Algemeen
Ouders ontroostbaar nadat vaak voorkomend virus leven neemt van 4-jarige
Slechts enkele dagen nadat artsen zeiden dat hun vierjarige dochter een “gewone verkoudheid” had, is een stel uit Ohio nu bezig met het plannen van de begrafenis van het kleine meisje, dat alleen maar wilde dat “iedereen van haar hield, net zoals zij van iedereen houdt”.
Maisie Schmidt – die een veelvoorkomend virus had dat dodelijk werd toen het zijn strakke greep niet wilde loslaten – werd in een kunstmatige coma gebracht terwijl artsen tegen de klok werkten om haar leven te redden. Maar toen kreeg de kleuter een zware beroerte en overleed op 26 maart.
“Er was simpelweg niets meer dat kon worden gedaan,” zeiden haar ouders over hun hartverscheurende beslissing om hun dochter te laten gaan. Blijf lezen om meer te weten te komen over het tragische einde van dit mooie meisje.
Eind maart haastten Maisie’s ouders – Christin Brigadier en Patric Schmidt – zich naar de dokter toen ze begon te sniffen en te hoesten.
Haar vader Patric, uit Strongsville, Ohio, vertelde aan Cleveland 19: “We kregen te horen dat het gewoon een gewone verkoudheid was, neem haar gewoon mee naar huis, veel vocht en dat soort dingen.”
Omdat ze geloofden in de medische deskundigen die adviseerden dat haar ziekte niet ernstig was, namen de ouders haar mee naar huis. Maar tegen 23 maart was Maisie lusteloos, haar gezondheid dramatisch achteruitgaand, wat haar bezorgde moeder en vader ertoe aanzette haar naar de spoedeisende hulp te brengen.
” Maisie maakte een reis naar het ziekenhuis waarvan iedereen dacht dat het een snelle bezoek zou zijn,” schrijft haar oom Michael Brigadier in een GoFundMe, opgericht om Maisie, haar grote broer en haar ouders te ondersteunen.
‘Het heeft Maisie in zijn greep’
Maar dingen namen al snel een slechte wending en het kleine meisje was “aan het vechten voor haar leven” op “meerdere vormen van levensondersteuning om haar lichaam een vechtkans te geven om terug te komen van het humane metapneumovirus [hMPV].”
De Cleveland Clinic beschrijft hMPV als een virus, vergelijkbaar met het respiratoir syncytieel virus (RSV) en de griep, “dat meestal symptomen veroorzaakt die lijken op de gewone verkoudheid.”
Gemeenlijk treedt de infectie op tegen de leeftijd van vijf jaar en vermoedelijk herstellen patiënten volledig, wat helaas niet het geval was voor de kleine Maisie. “Het heeft Maisie in zijn greep en laat niet los,” schrijft Brigadier.
‘Verscheurd’
Maisie werd vervolgens naar het Rainbow Babies and Children’s Hospital gebracht waar ze in een kunstmatige coma werd gebracht.
“Het is niet wat je verwacht,” zei haar vader. “We dachten gewoon dat het een gewone verkoudheid was en dat we haar dezelfde dag nog naar huis zouden brengen, nooit gedacht dat we hier zouden zijn.”
Tegen 24 maart was Maisie geïntubeerd en artsen gingen door met levensreddende maatregelen om haar te helpen “de oorlog” te winnen die “in haar lichaam begon.”
“[Ouders] zijn verscheurd,” schrijft Tammy McConnaughy op Facebook. Smekend om steun van de gemeenschap, gaat McConnaughy – die haar kleindochter “Pocket” noemt – verder: “Alsjeblieft iedereen gebeden gebeden gebeden Voor onze Maisie om stabiel te blijven en we goede resultaten krijgen voor alle tests en haar lichaam heeft gewoon meer tijd nodig om te genezen en terug te komen naar ons.”
‘Een van de meest liefdevolle mensen’
En toen op 25 maart ontdekten artsen dat de kleuter een beroerte had gehad. “Ze ging voor een CT-scan en ze zeiden dat er wat bloeding was in de hersenen, dus ze wilden een scan van dat maken en tijdens dat proces ontdekten ze dat ze eigenlijk een zeer grote beroerte aan de rechterkant van haar hersenen had,” zei haar vader.
Het kleintje werd toen geopereerd aan de hersenen en volgens Patric was een deel van haar hersenen zo opgezwollen dat het moest worden verwijderd om hopelijk het leven van Maisie te redden.
Haar ouders kregen destijds te horen dat Maisie aangesloten zou blijven op levensondersteunende machines en in een medisch geïnduceerde coma zou blijven voor “verschillende maanden”, wat een gewenste uitkomst was.
“Ze is een van de meest liefdevolle mensen die je ooit zult ontmoeten,” deelde Patric, hopend haar binnenkort mee naar huis te nemen. “Ze is zo slim en zo bereid om iedereen te helpen en ze wil dat iedereen van haar houdt, net zoals zij van iedereen houdt.”
‘Maisie is 0verleden’
Op 26 maart leverde haar familie een verklaring af aan Cleveland 19, waarin staat “Er was simpelweg niets meer dat kon worden gedaan.” Maisie werd van de levensondersteuning gehaald. Ondertussen bood Brigadier een update van het kleine meisje dat hij beschrijft als “zorgzaam, slim, leuk en liefdevol.”
Hij schrijft op de GoFundMe-pagina, dat vanaf 27 maart meer dan $ 26.500 van zijn doel van $ 15.000 is opgehaald: “Ik wou dat ik een gelukkig einde aan dit verhaal kon brengen. Ik wou dat ik de juiste woorden wist te zeggen om het verdriet van mijn dierbaren en al diegenen die door Maisie zijn geraakt, te verzachten.” Hij vervolgt: “Rond 11 uur vanochtend is Maisie overleden. Het typen van deze woorden uren later is nog steeds zo surrealistisch. Ik kan niet geloven dat dit met zo’n lieve familie kon gebeuren.”
Brigadier voegt eraan toe: “Ik ben zo trots om je oom Maisie te zijn en ik zal nooit vergeten wat ik van je heb geleerd.” Rust in vrede, kleine Maisie. We wensen familie en geliefden het allerbeste in hun tijd van genezing na dit tragische verlies.
Algemeen
Prinses Alexia heeft zojuist een belangrijk interview gehad – Ze kreeg na het interview veel kritiek: “Dit is echt onacceptabel”
Prinses Alexia staat de afgelopen dagen volop in de schijnwerpers, maar niet om een feestelijke reden. Wat begon als een kort, onschuldig interview tijdens de verjaardag van haar vader, koning Willem-Alexander, is uitgegroeid tot een breed maatschappelijk debat over online gedrag, empathie en de manier waarop we jonge publieke figuren behandelen. Het gesprek met de NOS was bedoeld als een luchtige momentopname, maar kreeg een onverwacht en hard vervolg op sociale media.
Een jonge prinses in een volwassen wereld
Afgelopen zomer werd prinses Alexia achttien jaar. Juridisch gezien betekent dat volwassen, maar emotioneel en sociaal is die overgang vaak een stuk minder zwart-wit. Voor de media verandert er echter wel degelijk iets: de beschermende terughoudendheid die bij minderjarigen vaak geldt, valt grotendeels weg. Daarmee komt er automatisch meer aandacht, meer duiding en helaas ook meer kritiek.
Tijdens Koningsdag en andere publieke momenten is het inmiddels gebruikelijk dat leden van het koninklijk gezin kort de pers te woord staan. Dat geldt ook voor de prinsessen. Toch is het belangrijk te beseffen dat Alexia geen doorgewinterde mediapersoonlijkheid is. Ze staat nog maar aan het begin van haar publieke rol en heeft weinig ervaring met interviews, laat staan met het enorme bereik en de impact die fragmenten tegenwoordig hebben via sociale media.
Een gesprek dat viraal ging
Het interview met de NOS duurde slechts enkele minuten. Alexia antwoordde op vragen over haar leven, haar toekomst en hoe zij de feestelijke dag beleefde. Tijdens het gesprek zocht ze zichtbaar naar woorden, aarzelde ze af en toe en viel er hier en daar een korte stilte. Geen ongebruikelijke reacties voor iemand die niet gewend is om onder druk te spreken voor camera’s die door heel Nederland bekeken worden.
Toch ging juist dát fragment razendsnel rond op sociale media. Losgeknipt van context en herhaald afgespeeld, werd haar aarzelende houding door sommigen geïnterpreteerd als onzeker, ongemakkelijk of zelfs ongeïnteresseerd. Binnen korte tijd veranderde het gesprek van een onschuldige televisie-uitzending in een mikpunt van commentaar.
Van kritiek naar persoonlijke aanvallen
Op platforms als X en andere sociale netwerken verschenen harde opmerkingen. Sommigen trokken conclusies over haar intelligentie, anderen uitten zich denigrerend over haar manier van praten. Er waren zelfs reacties die zich richtten op haar uiterlijk, waarbij werd gesuggereerd dat ze cosmetische ingrepen zou hebben ondergaan — opmerkingen die niet alleen ongepast zijn, maar ook volledig speculatief.
Wat vooral opviel, was de toon. Niet kritisch, maar spottend. Niet inhoudelijk, maar persoonlijk. De grens tussen mening en aanval werd door veel gebruikers ruimschoots overschreden. Voor velen voelde het ongemakkelijk om te zien hoe een achttienjarige publiekelijk werd afgebroken op basis van een paar minuten televisie.
Een golf van verontwaardiging en steun
Tegelijkertijd kwam er ook een tegenreactie op gang. Veel mensen spraken hun afschuw uit over de manier waarop Alexia werd behandeld. Zij wezen erop dat vrijwel iedereen op die leeftijd zenuwachtig zou zijn in een vergelijkbare situatie, zeker wanneer elk woord wordt uitvergroot en beoordeeld door honderdduizenden mensen.
“Dit is geen mediatrainingsexamen, maar een jong mens dat haar best doet,” schreef iemand. Anderen benadrukten dat onzekerheid geen zwakte is, maar juist een teken van authenticiteit. In plaats van spot, zo stelden zij, zou er begrip moeten zijn.
Ook deskundigen op het gebied van jeugd en media mengden zich in de discussie. Zij waarschuwden voor de impact die publieke vernedering kan hebben op jonge mensen, vooral wanneer die kritiek viraal gaat en nauwelijks te stoppen is. De psychologische gevolgen van online haat zijn reëel en kunnen lang doorwerken.
Achter de titel zit een mens
Een van de meest gehoorde reacties was dat mensen lijken te vergeten dat achter de titel ‘prinses’ ook gewoon een mens schuilgaat. Iemand van vlees en bloed, met gevoelens, onzekerheden en een leerproces. De koninklijke achtergrond verandert niets aan het feit dat Alexia een jonge vrouw is die haar plek nog moet vinden.
Juist omdat zij opgroeit in een omgeving waarin publieke aandacht onvermijdelijk is, zou zorgvuldigheid vanzelfsprekend moeten zijn. Veel mensen vroegen zich hardop af welke boodschap dit soort reacties afgeeft aan andere jongeren: dat je geen fouten mag maken, geen twijfel mag tonen en altijd perfect moet zijn.
Een bredere maatschappelijke vraag
Het incident rond Alexia raakt aan een groter thema: hoe gaan we als samenleving om met jonge publieke figuren? Waar ligt de grens tussen kritiek en beschadiging? En zijn we ons voldoende bewust van de gevolgen van onze woorden, zeker wanneer ze online worden gedeeld?
In een tijd waarin alles wordt gefilmd, gedeeld en becommentarieerd, is empathie geen luxe maar een noodzaak. Zeker voor jongeren die nog volop in ontwikkeling zijn. Veel mensen benadrukken dat kritiek op beleid, keuzes of gedrag iets anders is dan persoonlijke aanvallen op karakter of uiterlijk.
Leren, groeien en fouten mogen maken
Voorstanders van Alexia benadrukken dat onzekerheid juist een normaal onderdeel is van opgroeien. Niemand wordt geboren als zelfverzekerde spreker. Dat leer je door ervaring, door vallen en opstaan. Een veilige omgeving, waarin fouten mogen worden gemaakt zonder meteen publiekelijk afgerekend te worden, is daarbij cruciaal.
Dat geldt voor iedereen, maar misschien nog wel meer voor jongeren die vanaf jonge leeftijd onder een vergrootglas leven. De verwachting dat zij altijd eloquent, ontspannen en foutloos moeten zijn, is onrealistisch en onmenselijk.
Een oproep tot nuance
Het debat dat nu is ontstaan, gaat dan ook verder dan één interview. Het is een oproep tot nuance en menselijkheid. Tot het besef dat woorden ertoe doen, en dat online reacties echte mensen raken. Veel mensen hopen dat deze situatie leidt tot meer bewustwording over hoe snel kritiek kan doorslaan in iets wat schadelijk is.
Voor prinses Alexia zelf was dit ongetwijfeld geen fijne ervaring. Hopelijk kan zij zich gesteund voelen door de vele mensen die het voor haar opnemen en die benadrukken dat zij precies mag zijn wie ze is: een jonge vrouw die leert, groeit en soms even zoekt naar woorden.
Steun in plaats van spot
De conclusie die velen trekken, is helder: jonge mensen verdienen steun, geen spot. Zeker wanneer zij zich kwetsbaar tonen in het openbaar. Of iemand nu prinses is of niet, niemand zou publiekelijk afgebrand moeten worden om zenuwen of onzekerheid.
Prinses Alexia had misschien een lastige dag, maar het gesprek dat hieruit voortkomt is belangrijker dan ooit. Het herinnert ons eraan dat empathie geen zwakte is, maar een kracht. En dat we allemaal een rol spelen in het creëren van een samenleving waarin jongeren durven spreken — ook als dat niet perfect gaat.