Algemeen
Moeder geeft baby voeding in supermarkt en daar worden mensen niet vrolijk van
In onze voortdurend veranderende samenleving worden we vaak geconfronteerd met levendige discussies over maatschappelijke normen en waarden.
Een onderwerp dat consequent sterke emoties en meningsverschillen oproept, is borstvoeding in openbare ruimtes. Een recent voorbeeld dat veel aandacht trok, was de foto van een moeder genaamd Trinati die haar baby borstvoeding gaf in een Costco.
Deze handeling leidde tot een breed scala aan reacties en toonde de polariserende meningen over dit onderwerp. Trinati, een Instagram-gebruiker met meer dan 7.000 volgers, besloot haar moederschap publiekelijk te tonen door in 2017 een foto te plaatsen waarop ze haar 17 maanden oude dochter borstvoeding gaf tijdens het winkelen.
Dit was niet alleen een persoonlijke keuze, maar ook een daad van sociaal activisme gericht op het normaliseren van borstvoeding in het openbaar.
De foto die Trinati’s zoon nam, was bedoeld om meer te zijn dan alleen een afbeelding; het was een blijvende herinnering aan de lengtes waartoe een moeder zal gaan om voor haar kind te zorgen, ongeacht de tijd en plaats.
Deze herinnering dient als een krachtig symbool en educatief moment voor haar dochter en anderen, om te laten zien dat moederschap vereist dat grenzen worden overschreden en dat openbare ruimtes kunnen dienen als podia voor het uiten van natuurlijke menselijke gedragingen.
De reacties op Trinati’s foto waren uiteenlopend en intens, variërend van hartelijke steun tot strenge afkeuring en kritiek. Sommige tegenstanders beweerden dat haar handelen in het openbaar seksualiserend kon werken, een kritiek die de seksuele objectivering van vrouwelijke lichamen in de samenleving belicht.
Trinati confronteerde deze kritieken met humor en openheid, door de belachelijkheid van de seksualisering van een voedende moeder te benadrukken. Ze benadrukte dat haar borsten in deze context functioneel waren, bedoeld voor de voeding van haar kind, en niet als objecten van verlangen.
Deze episode legt een diepere laag van culturele misverstanden en ongemak bloot die nog steeds bestaan rond natuurlijke lichamelijke processen zoals borstvoeding.
Ondanks spot en weerstand van zelfs haar naaste verwanten, blijft Trinati vastberaden om borstvoeding te geven zolang zij en haar dochter dat nodig achten. Haar strijd en vastberadenheid belichten de behoefte aan een grotere acceptatie en ondersteuning van openbare borstvoeding, als een normaal en respectabel deel van het moederschap.
Borstvoeding brengt talrijke gezondheidsvoordelen met zich mee, niet alleen voor het kind, maar ook voor de moeder. Wetenschappelijk onderzoek, waaronder studies van de Centers for Disease Control and Prevention (CDC), toont aan dat borstvoeding bijdraagt aan de vermindering van het risico op bepaalde ziekten bij moeders, zoals eierstok- en borstkanker, evenals diabetes type 2.
Voor het kind biedt het essentiële voedingsstoffen en bevordert het een gezonde ontwikkeling. De emotionele verbondenheid die tijdens het voeden wordt gevormd, is essentieel voor de emotionele en psychologische ontwikkeling van het kind.
Het belang van openbare steun en erkenning kan niet worden onderschat. Publieke figuren en beroemdheden, zoals Chrissy Teigen, Olivia Munn en anderen, hebben hun platforms gebruikt om solidariteit te tonen met moeders zoals Trinati. Deze acties zijn cruciaal voor het doorbreken van stigma’s en het bevorderen van een meer inclusieve benadering van moederschap in de publieke sfeer.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.