ellie’s traject van diagnose en behandeling werpt licht op een dieper, verontrustender fenomeen: een aanzienlijke en “mysterieuze toename” van darmk*nker onder jongeren, een trend die experts nog steeds proberen te ontrafelen en te begrijpen.
Haar verhaal, uniek in haar persoonlijke strijd, is
symptomatisch voor een groter, alarmerend patroon dat zowel de
medische gemeenschap als het publiek zorgen baart.
Darmk*nker, ooit beschouwd als een aand0ening die voornamelijk oudere volwassenen trof, staat bekend als de derde meest voorkomende vorm van k*nker in Groot-Brittannië, waarbij jaarlijks bijna 17.000 levens worden geëist.
Echter, wat eens werd beschouwd als een z!ekte die een specifieke, oudere demografie trof, vertoont nu een verontrustende trend van incidentie onder mensen jonger dan vijftig jaar.
Gevallen zoals die van Ellie en Dame Deborah James, die op 40-jarige leeftijd aan de z!ekte overleed, benadrukken de urgentie van deze groeiende bezorgdheid.
Deze trend suggereert een dringende noodzaak voor verhoogd
bewustzijn en preventieve maatregelen, vooral onder jongeren die
geneigd kunnen zijn om de symptomen te negeren of verkeerd te
interpreteren, waardoor waardevolle tijd voor vroege detectie en
behandeling verloren gaat.
Ellie’s pad naar een diagnose was bezaaid met onbegrip en onderschatting van haar symptomen.
Haar initiële ervaring van extreme buikpijn, hoewel indicatief voor vele mogelijke aand0eningen, is ook een klassiek symptoom van darmk*nker.
Dit benadrukt het cruciale belang van verhoogd bewustzijn rond de symptomen van darmk*nker, waaronder niet alleen veranderingen in stoelganggewoonten, maar ook bl0ed in de ontlasting, onverklaarbaar gewichtsverlies en aanhoudende vermoeidheid.
Tijdige herkenning van deze signalen en het zoeken van medische hulp kan letterlijk levensreddend zijn en is cruciaal voor het vergroten van de 0verlevingskansen van individuen.
De reis van Ellie door haar diagnose en behandeling werd
verlicht door de figuur van Dame Deborah James, ook bekend als
‘Bowelbabe’.
Dame Deborah speelde een cruciale rol in Ellie’s gevecht door hoop en inspiratie te bieden in een tijd van duisternis en onzekerheid.
Haar onvermoeibare inzet om het bewustzijn over darmk*nker te vergroten, heeft niet alleen meer dan £11,3 miljoen opgeleverd voor onderzoek, maar heeft ook een blijvende nalatenschap achtergelaten die dient als een baken van licht en een bron van kracht voor degenen die tegen de z!ekte v*chten.
Terwijl Ellie’s verhaal de uitdagingen in de strijd tegen darmk*nker benadrukt, belicht het ook het cruciale belang van wetenschappelijk onderzoek en vooruitgang.
Met de steun van fondsen zoals het Bowelbabe Fund for C*ncer
Research UK, dat indrukwekkende £13 miljoen heeft opgehaald, worden
innovatieve projecten gefinancierd die gericht zijn op het
verbeteren van vroege detectie, het ontwikkelen van effectievere
behandelingen en uiteindelijk het vinden van een genezing voor
darmk*nker.
Deze projecten beloven niet alleen hoop voor de toekomst, maar benadrukken ook de noodzaak van voortdurende investeringen in onderzoek en ontwikkeling om de strijd tegen deze z!ekte voort te zetten.
Door verhalen zoals dat van Ellie te delen en het bewustzijn over darmk*nker te vergroten, kunnen we hopen op een toekomst waarin deze z!ekte niet langer een stille ep!demie is onder jongeren, maar een aand0ening waarvoor vroege detectie, effectieve behandeling en uiteindelijk genezing binnen handbereik zijn.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.