Algemeen
Vrouw verliest benen na gebruik dagelijks product – nu deelt ze haar verhaal
Lauren Wasser is een Californisch model dat in 2012 haar rechterbeen verloor door de meest ongewone reden die ik ooit heb gehoord.
Dit bericht op Instagram bekijken
De meesten van ons kunnen zich niet voorstellen hoe een hygiëneproduct tot een nachtmerrie kan leiden en je leven voorgoed kan veranderen. En Lauren’s nachtmerrie is nog niet voorbij. Onlangs moesten artsen haar andere been ge@mputeren. Nu is Lauren vastbesloten dat geen enkele andere vrouw hetzelfde zou moeten doormaken als zij, en waarschuwt ze voor de gevaren van een alledaags product.
Lauren Wasser is een Californisch model dat in 2012 naar het ziekenhuis ging met griepverschijnselen. Het bleek dat ze niet leed aan griep, maar aan het toxischeshocksyndroom veroorzaakt door bacteriële toxines.
De oorzaak van de infectie? Een tampon. Het gebruik van tampons, vooral als ze gedurende vele uren worden achtergelaten, kan een infectie veroorzaken die leidt tot wat bekend staat als toxischeshocksyndroom of TTS.
Dit bericht op Instagram bekijken
De TTS liet Lauren meer dan een week in coma, en bij het ontwaken moesten ze een been ge@mputeren vanwege de infectie. Ze was 24 jaar oud. Sindsdien heeft Lauren slechts één levensdoel gehad: ervoor zorgen dat niemand anders ooit door moet maken wat zij heeft meegemaakt.
Niemand anders zou dit moeten meemaken “Over een paar maanden zal mijn andere been onvermijdelijk moeten worden ge@mputeerd. Daar kan ik niets aan doen. Maar wat ik wel kan doen, is ervoor zorgen dat dit anderen niet overkomt,” vertelt Lauren aan The Daily Mail.
Lauren is een moeilijke juridische strijd begonnen tegen Kotex Natural Balance, het merk tampons dat ervoor zorgde dat ze zo ernstig reageerde. “Gezien de vagina het meest absorberende deel van het lichaam van een vrouw is en een toegangspoort tot veel van onze vitale organen, is het cruciaal dat consumenten weten wat er werkelijk met hen kan gebeuren,” schrijft Lauren in InStyle.
Dit bericht op Instagram bekijken
Helaas moest Lauren onlangs haar andere been @mputeren. Zodra ze de operatiekamer verliet, plaatste het model een foto op haar sociale media-accounts met Paralympisch atlete Amy Purdy, die ook haar benen heeft ge@mputeerd, en schreef het volgende bericht: “Het leven staat op het punt weer heel anders te worden! Toch ben ik in goede spirits en klaar voor mijn volgende hoofdstuk. ???♀️??♂️ // foto door mijn liefde @camraface“
Deze moedige meid heeft al mijn respect. Blijf vechten, met kracht en optimisme. Lauren blijft vechten niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen, zodat niemand anders hoeft mee te maken wat zij heeft meegemaakt.
Dit bericht op Instagram bekijken
Deel alsjeblieft het verhaal van Lauren zodat alle vrouwen op de hoogte zijn van de mogelijke gevaren van tampons.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.