Algemeen
Moeder geeft baby voeding in supermarkt en daar worden mensen niet vrolijk van
In onze voortdurend veranderende samenleving worden we vaak geconfronteerd met levendige discussies over maatschappelijke normen en waarden.
Een onderwerp dat consequent sterke emoties en meningsverschillen oproept, is borstvoeding in openbare ruimtes. Een recent voorbeeld dat veel aandacht trok, was de foto van een moeder genaamd Trinati die haar baby borstvoeding gaf in een Costco.
Deze handeling leidde tot een breed scala aan reacties en toonde de polariserende meningen over dit onderwerp. Trinati, een Instagram-gebruiker met meer dan 7.000 volgers, besloot haar moederschap publiekelijk te tonen door in 2017 een foto te plaatsen waarop ze haar 17 maanden oude dochter borstvoeding gaf tijdens het winkelen.
Dit was niet alleen een persoonlijke keuze, maar ook een daad van sociaal activisme gericht op het normaliseren van borstvoeding in het openbaar.
De foto die Trinati’s zoon nam, was bedoeld om meer te zijn dan alleen een afbeelding; het was een blijvende herinnering aan de lengtes waartoe een moeder zal gaan om voor haar kind te zorgen, ongeacht de tijd en plaats.
Deze herinnering dient als een krachtig symbool en educatief moment voor haar dochter en anderen, om te laten zien dat moederschap vereist dat grenzen worden overschreden en dat openbare ruimtes kunnen dienen als podia voor het uiten van natuurlijke menselijke gedragingen.
De reacties op Trinati’s foto waren uiteenlopend en intens, variërend van hartelijke steun tot strenge afkeuring en kritiek. Sommige tegenstanders beweerden dat haar handelen in het openbaar seksualiserend kon werken, een kritiek die de seksuele objectivering van vrouwelijke lichamen in de samenleving belicht.
Trinati confronteerde deze kritieken met humor en openheid, door de belachelijkheid van de seksualisering van een voedende moeder te benadrukken. Ze benadrukte dat haar borsten in deze context functioneel waren, bedoeld voor de voeding van haar kind, en niet als objecten van verlangen.
Deze episode legt een diepere laag van culturele misverstanden en ongemak bloot die nog steeds bestaan rond natuurlijke lichamelijke processen zoals borstvoeding.
Ondanks spot en weerstand van zelfs haar naaste verwanten, blijft Trinati vastberaden om borstvoeding te geven zolang zij en haar dochter dat nodig achten. Haar strijd en vastberadenheid belichten de behoefte aan een grotere acceptatie en ondersteuning van openbare borstvoeding, als een normaal en respectabel deel van het moederschap.
Borstvoeding brengt talrijke gezondheidsvoordelen met zich mee, niet alleen voor het kind, maar ook voor de moeder. Wetenschappelijk onderzoek, waaronder studies van de Centers for Disease Control and Prevention (CDC), toont aan dat borstvoeding bijdraagt aan de vermindering van het risico op bepaalde ziekten bij moeders, zoals eierstok- en borstkanker, evenals diabetes type 2.
Voor het kind biedt het essentiële voedingsstoffen en bevordert het een gezonde ontwikkeling. De emotionele verbondenheid die tijdens het voeden wordt gevormd, is essentieel voor de emotionele en psychologische ontwikkeling van het kind.
Het belang van openbare steun en erkenning kan niet worden onderschat. Publieke figuren en beroemdheden, zoals Chrissy Teigen, Olivia Munn en anderen, hebben hun platforms gebruikt om solidariteit te tonen met moeders zoals Trinati. Deze acties zijn cruciaal voor het doorbreken van stigma’s en het bevorderen van een meer inclusieve benadering van moederschap in de publieke sfeer.
Nederland is opnieuw geraakt door een emotionele boodschap van Peter Gillis. De ondernemer en realityster, jarenlang het onmiskenbare gezicht achter Nederlandse vakantieparken én het populaire programma Massa is Kassa, heeft afscheid genomen van een plek die decennialang het middelpunt van zijn leven vormde. Het gaat niet om het loslaten van een persoon, maar om het vaarwel zeggen tegen een thuisbasis en levenswerk dat voor hem symbool stond voor familie, doorzettingsvermogen en een tijdperk dat onlosmakelijk met zijn naam verbonden is.
“Dit afscheid komt veel te vroeg voor mij,” liet Gillis weten, zichtbaar aangeslagen. Het zijn woorden die bij veel kijkers direct binnenkomen. Want wie Peter Gillis al jaren volgt, weet dat zijn parken en alles wat daarbij hoorde voor hem nooit slechts vastgoed waren. Het waren plekken waar hij leefde, werkte, plannen smeedde en herinneringen opbouwde. Waar successen werden gevierd, maar waar ook moeilijke momenten hun sporen nalieten. Dat juist dit hoofdstuk nu definitief wordt afgesloten, voelt voor velen als het einde van een tijdperk dat ze jarenlang van dichtbij hebben gevolgd.
Meer dan een zakelijke beslissing
Na jaren van twijfelen, uitstellen en innerlijke strijd heeft Gillis de knoop doorgehakt. De beslissing voelt allesbehalve zakelijk. “Dit is meer dan stenen en cijfers. Dit is mijn leven,” liet hij weten. Die uitspraak zegt veel over de emotionele lading van het besluit. Voor Gillis was zijn werk geen baan die hij aan het einde van de dag achter zich liet, maar een manier van leven die alles omvatte.
Mensen uit zijn directe omgeving vertellen dat er niet één duidelijke reden was voor dit afscheid, maar een opeenstapeling van omstandigheden. Juridische procedures, bestuurlijke druk, stijgende kosten en de constante publieke aandacht maakten het steeds lastiger om door te gaan. De energie die het vergde, begon zwaarder te wegen dan wat het hem nog bracht. Toch bleef hij lang hopen op een andere uitkomst. “Hij wilde nog door,” vertelt een naaste. “Maar op een gegeven moment moet je erkennen dat iets niet meer haalbaar is, hoe graag je ook zou willen.”
Een laatste ronde langs herinneringen
Ingewijden vertellen dat Peter Gillis onlangs bewust nog een laatste ronde maakte langs plekken die voor hem veel betekenis hebben gehad. Kantoren waar plannen werden gesmeed, ruimtes waar medewerkers samenkwamen en plekken waar familieverhalen ontstonden. Het was geen haastig afscheid, maar een moment van stilstaan. Bij een van die momenten zou hij hebben gezegd: “Hier begon het allemaal voor mij. Hoe laat je zoiets los?”
Die vraag raakt een universeel gevoel. Afscheid nemen van iets dat zo’n groot deel van je identiteit vormt, is voor niemand eenvoudig. Zeker niet als dat levenswerk jarenlang in de openbaarheid heeft gestaan en door miljoenen mensen is gevolgd. Voor veel kijkers voelt het alsof ze zelf een stukje los moeten laten, omdat ze Gillis’ reis van dichtbij hebben meegemaakt.
Steun en verdriet in de directe kring
Binnen zijn familie en directe kring overheerst begrip en steun, maar ook verdriet. Mensen zien hoe zwaar dit besluit hem valt. “Hij probeert sterk te blijven,” klinkt het, “maar dit raakt hem diep.” Het onderstreept dat dit afscheid geen simpele zakelijke overdracht is, maar een emotioneel proces waarin tijd nodig is om alles een plek te geven.
Peter Gillis heeft altijd de reputatie gehad van een harde werker met een dikke huid. Iemand die tegenslagen het hoofd bood en bleef doorgaan, ook als het tegenzat. Juist daarom raakt dit moment zo. Het laat een andere kant zien: die van iemand die moet erkennen dat niet alles maakbaar is, hoe groot de wilskracht ook is.
Publieke reacties: het einde van een tijdperk
Op sociale media stromen de reacties binnen. Sommigen spreken letterlijk van “het einde van een tijdperk”. Anderen steken Gillis een hart onder de riem en prijzen zijn doorzettingsvermogen en ondernemersmentaliteit. Er zijn ook mensen die terugblikken op de impact die hij heeft gehad op de recreatiesector en op televisie. Wat men ook van hem vindt, één ding is duidelijk: dit afscheid laat niemand onberoerd.
Voor veel kijkers voelde Massa is Kassa als meer dan alleen een realityprogramma. Het bood een inkijkje in een wereld van ondernemen, familiebanden en conflicten, maar ook van humor en herkenbaarheid. Het vertrek van Gillis uit deze omgeving voelt daarom als het sluiten van een boek dat jarenlang een vaste plek had in de Nederlandse huiskamers.
Terugkijken en vooruitzien
Hoewel het hoofdstuk nu wordt afgesloten, blijft de vraag wat de toekomst brengt. Gillis zelf heeft zich daar nog niet uitgebreid over uitgesproken. Voorlopig lijkt de focus vooral te liggen op verwerken, loslaten en rust vinden. Mensen uit zijn omgeving benadrukken dat hij tijd nodig heeft om alles te laten bezinken. “Dit doe je niet zomaar,” klinkt het. “Hier moet je doorheen groeien.”
Wat vaststaat, is dat de erfenis van zijn werk blijft bestaan. De herinneringen, de verhalen en de momenten die hij samen met zijn familie en medewerkers heeft opgebouwd, verdwijnen niet met één beslissing. Ze blijven onderdeel van wie hij is en van hoe mensen hem herinneren.
Een menselijk moment
Dit afscheid laat vooral zien dat achter de ondernemer en televisiester een mens schuilgaat. Iemand die net als ieder ander moeite heeft met loslaten, met het afsluiten van een periode die bepalend was voor zijn leven. Het maakt het verhaal van Peter Gillis menselijker dan ooit.
Voor kijkers en volgers voelt dit moment als een pauze, een adempauze na jaren van constante beweging. Of er nog nieuwe hoofdstukken volgen, zal de tijd leren. Voor nu overheerst vooral het besef dat een belangrijk deel van zijn levensverhaal is afgesloten.
En dat maakt dit afscheid zo beladen. Niet alleen voor Peter Gillis zelf, maar ook voor iedereen die zijn reis jarenlang van dichtbij heeft gevolgd. Het boek gaat dicht — en dat laat een stille echo achter.