Algemeen
Man in de boeien geslagen na p3sten van vrouw met D0wn in Disney World
Toen ik een kind was, werd ik geleerd anderen te behandelen met het respect dat ze verdienden, ongeacht kleur, geloof, of iets anders dat hen van mij zou kunnen onderscheiden.
Nu wil ik geloven dat de meerderheid van de mensen waarmee ik deze planeet deel, dezelfde basisopvoeding krijgt op het gebied van moraliteit. Helaas lijkt het echter dat er nog genoeg mensen zijn die nog steeds in het stenen tijdperk leven wat betreft eenvoudige vriendelijkheid en acceptatie. Een 61-jarige man werd eerder dit jaar gearresteerd in Disney World na een schokkend incident dat de werkelijk verwerpelijke diepten blootlegt waar sommige mensen toe bereid zijn te zinken.
Volgens rapporten werd de 61-jarige Brent George gearresteerd in Disney World op 25 januari, na een gevecht dat plaatsvond in Belle Vue Lounge, een bar in Boardwalk Inn. Politieagenten zouden ter plaatse zijn gekomen om Brent met blauwe plekken en wonden in zijn gezicht aan te treffen. Brent beweerde met een nabijgelegen familie te hebben gedronken voordat ze hem “a@nvielen”.
Volgens het Daily Beast las zijn @rrestatiebevel: “Hij verklaarde dat hij een ‘goede tijd’ had met de individuen en toen werd hij door hen aangevallen.” Een van Brent’s metgezellen, Ward Weber, voegde eraan toe dat Brent was benaderd door de familie “omdat ze ‘plezier’ hadden”.
Toch vonden de onderzoekende @genten al snel gaten in het verhaal van het duo, en toen ze met de familie spraken, kregen ze een heel ander verhaal te horen. Wesley Goldberg, een lid van de betreffende familie, vertelde aan de p0litie dat een dr0nken Brent naar hen toe was gekomen en zijn zus, die het D0wn-syndroom heeft, had @angevallen.
“Wesley verklaarde mondeling en in een schriftelijke verklaring onder ede dat Brent bij hun tafel in de buurt kwam en begon zijn geh@ndicapte zus belachelijk te maken door de geluiden na te doen die ze af en toe maakte,” aldus het bevel tot @rrestatie. De moeder van het meisje, Candace Goldberg, nam het op voor haar dochter, waarop Brent haar duwde. Toen Wesley Golberg’s vrouw Maria vervolgens probeerde tussenbeide te komen, sloeg Brent haar, wat leidde tot een fysieke worsteling tussen Wesley en de man.
“Nadat hij Maria had geslagen, raakte haar man Wesley betrokken,” aldus het bevel tot arrestatie. “Wesley werd in zijn nek aan de linkerkant geslagen en ging over tot het slaan van Brent aan de zijkant van zijn hoofd, wat resulteerde in de verwonding die Brent opliep.”
Het incident zou zijn geëindigd toen een onbekende voorbijganger Brent in een houdgreep nam en hem wegdroeg. Na beide kanten van het verhaal te hebben afgewogen, besloot de politie Brent te arresteren, hem naar de lokale gevangenis te brengen en hem te belasten met vier aanklachten van zware mishandeling in de eerste graad. De verdachte zou niet schuldig hebben gepleit aan de tegen hem ingebrachte @anklachten.
Het zal niemand verbazen dat het internet woedend was over het gedrag van Brent toen het nieuws van het incident het web bereikte. “Nou, hij heeft het verdiend, dat is zeker. Goed gedaan aan wie hem een lesje heeft geleerd,” schreef iemand. “Als vader en echtgenoot zou het vreselijk zijn om je kind belachelijk gemaakt te zien worden en je vrouw aangevallen te zien,” voegde een ander toe. “Als man met een beetje reserve-@gressie, zou het geweldig zijn om iemand zo’n reden te geven om op ze los te gaan.”
“Het lijkt erop dat hij heeft gekregen waar hij op uit was, welverdiend,” zei een derde. “Als je ervoor kiest om mensen belachelijk te maken, krijg je wat er met je gebeurt,” zei een vierde. Wat was jouw eerste reactie bij het lezen van dit verhaal? Laat het ons weten in de reacties.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.