Algemeen
Robin Williams ‘achtervolgd door onzichtbaar monster’ in laatste dagen, onthult gebroken vrouw die hem vergaf
Het is al meer dan zeven jaar geleden dat de wereld afscheid moest nemen van de legendarische komiek Robin Williams, maar zijn onuitwisbare geest blijft voortleven in onze harten.
De schokkende d00d van Williams trof de wereld als een mokerslag. Velen veronderstelden dat depressie en dr*gsmisbruik de drijfveren waren achter zijn tragische besluit om zijn leven te beëindigen.
Echter, achter de schijnbare motieven blijkt een veel dieper verhaal schuil te gaan over de tragedie rondom Robin Williams.
Zijn weduwe, Susan Schneider Williams, heeft besloten de
waarheid te onthullen over wat haar echtgenoot werkelijk heeft doen
st*rven.
Robin Williams stond bekend als een van de meest geliefde komische genieën van zijn tijd. Hij oogstte lof voor zijn klassieke rollen in films als “Good Morning, Vietnam”, “Mrs. Doubtfire” en “Aladdin”, waarbij fans over de hele wereld zijn talent bewonderden.
In zijn persoonlijke leven was Williams driemaal getrouwd en had hij drie kinderen. Zijn eerste huwelijk was met Valeria Velardi, met wie hij een zoon kreeg genaamd Zak.
Na hun scheiding trouwde Williams met Marsha Garces, met wie hij
twee kinderen, Zelda en Cody, kreeg. Uiteindelijk ontmoette hij
zijn soulmate, Susan Schneider, met wie hij in 2011 trouwde in een
bescheiden ceremonie in Napa Valley, Californië.
Ondanks het schijnbaar idyllische plaatje van geluk, had Williams te kampen met innerlijke demonen die zijn gezondheid en carrière beïnvloedden. Zijn w0rstelingen met het onthouden van tekst tijdens de opnames van zijn laatste film, “Night at the Museum 3”, waren een teken van een dieperliggend probleem.
Susan Schneider Williams onthulde later dat haar man leed aan Lewy body dementie, een slopende z!ekte die zijn laatste maanden tot een ware hel maakte.
Deze diagnose werd pas na zijn d00d vastgesteld, waardoor zijn
worsteling lange tijd onbegrepen bleef.
De laatste maanden van zijn leven waren gevuld met angst, frustratie en fysieke ongemakken. Robin Williams vocht een strijd die hij uiteindelijk niet kon winnen. Het was een gev*cht tegen een onzichtbare vijand die zijn geest en lichaam verwoestte.
Op 11 augustus 2014 werd Robin Williams levenloos aangetroffen in zijn huis in Paradise Cay, Californië. De d00dsoorzaak werd vastgesteld als verst!kking door 0phanging, een tragisch einde aan het leven van een man die geliefd was bij miljoenen over de hele wereld.
Susan Schneider Williams heeft haar man vergeven en heeft begrip
voor zijn uiteindelijke beslissing.
Ze herinnert zich hun laatste momenten samen en koestert de herinneringen aan hun liefde en vriendschap.
De d00d van Robin Williams was een verlies voor de wereld, maar zijn nalatenschap zal altijd voortleven.
Zijn humor, talent en menselijkheid zullen worden herinnerd en
gekoesterd door hen die hij heeft geraakt.
Laten we zijn leven eren door zijn nalatenschap levend te houden en te delen met anderen. Robin Williams zal altijd in onze harten voortleven.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.