Algemeen
Man in de boeien geslagen na p3sten van vrouw met D0wn in Disney World
Toen ik een kind was, werd ik geleerd anderen te behandelen met het respect dat ze verdienden, ongeacht kleur, geloof, of iets anders dat hen van mij zou kunnen onderscheiden.
Nu wil ik geloven dat de meerderheid van de mensen waarmee ik deze planeet deel, dezelfde basisopvoeding krijgt op het gebied van moraliteit. Helaas lijkt het echter dat er nog genoeg mensen zijn die nog steeds in het stenen tijdperk leven wat betreft eenvoudige vriendelijkheid en acceptatie. Een 61-jarige man werd eerder dit jaar gearresteerd in Disney World na een schokkend incident dat de werkelijk verwerpelijke diepten blootlegt waar sommige mensen toe bereid zijn te zinken.
Volgens rapporten werd de 61-jarige Brent George gearresteerd in Disney World op 25 januari, na een gevecht dat plaatsvond in Belle Vue Lounge, een bar in Boardwalk Inn. Politieagenten zouden ter plaatse zijn gekomen om Brent met blauwe plekken en wonden in zijn gezicht aan te treffen. Brent beweerde met een nabijgelegen familie te hebben gedronken voordat ze hem “a@nvielen”.
Volgens het Daily Beast las zijn @rrestatiebevel: “Hij verklaarde dat hij een ‘goede tijd’ had met de individuen en toen werd hij door hen aangevallen.” Een van Brent’s metgezellen, Ward Weber, voegde eraan toe dat Brent was benaderd door de familie “omdat ze ‘plezier’ hadden”.
Toch vonden de onderzoekende @genten al snel gaten in het verhaal van het duo, en toen ze met de familie spraken, kregen ze een heel ander verhaal te horen. Wesley Goldberg, een lid van de betreffende familie, vertelde aan de p0litie dat een dr0nken Brent naar hen toe was gekomen en zijn zus, die het D0wn-syndroom heeft, had @angevallen.
“Wesley verklaarde mondeling en in een schriftelijke verklaring onder ede dat Brent bij hun tafel in de buurt kwam en begon zijn geh@ndicapte zus belachelijk te maken door de geluiden na te doen die ze af en toe maakte,” aldus het bevel tot @rrestatie. De moeder van het meisje, Candace Goldberg, nam het op voor haar dochter, waarop Brent haar duwde. Toen Wesley Golberg’s vrouw Maria vervolgens probeerde tussenbeide te komen, sloeg Brent haar, wat leidde tot een fysieke worsteling tussen Wesley en de man.
“Nadat hij Maria had geslagen, raakte haar man Wesley betrokken,” aldus het bevel tot arrestatie. “Wesley werd in zijn nek aan de linkerkant geslagen en ging over tot het slaan van Brent aan de zijkant van zijn hoofd, wat resulteerde in de verwonding die Brent opliep.”
Het incident zou zijn geëindigd toen een onbekende voorbijganger Brent in een houdgreep nam en hem wegdroeg. Na beide kanten van het verhaal te hebben afgewogen, besloot de politie Brent te arresteren, hem naar de lokale gevangenis te brengen en hem te belasten met vier aanklachten van zware mishandeling in de eerste graad. De verdachte zou niet schuldig hebben gepleit aan de tegen hem ingebrachte @anklachten.
Het zal niemand verbazen dat het internet woedend was over het gedrag van Brent toen het nieuws van het incident het web bereikte. “Nou, hij heeft het verdiend, dat is zeker. Goed gedaan aan wie hem een lesje heeft geleerd,” schreef iemand. “Als vader en echtgenoot zou het vreselijk zijn om je kind belachelijk gemaakt te zien worden en je vrouw aangevallen te zien,” voegde een ander toe. “Als man met een beetje reserve-@gressie, zou het geweldig zijn om iemand zo’n reden te geven om op ze los te gaan.”
“Het lijkt erop dat hij heeft gekregen waar hij op uit was, welverdiend,” zei een derde. “Als je ervoor kiest om mensen belachelijk te maken, krijg je wat er met je gebeurt,” zei een vierde. Wat was jouw eerste reactie bij het lezen van dit verhaal? Laat het ons weten in de reacties.
Na zijn optreden in het populaire AVROTROS-programma Maestro is er één ding volstrekt duidelijk: Jamai Loman heeft iets losgemaakt wat maar zelden gebeurt op de Nederlandse televisie. Zijn uitvoering van de muziek uit Schindler’s List liet niet alleen de jury sprakeloos achter, maar zorgde ook bij kijkers thuis voor een collectief moment van stilte, ontroering en diepe bewondering. Sociale media ontploften vrijwel direct na afloop: dit was niet zomaar een goede aflevering, dit was een historisch moment binnen het programma.
Een stilte die meer zei dan applaus
Het moment direct na de laatste noot was misschien wel het meestzeggend. Geen gejuich, geen onmiddellijke ovatie, maar een korte, intense stilte. Alsof iedereen – orkest, jury, publiek en kijkers – even moest landen. Presentator Frits Sissing verwoordde het gevoel treffend: “Hier zijn toch geen woorden voor?” Een uitspraak die de lading perfect dekte.
Jamai zelf reageerde zichtbaar geraakt, maar beheerst. “Maar woorden zijn er ook niet nodig als er zo prachtig gespeeld wordt,” antwoordde hij. “Het stuk brengt je naar een andere plek.” Die paar zinnen onderstreepten precies wat zijn optreden had gedaan: het publiek meenemen, niet naar een televisieprogramma, maar naar emotie, herinnering en betekenis.
Muziek als moreel kompas
Wat deze uitvoering zo bijzonder maakte, was niet alleen de technische beheersing, maar vooral de inhoudelijke lading. Schindler’s List is geen eenvoudig stuk. Het vraagt niet om bombast of spektakel, maar om terughoudendheid, precisie en respect. Jamai koos niet voor effectbejag, maar voor stilte, spanning en ademruimte. En dat bleek een schot in de roos.
Frits Sissing merkte terecht op dat muziek kan ontspannen wanneer ze mooi wordt gebracht. Jamai nuanceerde dat meteen: hij had zelf vooral moeten vechten tegen zijn emoties. “Zeker als je er middenin staat,” gaf hij toe. Die opmerking liet zien hoe intens de ervaring voor hemzelf was geweest. Niet als zanger, niet als entertainer, maar als iemand die tijdelijk de volledige verantwoordelijkheid droeg voor de emotionele koers van het orkest.
Jury unaniem onder de indruk
De jury, die in Maestro doorgaans kritisch en analytisch is, was ditmaal opvallend eensgezind. Ed Spanjaard sprak vol bewondering over Jamai’s muzikaliteit en leiderschap. Hij prees vooral de ernst en de liefdevolle aandacht waarmee het stuk werd benaderd. “Waar je volledig in gelooft,” zei hij, “en waar het orkest in meeging.”
Met name het rubato – de vrijheid die een solist krijgt binnen het tempo – werd door Spanjaard uitgelicht. Dat is een subtiel en riskant element, maar Jamai wist precies wanneer hij ruimte moest geven en wanneer hij weer moest opvangen. “Voortreffelijk,” luidde het oordeel. Een woord dat in deze context meer betekende dan een compliment; het was erkenning.
‘Beste optreden ooit in Maestro’
Misschien wel de meest uitgesproken reactie kwam van Dominic Seldis. Hij noemde het zonder omwegen “het beste optreden dat hij ooit in Maestro had gezien”. Een uitspraak die extra gewicht krijgt wanneer je bedenkt hoeveel seizoenen en kandidaten hij al heeft meegemaakt.
Seldis plaatste het optreden ook in een bredere context. “We leven in een vreemde wereld,” zei hij, “en jij hebt met muziek gezegd wat duizend mannen in de politiek niet kunnen zeggen.” Daarmee raakte hij aan de kern van waarom dit optreden zo binnenkwam: het voelde relevant, noodzakelijk en eerlijk.
Hij benoemde ook de technische moeilijkheid voor de solisten – de cor anglais en de viool – en hoe Jamai hen zichtbaar vertrouwen gaf. “Je stelde de musici in staat het beste uit zichzelf te halen,” aldus Seldis. Dat is misschien wel de essentie van dirigeren, en precies daar blonk Jamai uit.
Sociale media: van verbazing tot ontzag
Waar juryleden nog weleens voorzichtig zijn met superlatieven, lieten kijkers zich op sociale media volledig gaan. Op X verschenen honderden reacties, variërend van ontroering tot pure verbijstering. Veel mensen gaven toe dat ze Jamai nooit in deze rol hadden verwacht.
Ilse Raasing schreef: “Wat een ongelooflijk talent heeft Jamai Loman! Dit heb ik nog nooit gezien. Hij kan zo zijn carrière ombuigen naar dirigent.” Een andere kijker, Josephien Sierag, bekende dat de muziek haar altijd raakt, maar dat deze uitvoering extra intens was. “Staande ovatie, en terecht,” luidde haar conclusie.
Sommige reacties waren ronduit overdonderd. “WTF, Jamai Loman is beter dan menig professioneel dirigent!!!” schreef een gebruiker. Anderen spraken van perfectie, emotie en pure klasse.
Kritiek verstomt
Misschien nog opvallender was dat zelfs oude sceptici van gedachten leken te veranderen. Jamai, ooit doorgebroken via Idols, had bij sommige kijkers nog altijd het imago van ‘lichte entertainment’. Dat beeld lijkt na dit optreden definitief te zijn bijgesteld.
Een gebruiker schreef openlijk: “Ik vond dat mannetje met dat Idols helemaal niks. Maar wat een wereldprestaties zet hij neer in Maestro!” Zulke reacties illustreren hoe krachtig dit moment was: niet alleen als televisie-ervaring, maar ook als herpositionering van Jamai als artiest.
Meer dan een tv-moment
Wat dit optreden onderscheidde van andere hoogtepunten in Maestro, is de gelaagdheid. Het was technisch sterk, emotioneel diepgaand en maatschappelijk relevant. Het voelde niet als een wedstrijdmoment, maar als een concert. Als een moment waarop televisie even kunst werd.
Voor Jamai zelf lijkt dit optreden een kantelpunt. Zijn bescheidenheid bleef intact, maar zijn autoriteit op de bok was onmiskenbaar. Hij stond daar niet als kandidaat, maar als dirigent. En dat werd door iedereen – van orkest tot jury, van publiek tot thuisblijver – feilloos aangevoeld.
Een blijvend moment
Of Jamai Loman uiteindelijk Maestro wint, is bijna bijzaak geworden. Wat hij met deze uitvoering heeft bereikt, staat los van punten of rankings. Hij heeft laten zien wat muziek kan doen wanneer ze met respect, inzicht en emotionele eerlijkheid wordt gebracht.
Dit was geen gewone aflevering. Dit was een moment dat blijft hangen, waar mensen later nog naar zullen verwijzen als ze het hebben over de kracht van Maestro. En bovenal: het was een avond waarop Jamai Loman bewees dat hij veel meer is dan een bekende naam. Hij liet zien dat hij een muzikaal verteller is, iemand die zonder woorden een verhaal kan vertellen dat niemand onberoerd laat.