Algemeen
Radeloze moeder rijdt achter trage auto aan, maar als ze bordje in raam ziet verandert alles
Het zijn van een perfecte moeder, liefhebbende echtgenote en het runnen van een functioneel huishouden terwijl je tegelijkertijd bijdraagt aan de samenleving is geen gemakkelijke taak. Voeg daarbij het moederschap van meerdere kinderen, en rust en stilte zijn zelden woorden die gebruikt kunnen worden in dezelfde zin om het dagelijkse leven te beschrijven.
Een vrouw die dit maar al te goed weet, is Hailey. Voor haar presenteert elke dag een nieuwe puzzel, en de kleinste obstakels kunnen de grootste gevolgen hebben. Op een dag was Hailey onderweg naar haar werk toen ze vast kwam te zitten achter een zeer langzaam rijdende auto. Het kostte haar alle zelfbeheersing om niet boos te worden achter het stuur.
Tenslotte had Hailey haast en had geen tijd om stil te zitten achter een auto die onder de aanbevolen snelheid voor de weg reed. Het was pas toen Hailey achter genoemde auto bij een rood licht vastzat, dat ze het briefje opmerkte in het achterraam. Nadat ze de woorden had gelezen, voelde ze dat ze haar ervaring moest delen op haar blog, Thoughts, Dots and Tots. Hailey zegt dat het haar manier van kijken naar de wereld heeft veranderd.
Dit is wat ze schreef: “Terwijl ik naar mijn werk reed, volgde ik deze auto. Het bord in het achterraam zegt: “Leren schakelen sorry voor eventuele vertraging.” “Wetende deze informatie, was ik erg geduldig met hun langzame schakelen, en eerlijk gezegd deden ze het behoorlijk goed voor nog aan het leren zijn.
“Toen stelde ik mezelf een moeilijke vraag: zou ik net zo geduldig zijn geweest als het bord er niet was geweest? Ik kan bijna zeker nee zeggen. “We weten niet waardoor iemand gaat. We dragen geen borden die onze persoonlijke worstelingen illustreren. Je ziet geen borden op mensen hun shirt geplakt die zeggen: “Gaat door een scheiding”, of “Verloren een kind”, of “Voelt zich depressief”, of “Gediagnosticeerd met k@nker”.
“Als we visueel zouden kunnen lezen wat de mensen om ons heen doormaken, zouden we zeker aardiger zijn. “Maar we zouden geen borden moeten zien en redenen moeten hebben om vreemden met vriendelijkheid te behandelen. We zouden het sowieso moeten doen, of we nu weten wat er aan de hand is of niet. Of ze het verdienen of niet.
“Laten we iedereen een extra dosis geduld, vriendelijkheid en liefde geven.” Het handgeschreven briefje in het raam heeft duidelijk een blijvende impact gehad op Hailey. Ze had gemakkelijk gefrustreerd en geïrriteerd achter het stuur kunnen blijven, maar in plaats daarvan haalde ze diep adem en koos ze de weg van tolerantie.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.